In de tussentijd 26

Komt een man bij de dokter, deel 26.
- Vandaag de eerste controle bij de radioloog van het UMCG. Voor kankerpatiënten schept dat een onzekerheid die vergelijkbaar is met een controle bij de tandarts. Alleen voelt het honderd keer zwaarder. De controles zijn de lichtbakens in de mist van van je toekomst. En bij dat lichtbaken wil je gecontroleerd worden, gerustgesteld worden en met een opgeruimd gevoel naar huis gaan. Net zoals je na een controle bij de tandarts fluitend weggaat nadat hij heeft gezegd: 'Geen gaatjes.' Alleen ben je als kankerpatiënt honderd maal meer opgelucht.
- Om 13.00 uur had ik mijn afspraak. Om 13.06 stond ik alweer buiten.
- Om de tandartsvergelijking maar door te zetten: naarmate de datum van een controle dichterbij komt, voel je meer: hier hangt wat los, daar zit een karteltjes, is dit nu een breuk? Datzelfde gevoel heb je dus voor de controle bij zaadbalkanker. Voel ik me daar niet een vage pijn of druk in de overgebleven bal? Zit daar misschien ook kanker in? Begint het hele circus weer opnieuw?
- De radioloog blader wat in de papieren. Hij zoekt een website op waar diagnoses en vervolgtrajecten over kanker op staan. Dat deed hij de eerste keer ook al. Mijn radioloog is misschien heel goed, maar het ziet er toch een beetje uit of een kok uit een driesterrenrestaurant zijn menu samenstelt vanaf een internetadres.
Na twee minuten vraagt hij of er nog klachten zijn. Ik vertel iets over vermoeidheid en de vage klacht en mijn angst voor nogmaals kanker. De radioloog vindt geen reden tot paniek: hij heeft nog nooit meegemaakt dat iemand gelijktijdig in twee ballen kanker kreeg. Kanker zaait uit via de lymfeklieren en juist de (preventieve) bestraling heeft verdere verspreiding moeten voorkomen. Maar echt zekerheid krijg ik pas in oktober bij mijn bezoek aan de uroloog. Dan worden foto's gemaakt.
'Eigenlijk is deze controle een beetje overbodig?' vraag ik en hij moet inderdaad toegeven dat hij niet zoveel meer kan dan de diagnose van een scherm aflezen. Naar mijn lichaam wordt niet gekeken, naar mijn vage klachten wordt niet doorgevraagd (als u zich echt ongerust maakt, dan moet u maar een afspraak met de uroloog maken) en iets nieuws hoor ik niet.
Enkele minuten later zit ik alweer op de fiets naar huis. Niet fluitend.

Weggegooide boeken en gekleurde lokalen

De eerste twee 'werkdagen' er al op zitten. Gisteren de opening. Halverwege de dag met Corrie naar de bibliotheek van onze school gegaan omdat ze daar boeken wegdoen. Een paar honderd boeken lagen uitgestort op tafels. Vooral oude middeleeuwse werken die toch allemaal op internet staan, maar ook studies naar de historische letterkunde en zelfs moderne letterkunde (Mulisch, Toonder, Vroman, Warren, De Moor). We hebben enig reddingswerk verricht en nu stapelen de boeken zich op op onze bureaus en kasten. Ik ben van mening dat alles gered moet worden (nou ja, behalve de boeken van Judicius Verstegen), maar ik ben bang dat het aanbod boeken steeds schraler en schraler wordt.


Ik zou bij de introductie van eerstejaars talenstudenten zeggen: ga een boek lezen, maar wij bedachten dat de eerstejaars wel de lelijke kale muren konden verven. Op de onderstaande foto's ziet alles er nog heel leuk uit. Toen het 'af' was waren de meningen op zijn zachtst gezegd gemengd.






'Is dit een ontgroening?' vroeg een studente.
'Dit is juist een begroening,' zei haar klasgenoot.

Torn

Vond dit mooie filmpje op de Hyves-site van Wilma, de m.a. van Uitgeverij kleine Uil.

