Tzum 35 is uit

Een Tzum vol nieuw proza: van Rob van Essen, Peter Middendorp, Willem Janssen Steenberg en debutanten Bart Temme en Corrie Boin. De meest opvallende debutant dit jaar was Gerbrand Bakker met zijn prachtige Boven is het stil. Hij verzorgt deze aflevering het Schetsboek.
Alle Tzumnominaties op een rijtje plus een column van de glorieuze winnaar Tommy Wieringa.
Poëzie van de Vlaamse Hollander Willem Erdkamp en de Deen Niels Hav (vertaling Jan Baptist). En natuurlijk de vaste rubriek van Arthur Japin.
Tzum 35, een lekker leesnummer voor bij de centrale verwarming.

Jessica Durlacher in Heerenveen

De kleine zaal van het Posthuis Theater in Heerenveen was tot de laatste stoel uitverkocht donderdagavond. De afgelopen weken had ik het oeuvre van Jessica Durlacher doorgelezen om haar adequaat (maar snipverkouden) te interviewen. Als je alles achter elkaar leest, blijken er veel verrassende samenhangen te bestaan in haar werk. Het meest onder de indruk was ik van Arthuro d'Alberti dat dit jaar verscheen bij 521-uitgevers in een speciale reeks (met CD's) over muziek die voor de Boekenweek geproduceerd was.
Daarin schrijft ze over haar grootvader die zanger was, maar die zijn carrière zag stranden voor de Tweede Wereldoorlog. Maar boeiender is de wijze waarop ze over haar vader schrijft. Indirect, via de grootvader, is dit ook een boek dat gaat over de relatie tussen de schrijver G.L. Durlacher en zijn dochter. Natuurlijk duikt dat thema ook op in haar romans, maar nu is het ontdaan van alle fictionele elementen.
Ik vond dat boek nogal contrasteren met Schrijvers! (eerder verschenen als Boekenweekboek bij De Bijenkorf, maar dit jaar opnieuw uitgebracht door De Bezige Bij). In deze novelle speelt een schrijfster de hoofdrol. Zij wordt gestalkt door een mevrouw van een psychologietijdschrift dat een interview met haar wil. Nogal geconstrueerd vond ik dat. Maar in Heerenveen vertelde Durlacher dat haar dit inderdaad was overkomen en dat de groteske vormen die de mailstalking aannam rechtstreeks ontleend waren aan de praktijk.
Kortom: een boeiende avond over fictie en werkelijkheid.

Klaas Duursma presenteert debuutbundel

Afgelopen woensdag presenteerde Klaas Duursma zijn debuutbundel Swarven zunder grenzen in de bomvolle boekhandel Godert Walter. Hij maakt deel uit van de Groninger Drie Musketiers. Naast het prijswinnend dier Jan Glas, het beest uit het Westerkwartier Melle Hijlkema is nu ook de derde man van de Musketiers gedebuteerd.
Het eerste exemplaar overhandigde hij aan Frits Pleiter, een van de enthousiastelingen achter het blad Krödde (in het dagelijkse leven: atoomgeleerde).

Natuurlijk traden Jan Glas en Melle Hijlkema op.


Tijd voor Klaas om zelf voor te dragen.
Swarvers

Kei
hest sworven
met t ies
en t wotter

Over land
zonder noam
zunder grenzen

Bist achterbleven
ien t Westerkwartier

Lang veur turfstekers
Molukkers
A-7 en de Chinees


We ontwaarden ook nog Corrie Boin, kersvers Tzumdebutante, onder de bezoekers.

Poëtisch Den Haag: Stemwijzer

Dat was even schrikken voor de politici vanmiddag: in plaats van een goed stemadvies van de stemwijzer kregen ze een leeg scherm - de server was uit de lucht. Inmiddels is het leed geleden en kon ik de dertig vragen beantwoorden. De uitkomst is altijd een grote schrik. Nu ook: de Partij voor de Dieren (daar heb ik de vorige verkiezing mijn stem aan vergooid) bleek ook nu mijn favoriete partij en dat terwijl ik nog wel tegen het opnemen van de dierenrechten in de grondwet ben. En de rest, gruwel mee:

Ik zweef (dacht ik) tussen Groen Links en SP. Het wordt hoog tijd dat die partijen hun standpunten aanpassen aan die van mij!

Derwent Christmas logt en gaat debuteren

Derwent Christmas, een van de oprichters van het prachtblad Tzum, begon jaren geleden als dichter. Ik heb nog een redelijk bibliofiele bundel in de kast staan. Daarna zwierf Derwent wat rond als reclamemaker om tenslotte de weg te gaan van alle studenten Nederlands: zitten voor een klas en je afvragen hoe je in godsnaam daar bent terecht gekomen.
Binnenkort komt daar verandering in. Derwent schreef een roman die, als alles goedkomt, bij Nieuw Amsterdam zal verschijnen. Als je de ontwikkelingen wilt volgen: klik hier.