Homofoob Cornelis van der Wal knutselt verder

Dit is het nieuwste filmpje dat Cornelis van der Wal heeft geknutseld over mij:

Het heet 'Coen Peppelenbosch is heel boosch' en alhoewel het Friese dichtertje (51) hoopt dat ik boos ben op hem (dat voedt hem en daardoor blijft hij schrijven en dat zie ik als mijn taak: oude Friese dichters aan het schrijven te houden) heeft hij tot nu toe niet meer dan enig medelijden bij me opgewekt. Als je me boos wilt krijgen, dan moet je toch met iets sterkers komen.
Maar ik ben blij dat mijn corrigerende tik ervoor heeft gezorgd dat Cornelis een nieuw filmpje heeft gemaakt en, toegegeven, voor zijn leeftijd is het een snelle leerling. In tegenstelling tot het vorige filmpje is deze niet homofoob te noemen. Nu nog aardig worden tegenover kankerpatiënten, mensen die voor kankerpatiënten geld willen ophalen en homo's, Cornelis, en men zal bijna zeggen dat je een aardige vent bent.

En nu heb ik wel weer genoeg van dit onderwerp. Wie op de hoogte wil blijven van alle hate-vids van Cornelis van der Wal, die spoedde zich naar diens weblog. Ik heb wel weer genoeg reclame voor hem gemaakt.

In de tussentijd 25b - homofobie

Mijn updatelogje over kanker van vrijdag heeft nogal een stevige discussie op gang gebracht. Op één serieuze vraag over het vinden van kanker na ging het vooral over de slecht lezende dichter Cornelis van der Wal. Ik vond het nogal verbijsterend dat deze man een logje durfde te schrijven dat voor een groot deel bestond uit het belachelijk maken ('idioten') van mensen die een fietstocht reden voor het kankerfonds. En passant noemde ik de onfrisse aanvallen op mijn persoon. Wie wil, kan het nalezen.
Het meest te hoop liep Van der Wal tegen de beschuldiging van homofobie. Maar hoe hij het wendt of keert: het filmpje dat hij tegen mij heeft gemaakt, toont zijn homofobie. Om van de beschuldiging af te komen noemt hij me nu op zijn logje een 'taalrassist' en een vervelende klier. Verder wil hij iedereen graag belachelijk maken met zijn filmpjes en roept dan ook een ieder op om aan te geven dat hij in de zeik genomen wil worden. Dit alles in een vergeefse poging om mij een gebrek aan zelfrelativering in de schoenen te schuiven.
Het zal hem niet lukken.
Je spreekt van homofobie wanneer je iemand aanvalt op zijn homoseksuele geaardheid. Dat doet Van der Wal met zijn filmpje naar mij: er zit letterlijk de zinsnede 'van de club' in en dat doelt rechtstreeks op homoseksualiteit. Dat weet Van der Wal, dat weet ik, dat weet iedereen. En Van der Wal mag mij overal op aanvallen, op alles wat ik geschreven heb en gezegd, maar ik verdom het om met te laten aanvallen op datgene wat ik ben. Zouden we het ook zo'n leuk onschuldig filmpje vinden als Van der Wal een zwart persoon met wie hij een vete heeft 'Moriaantje zo zwart als roet' liet zingen op een YouTube-filmpje. Zouden we het ook zo'n leuk onschuldig filmpje vinden als Van der Wal een joodse man etc. etc. etc. Maar met een homo moet het kunnen volgens hem. Ik zal hem net zo lang een homofoob blijven noemen, ongeacht de hoeveelheid afzeikfilmpjes die hij van anderen erbij plaatst.
Op het laatst bemoeide ook Chrétien Breukers van de poëzierellensite de Contramine (en uitgever van Van der Wal) zich met de discussie. Nogal ongelukkig, want hij strooide met woorden die direct uit het homofobische taalregister komen: 'Dames' 'handtasjes'. Wat bezielt iemand om dat te doen? Is dat een vorm van humor? Hij heeft het al eerder op zijn eigen site gedaan na een reactie van mij, maar op mijn eigen site verdom ik het om dat soort taal zomaar te laten passeren. Ik duld geen homofobische taal hier. Wat hij met de cryptische uitspraak 'Ik hoef mij niet te verdedigen tegen je aantijging. Want dat is het. Ondertussen is hij wel gedaan en dat is – in mijn situatie – jammer.' bedoelt, is onduidelijk. Wel heeft hij me per direct van zijn RSS-feeds gedonderd. Mooi zo, zijn we daar ook klaar mee. Op een site waarop men aan de ene kant staat te juichen wanneer een dichter vanwege zijn seksistische taal wordt aangepakt, maar waar men niet zijn eigen foute uitlatingen durft te erkennen, heb ik niets te zoeken.

Dichter Kees van der Hoef wil lezen

Vanaf zijn vakantieadres laat professor doktor Herman Sandman weten dat Kees van der Hoef (na eerst vermist te zijn geweest en daarna gevonden in een ziekenhuis) inmiddels geopereerd is en een stalen plaat in zijn linkerbeen gemonteerd gekregen heeft. Van der Hoef is niet dronken van de fiets gevallen, zoals velen denken, maar is, naar eigen zeggen, aangereden op de (Nieuwe) Sint Jansstraat/Agricolastraat en kwam ongelukkig ten val.
Het UMCG ligt op een steenworp afstand, maar de oude dichter werd naar het Martiniziekenhuis aan de andere kant van de stad vervoerd. Veel aanloop heeft hij daar nog niet en hij snakt naar goede boeken. Hij is nog wel een paar weken zoet met revalideren. Wie tijd heeft of een boek over spoedde zich dus naar het Martiniziekenhuis, locatie Van Swieten, Noord 4. Om zelf het goede voorbeeld te geven heb ik vanmiddag bij de balie van het ziekenhuis Het geheim van de kip en de haan van Jim Heynen afgegeven. Van der Hoef komt immers voor in de kassakraker Inburgeringscursus Groningen en zo'n prominente Groninger verdient dus bedolven te worden onder boeken.

Kees van der Hoef bij Dichters in de Prinsentuin 2007 met naast hem de kleine Vondel.

Stöppelhaene 2007

In Raalte geweest voor het jaarlijkse oogstfeest Stöppelhaene. Natuurlijk moest ik als oud-wagenbouwer (C-klasse) zien welke wagens dit jaar de prijzen hadden veroverd in de optocht. Tot mijn verrassing zaten er een paar 'literaire wagens' bij. De Da Vinci Code had een prachtige wagen, mooi gebouwd, goed afgewerkt.

Maar ook een klassieker als Bartje dook opeens op.

Bartje zat op een wagen die als thema DVD's had. Ook hier weer mooie afwerking. (met als hoogtepunt voor mijn schoonzus Jolijn en mijn zus Annet Grease).


Jip en Janneke waren ook aanwezig. Voor kenners een beetje een mindere wagen omdat veel kleurvlakken gewoon geverfde rijst bevatten in plaats van de natuurlijke kleur van de verschillende zaden.

Natuurlijk ook ontiegelijk naar de kermis geweest (mijn ouders vluchten dan naar huis). Terwijl mijn favoriete nichtje allerlei knuffels won gingen mijn favoriete neefjes in de botsauto's, eerst als concurrent, daarna gebroederlijk in één autootje.


Terwijl mijn favorietje nichtje nog meer roze knuffels won, ging Gideon met mijn zus Annet in de Octopus. (filmpje 1: nog rustig bij instappen, filmpje 2: heftig draaien, filmpje 3: met een beetje klassieke muziek)

Kermis in Raalte 1
Uploaded by coen_peppelenbos

Kermis in Raalte 2
Uploaded by coen_peppelenbos

Kermis in Raalte 3
Uploaded by coen_peppelenbos

Tenslotte nog een portret van mijn broer (die eigenlijk vindt dat al zijn portretten vernietigd moeten worden) en van mij op dieet. Normaal zou ik een grote suikerspin hebben genomen, nu slechts een medium.