Premiere Faginamonologen

De Friese variant van de Vaginamonologen van Eve Ensler, de Faginamonologen, doet veel stof opwaaien in de provincie. Bij de premiere was de hele avond een tv-ploeg met twee camera's aanwezig en veel schrijvende pers.
Bezoekers kregen bij binnenkomst al een glas rode wijn en een bonbon in handen, zodat iedereen positief gestemd ging zitten.

De plek, de binnenplaats van het Natuurmuseum in Leeuwarden, was geluidstechnisch niet erg ideaal door de galm, maar de bijzondere sfeer vergoedde veel. Speelster Joke van Balen zei na afloop dat er zoveel mensen naar het plafond keken. Daar was een reden voor: in de weerspiegeling van het glazen plafond zag je de voorstelling ook.

De speelsters kregen het extra moeilijk toen het licht uitviel op het podium, aanging en weer uitging. Dapper speelden ze door. Maar het vrolijke liedje over het eerherstel van de kut viel wat in het water. Daarom werd na afloop het lied nogmaals gezongen. Aan het applaus kun je horen hoe enthousiast het publiek was.

Wie deze unieke voorstelling nog wil zien moet hier klikken voor de resterende opvoeringen.

Maar wat deed die kip daar?

Na de pauze moesten we snel naar Leeuwarden, waar de première van de Faginamonologen plaats zou hebben. Voordat we uit de schouwburg in Winschoten vertrokken ontwaarden we nog een kip voor de zaaldeur. Wat ze binnen zou gaan doen is ons onbekend.

Jan Glas ontvangt prijs in Winschoten

Een paar weken geleden zaten we in Duitsland, vandaag reden Peter en ik naar het wingewest Winschoten waar Jan Glas de literaire pries van stichten t grunneger bouk in ontvangst nam. Eerst was er gezellige muziek van 'Dobbeljoe' die in het Gronings beroemde hits zongen. Herken op de volgende video het liedje 'Dream'.

Later zongen ze nog een liedje op de muziek van Johnny Cash, maar waar hij 'San Quentin, you've been livin' hell to me' zong, volgde in Winschoten een liedje over de verjaardag 'Hoera, ja alweer een joar veurbij'.
Maar toen was het weer de beurt aan de meest geprezen dichter van Uitgeverij kleine Uil: Jan Glas. Hanny Diemer sprak hem toe en overhandigde hem een oorkonde en het geld, wat ze op aanraden van Jan voorin zijn broek mocht steken (Hanny: 'Als ik maar niet mis steek.')

Jan sprak een mooi en humoristisch dankwoord uit gelardeerd met gedichten.



collegadichter Melle Hijlkema feliciteert de winnaar.

Poëtisch Den Haag: Femke Halsema is poëtisch tijdens algemene beschouwingen

Bericht van Femke Halsema op mijn vraag naar haar favoriete dichter of gedichten. Ook zij laat haar woordvoerder reageren.

'Beste Coen,
Bedankt voor he mail en je belangstelling voor GroenLinks. Femke houdt zeker van poezie en citeert regelmatig dichters in haar toespraken.
Recent nog tijdens de algemene beschouwingen. zie. o.a. : http://www.groenlinks.nl/2ekamer/nieuws/nieuwsbericht.2006-09-27.7507423776
Femke heeft niet 1 favoriete dichter maar houdt van het werk van verschillende moderne en oude dichters.

Succes met je weblog!

Met vriendelijke groet,

Kirsten Fröhlich
Publieksdienst
Tweede-Kamerfractie GroenLinks'

Een middag in de file voor Jan Glas

Zaterdag de heugelijke prijsuitreiking van Freudenthalprijs aan Jan Glas. Peter dacht in tweeëneenhalf uur naar Soltau te kunnen knallen, maar helaas maakte een negen kilometer lange file een einde aan dit voornemen.

In plaats van een uur te vroeg waren we een half uur te laat op de plaats van bestemming. Dat kwam ook doordat op het laatste moment de spoorbomen dichtgingen. In Duitsland wacht je heel lang op de trein. Je kunt gerust even een pakje sigaretten kopen of een ommetje maken.


Gelukkig nemen ze in Duitsland de literatuur erg serieus. Toen we eindelijk binnen waren bleken de laudatio aan de gang te zijn. De vrouw die Jan Glas toesprak had ongeveer 10 A4-tjes voor haar liggen. De Europese unie kwam langs, God, en een heleboel meer en Jan zat temidden van Kröddegenoten trots te wezen op de diepgang in zijn eigen gedichten.

Na zoveel woorden was het tijd voor een gezellige pot muziek. Op hoorntjes!

Tijd om de prijs in ontvangst te nemen. Jan kreeg een geldbedrag en prozaschrijfster uit Duitsland ook. Zij haalde in haar dankwoord nog een dode papegaai uit de krochten van de bibliotheek. Bij het voorlezen van delen uit haar verhaal bleek zij dit beestje verrassend goed na te kunnen doen. Jan hield zijn toespraak licht en vrolijk, wat een verademing was na zoveel zwaarte.

Daarna nog aan een rijkelijk buffet met aardige en gastvrije Duitsers. Geen roddel en achterklap zoals in Nederland nog wel een gebruikelijk is, maar hartelijkheid. Het is eigenlijk apart dat het opvalt.