In de tussentijd 25

- Wordt het niet eens tijd voor een update van het kankerfront? Krijg bijna dagelijks complimenten dat ik er zo goed uitzie (91 kilo inmiddels). Volgende week de eerste controle bij de radioloog. Helemaal honderd procent kun je niet meer op je lichaam vertrouwen, want de vorige keer voelde ik me toch ook goed. Dat zo'n lichaam dat niet door heeft dat het ziek is, dat is toch verwijtbaar.
- Afgelopen zondag rijd ik naar het bezinestation aan de Paterswoldseweg om brood te halen. Door alle Noorderzongedoe was ik dat vergeten. Al vlak bij mijn huis zijn de straten afgezet.
'Mag ik hier fietsen?' roep ik naar een agent en het mag van de agent.
Naarmate ik dichter in de buurt van het benzinestation kom zie ik steeds meer fietsen: honderden, duizenden, tot het me opeens daagt dat de Ride for the roses wordt gehouden. Dat ontroert me enorm. Al die mensen fietsen ook voor mij, denk ik dan en ik ben mateloos trots op al die mensen die op hun vrije zondag naar Groningen afreizen om geld op te halen voor de kankerbestrijding.
- Vorige week weer voor het eerst naar de sportschool geweest. Dat is een kleine overwinning (waarop? op mijn angst? op mijn schaamte?). Drie kilometer hard gelopen op de loopband, voor het eerst weer douchen: het zijn zo van die dingen waar je doorheen moet. Er zijn heel veel dingen waar je doorheen moet.
- In juli noemde ik een Friese dichter in Groningen een beroepsquerulant. De arme man was zo kwaad dat hij een week lang over niets anders kon berichten dan dat. Eerder die maand had hij mijn uitgeverij heel leuk (Seth Gaaikema is niet dood) Uitgeverij kleine Lul genoemd. Ha ha ha, niet echt leuk voor iemand die net zaadbalkanker had gehad, maar voor een Fries toch zo ongeveer het grappigste wat te bedenken is. Maar na dat ene woordje ´beroepsquerulant´ was de beer los, een foto (van Jan Glas) werd gefuckt, een homofobisch YouTube-filmpje werd gemaakt, Cornelis van der Wal had eindelijk een onderwerp voor zijn weblogje. Het mag allemaal en er zijn sites die het prachtig vinden. Ik zou er niet op terug gekomen zijn als diezelfde man niet afgelopen zondag was gaan fietsen. Wees niet bang, hij reed niet mee met de ´Ride for the roses´, hij had er last van! ´Hurdfytsende ydioaten yn groepkes dy't net op of omsjogge...´ Maar God straft onmiddellijk en de arme dichter krijgt gelukkig een lekke band. Volgens Van der Wal moet de overheid maar zorgen voor genoeg geld voor kankeronderzoek.
Ik ben blij dat al die ´idioten´ zondag €776.897,44 bij elkaar hebben gefietst. Ook voor mij dus.

Foto's en vids

Op zijn site heeft Jerry Vinke een mooie reportage gemaakt over twee dagen Dichtclub op Noorderzon (zie 'reportages'). Ik mocht er één gebruiken.
© Jerreper

De twee laatste dichters zijn ook toegevoegd op de YouTube-site van Obed Brinkman: Rense Sinkgraven en Jurre van den Berg.



En voor foto's van de Inburgeringscursus Groningen kan men nog terecht bij de Flickrsite van Jan Glas en Frank den Hollander.

De Dichtclub op Noorderzon 2

De tweede en tevens laatste avond van de Dichtclub op Noorderzon was drukbezocht. Volgens mij hebben we zo'n honderd mensen in de keet gehad. En opnieuw waren Martin Wiegersma en Jerry Vinke van de partij. Op één slechte voorleesbeurt na ging het wel goed, mede dankzij de uitstekende voettechniek van Wil Schmal. Ik had van tevoren al slapeloze nachten, nachtmerries dat ik verkeerd zou invallen, maar Wil gaf vier venijnige tikken op de vloer met haar schoen, zodat ik precies op de vierde maat zou kunnen beginnen met het gedicht.
Inmiddels heeft Obed Brinkman de duistere filmpjes van ons optreden op YouTube gezet (er volgen er nog twee). Jerry werd opeens tot gelegenheidscameraman gebombardeerd.
Achtereenvolgens Karel ten Haaf, Jan Glas, Ellen Deckwitz, Arjen Nolles en André Degen. (Mijn bijdrage staat in de posting hiervoor.)

Poweet en skate

Eerst was er dus dit filmpje van Jerry Vinke over de skater Martin Wiegersma.

Daarna maakte ik een gedicht.
En daarna kwam Martin skaten op de muziek van Wil Schmal en Obed Brinkman bij het gedicht 'Skater'. Achter de camera van Obed stond Jerreper.

De Dichtclub op Noorderzon 1

Het valt niet mee om Jacques d'Ancona te zijn (of Jacques J. d'Ancona zoals hij zichzelf noemt in het Dagblad van het Noorden). Je kunt namelijk niet anoniem een beetje rondstruinen op Noorderzon. Je loopt daar rond en wordt gezien: ook door de mensen die hun voorstellingen proberen vol te praten.
Jan Glas en ik staan op straat 'parade' te maken als de criticus van het Dagblad langskomt. Jan roept naar hem dat de voorstelling met dichters zo begint. Jacques roept terug dat hij naar een voorstelling in het Grand Theatre moet. 'Smoesjes,' roept Jan.
Dat had hij niet moeten doen. D'Ancona keert zich bruusk om en loopt driftig terug.
'Wat zei je?' Hij priemt met zijn vinger naar Jan.
'Ik zei smoesjes,' zegt Jan, enigszins bedremmeld
'Dat is niet leuk, want het is toevallig wel zo. Ik moet naar het Grand Theatre!' En woest beent hij weer weg. (Dat vind ik wel een mooi woord: wegbenen.)
Poëzie is iets moeilijker aan de man te brengen dan een Inburgeringscursus Groningen, maar toch spelen we met de Dichtclub steeds voor een volle tent. Speciale attractie is de aanwezigheid van Wil Schmal en Obed Brinkman die onze gedichten muzikaal ondersteunen. Extra-speciaal is de aanwezigheid van Martin Wiegersma, de skater op wie ik het gedicht 'Skater' heb gebaseerd en zijn vriend Jerry Vinke die ook in het gedicht voorkomt. Had vandaag wel geprobeerd het gedicht uit het hoofd te leren, maar durfde op het moment zelf toch niet te vertrouwen op mijn geheugen. Martin skate tijdens mijn gedicht om twee 'cones' die voor op het podium staan. 's Middags hebben we eerst gerepeteerd of het kon, maar de vloer was zo nat van de regen buiten dat Martin twee keer onderuit gaat. Gelukkig vinden we de mogelijkheid om Martin op een droge plek voorin zijn kunsten te laten vertonen en op een miniscuul oppervlakte lukt hem dat buitengewoon goed. (foto's zullen binnenkort wel verschijnen op de site van Jerry.)

Op deze wazige foto (het was warm, het was vochtig, het was condens op de lens temperatuur) zie je Jan Glas die alweer voldoende hersteld was met zijn botsing met Jacques d'Ancona en zoals gewoonlijk weer prachtig zijn gedicht voorlas. Op de achtergrond zie je Jerry en Martin zitten.
Op de volgende foto's met hard flitslicht zie je dichter Jurre van den Berg (die wel alles uit zijn hoofd kent) en daaronder stadsdichter Rense Sinkgraven in het publiek (naast Ellen Deckwitz die vreselijk uit haar jurk was gescheurd), debuterend dichter en presentator Karel ten Haaf neemt een filosofische pose aan.



P.S. 1 Jacques J. d'Ancona was inderdaad in het Grand Theatre blijkt uit een recensie van de toneelvoorstelling 'Sonja' in het Dagblad van het Noorden: 'Als het slot daagt is er goddank iets van intensiteit, maar Sonja heb je niet leren kennen en de drijfveren van Anja laten vraagtekens opbloeien.'
P.S. 2 Volgens dezelfde krant is Kees van der Hoef gevonden (voor de berichtgeving daarover: zie de primeur van gisteren). De dichter ligt met een gebroken heup in het ziekenhuis.

Inburgeringscursus Groningen: dag 5 (slot)

'Moet je nog een primeur voor je weblog hebben?' vraagt Herman Sandman die naast professor doktor van de ASO (Academie van Slochteren en Omgeving) vooral journalist is, 'Kees van der Hoef is verdwenen.' Dichter Kees van der Hoef, een van de onvermijdelijke Groningers in de Inburgeringscursus Groningen zou gisteren aanwezig moeten zijn bij het maken van een foto, maar hij kwam niet opdagen, ook niet op zijn vaste stek in de Stadtlander. (Vandaag in het Dagblad van het Noorden nog helemaal niets over de vermissing en dat terwijl die krant dol is op vermissingen: de hele zomer lang hebben we de avonturen gevolgd van een jonge circusartiest die 'vermist' was, maar uiteindelijk ook weer niet, want traceerbaar dankzij de pinautomaten die hij bezocht en de telefoontjes die hij naar huis pleegde - het huis waarnaar hij na enkele weken ook terugkeerde. Vroeger noemden we dat een lange vakantie.)
De laatste avond van de inburgeringscursus en voor de vijfde dag op rij raken alle voorstellingen weer uitverkocht. Peter en ik waren bang dat er op het eind van de dag rellen zouden uitbreken bij de container, maar dat is gelukkig niet gebeurd. Wel veel mensen die we moesten teleurstellen: dit was de laatste dag, dit was de laatste voorstelling. Bij de allerlaatste voorstelling ben ik ook nog meegegaan in de container om nog te kunnen genieten van Ab en Alie Rozema en professor doktor Herman Sandman.
En terwijl de wanden van de container met condens waren beslagen nog één laatste blik in de container met de vermoeide spelers na 46 uitverkochte voorstellingen.

46 uitverkochte containers dat zijn meer dan 1300 bezoekers!
Reden genoeg voor een nazit waar Frank den Hollander opnieuw een cursus weggaf. Peter ten Hoor kreeg zijn eerste les 'dukken'.

Vanavond De dichtclub op Noorderzon.

Inburgeringscursus Groningen: dag 4

Steeds beter groeit professor doktor Herman Sandman (gespecialiseerd in ruraliteiten) in zijn rol. Maar liefst twee keer kreeg hij zondag spontaan applaus. Inmiddels droomt hij van een tournee langs de wingewesten Veendam, Slochteren en Hongerige Wolf.
Ab en Alie Rozema (Ab junior wel te verstaan) kwamen gisteren wel naar buiten voor een praatje met het publiek (en om de snikhete container te ontvluchten), maar echt 'parade maken' was er niet bij. Alle veertien inburgeringscursussen waren ruim op tijd uitverkocht. We hebben zelfs een keer 32 man in de container gestopt. Dat je hier en daar een kind plet, merkt niemand op.

Voor het avondeten nog even grondige evaluatieronde op het terras van een Noorderzontent die gerund wordt door aardige meisjes, waarschijnlijk afkomstig van de PABO gezien hun geheel eigen rekenmethoden. Boven het hoofd van professor doktor Herman Sandman zie je de act van onze buren, ze laten net een wolk uit.

Daarna nog grote consternatie: Frank den Hollander raakte zwaargewond en kon ternauwernood gered worden door de man van de EHBO. Op de terugweg naar de container vele varianten gehoord op 'snee in de vinger'.

Inburgeringscursus Groningen: dag 3

Wat kan er nu beter boven het festivalterrein zweven tijdens een Inburgeringscursus Groningen dan de ballon met reclameopdruk: er gaat niets boven Groningen!

De middag begon met een uitverkocht huis en de voorstelling daaropvolgend zou ook uitverkocht zijn, ware het niet dat het aggregaat uitviel. Oververhit. In plaats van vier keer gaven Ab en Alie Rozema (Ab junior wel te verstaan) en professor doktor Herman Sandman slechts twee keer de cursus op de middag.
Daarna eten op het festivalterrein en snel door naar het Radio Noord-programma Arno's Aperitief. De foto's die Peter maakte, zijn enigszins bewogen (Hooghoudt is de sponsor van het programma).


Snel terug over het festivalterrein naar onze container. Nou ja, snel, Alina Kiers en Frank den Hollander kennen werkelijk iedereen. Over een normale wandeletappe van vijf minuten doen zij een half uur: zo vaak worden ze staan gehouden.
De rest van de avond was de voorstelling continu uitverkocht. Karel en Sybe hielpen mee met de kaartverkoop en verbaasden zich over de sneltreinvaart waarin alles uitverkocht raakte. Sommige mensen wachten zelfs drie kwartier voor een voorstelling van een kwartier.

(foto: Frans Oldersma, die met Renate nog in een vroege voorstelling kon)

Oh ja: er is ook een digitale test: klik hier.

Inburgeringscursus Groningen: dag 2

Op een straalbezopen Groningse dichter die de nazit kwam verstoren en met ons op de vuist wilde ('komst met noar boeten?!') na, was het tweede avondje inburgeren zo mogelijk nog succesvoller dan gisteren. Er begint, ook voor de kaartverkopers, enige routine in te sluipen. Eerst de tarp ophangen, al dan niet met gebruik van kinderarbeid.

Daarna de boel inrichten en verkopen maar. Net als donderdag eerst met gebruik van Ab en Alie Rozema (Ab junior moest ik nadrukkelijk erbij zeggen), maar al snel vliegen de kaartjes weg en staan mensen meer dan een half uur in de rij om een kaartje te bemachtigen. Op de foto zie we professor doktor Herman Sandman met enige verbijstering naar de publieke belangstelling kijken.

Ook de boekjes vliegen weg tot vreugde van de uitgever. We beginnen al een paar patronen te zien in reacties uit het publiek. Zo zijn de echte asielzoekers makkelijk te onderscheiden van de rest. We moeten af en toe met nadruk zeggen dat ons examen geen officiële status heeft (nog niet, want de Universiteit van Slochteren en Omgeving werkt eraan). Daarnaast merken heel veel mensen op de 'Ich bin ein' in 'Ich bin ein voesieknakker' Duits is. Dat klopt. Vrij vaak moet je de grap nog uitleggen ook.

Inburgeringscursus Groningen: dag 1

Daar zaten we dan in T-shirts met opdruk 'Ich bin ein voesieknakker'. Bij de VVV waren de T-shirts uitverkocht met de opdruk 'Ich bin ein Groninger'. Daarom leek het professor doktor Sandman, gespecialiseerd in ruraliteiten, wel leuk om in plaats daarvan T-shirts te maken met een voesieknakkersopdruk. In ijltempo liet Peter er gisteren vijf maken. Eigenlijk drie teveel, want professor doktor Sandman, Frank den Hollander en Alina Kiers hadden hun eigen optreedkleren. En wie zaten dus voor schut?

Voor de rest was de voorstelling een ongemeen succes. Alleen bij de eerste twee uitvoeringen moesten Ab en Alie Rozema even de straat op om mensen te ronselen, maar binnen de kortste keren zat de container propvol. Later hoefden ze niet eens meer buiten te komen: elke voorstelling ruim van tevoren uitverkocht. Maar vandaag zijn er nieuwe kansen. Er is geen voorverkoop. De verkoop van de kaartjes voor de volgende voorstelling begint direct na de start van een voorstelling. En zo heeft iedereen nog kans om dit weekend deze broodnodige cursus te volgen.

Inburgeringscursus Groningen: de presentatie

Terwijl de container al echt gezellig aan het worden is, werd in het Noorderplantsoen het boek Inburgeringscursus Groningen gepresenteerd.

Laten we het lekker officieus houden, dachten we. We huren een bakbrommer en bakbrommerjongen Steven kwam ook nog handig van pas bij het ophangen van de tarp.




Ook mini-Sandman (roepnaam Reyer) keek vol verwondering toe.

Inburgeren Groningen presentatie
Uploaded by coen_peppelenbos

Tout Groningen arriveerde vervolgens en kon uit de bak eten en drinken. En toen kwamen Ab en Alie Rozema om te vertellen dat dat boekje helemaal niet deugde 'want Middelstum stond er helemaal niet in'.



Moeder en zoon Rozema zegden overigens wel hun medewerking toe bij de Inburgeringscursussen van professor Sandman tijdens Noorderzon. Het bleef nog lang gezellig onder de tarp.

Ook Jan Glas, verantwoordelijk voor de meeste foto's in het boekje was aanwezig. Naast hem Dorofoto met comateus kind.

Daarna mocht mini-Ten Hoor (roepnaam Peebe) poseren voor een stoere foto en vervolgens mee achterop bij de terugreis. Op de heenreis had Steven dat ook al aan ons voorgesteld. 'Dat is heel aanlokkelijk,' zei ik. Maar toch hebben we gelopen.