Per seconde wijzer

Kreeg gisteren van buurvrouw Betty een kaartje in de bus dat de Tzum-prijs genoemd werd in Per seconde wijzer. Vanochtend naar de herhaling gekeken. De zin van Stijn Aerden werd helemaal voorgelezen en ook het bedrag van de prijs werd genoemd: 29 euro. Kees Driehuis kon een kleine glimlach niet onderdrukken.

Magie

Zondag naar de manifestatie De Magie van het Boek geweest. In de centrale bibliotheek van Groningen stonden allemaal tafeltjes waarachter wij onze waar mochten verkopen. Natuurlijk weer veel te veel meegenomen. De mensen die op je kraampje afkomen zijn vooral geïnteresseerd in zichzelf. Hun gedichten moeten in jouw blad (en vervolgens kopen ze dan geen Tzum) of hun prachtige verzen die ze in een beduimeld typoschrift ter hand stellen moeten bij jouw uitgeverij uitgegeven worden. Uit alles blijkt dat zij in ieder geval geen moeite doen om het blad of de producten van de uitgeverij te leren kennen. Ik vraag me ook steeds meer af wat het nut van die kraampjes is.
Gelukkig waren er ook enthousiaste nieuwe schrijvers die onder leiding van Sieger M. Geertsma en Jos van Hest aan de slag gingen met poëzie en proza. Op de volgende exclusieve fotoreportage zie je de beide workshop gevers geïnterviewd worden door Jeanette Straatemeijer.



Na afloop was er nog een borrel (met maar liefst 1 fles witte wijn) waar Giny met Jos van Hest in gesprek raakte over hun beider schoenkeuze. Ze kopen al jaren hetzelfde merk schoenen (de naam is me ontschoten, maar dat zal ongetwijfeld straks in een comment staan). Het zijn schoenen die moeilijk schoon te maken zijn na een stap in de hondenpoep, vanwege het diepe profiel van de zool.
En zo kreeg een middagje zitten waar we 1 nieuwe Tzum en drie oude Tzums verkochten (totaalopbrengst €9,50) toch nog een educatief einde.

Gerrit Krol in de gloria

Vandaag was de echte viering van de verjaardag van Gerrit Krol in het Gasuniegebouw. Gastsprekers waren Douwe Draaisma en Hugo Brandt Corstius. Gastvrouwe Lidewijde Paris van Querido heette iedereen die naar het 'verre Groningen' was gekomen van harte welkom. Altijd dat gezeur over ver. Kenia is ver. En ze hoeft helemaal niet te lopen, ze was gewoon met de trein. Hier zie je haar voeten.

Er werd een mooie documentaire vertoond van Buddy Hermans en Lejo Siepe die Gerrit Krol al ongeveer drie jaar volgden. Ooit hebben ze ook nog gefilmd bij mijn interview met de schrijver in het Noorderbad (een bibliotheek voor niet-stadjers). Daarvan zag je nog enkele flarden terug. Ik zag zelfs nog een stuk van mijn achterhoofd langsschieten, maar om mijn ouders nou te waarschuwen om daar de videorecorder voor aan te zetten, nee. Lejo Siepe vertelde me van tevoren dat ze wilden afkomen van die vooroordelen over Krol: de stugge noordeling enzo. Volgens mij is dat uitstekend gelukt omdat ze in de documentaire ook familiefilmpjes van vroeger hadden gebruikt, die een ontspannen Krol lieten zien met zijn sensuele jonge vrouw.
Krol sprak nog een dankwoord uit, consequent naast de microfoon pratend, maar niemand durfde in te grijpen. Ik snap niet waarom niemand even hardop roept dat hij 1 pas naar rechts moest doen. Is dat ontzag voor de ouderdom of voor de ziekte waaraan hij lijdt. daardoor kreeg het dankwoord een ach-gut-gehalte waar de schrijver zelf van zou gruwen. Na afloop moest hij zijn nieuwe roman signeren in de hal van het Gasuniegebouw.

Mooi gebouw overigens.

Vorige week, toen ik dus te vroeg was, hingen er nog allerlei abstracte schilderijen. Deze week hingen er prachtige koeienschilderijen van Pieter Pander, een schilder - weer een realist - die ik erg bewonder. Omdat de foto van Giny er wel erg sneu was, het lijkt net of er geen enkele aansluiting was, met wie dan ook, maar dat was niet zo, we hebben gesproken met Herman Sandman en Jean-Paul IJska van de Groninger Gezinsbode,

wilde ze nog graag invloed uitoefenen op de wijze waarop ze op dit weblog figureeert. Hevig lezend en totaal niet geposeerd stond ze even later voor een schilderij van Pander.

Maar ook deze foto kon geen genade vinden in haar ogen, vanwege de zichtbare onderkin. LET DUS NIET OP DE ONDERKIN!
Overig belangrijk feit: Kees 't Hart en Euf moesten het feest vroegtijdig verlaten om op tijd te zijn voor de thuiswedstrijd van Heerenveen.

Een gewoon vrijdagje

Gisteren een nogal hectische dag. Eerst op de uitgeverij een afspraak met dichter Jan Glas, die in oktober een Groningstalige bundel bij ons uitbrengt. Daarna hebben we de inmiddels al behoorlijk grote voorraad boeken naar een City-box verplaatst.

Ongeveer de helft paste in deze box. Een raar complex overigens. Een enorm labyrinth aan garages zo lijkt het, twee verdiepingen met opgeslagen inboedels, rotzooi en wat niet al. Je geest slaat meteen op hol bij de mogelijkheden. Wat kun je allemaal niet in een citybox plaatsen en interessanter: wat zou er allemaal liggen?
Om 12 uur snel naar Athena's Boekhandel voor de komst van Arnon Grunberg. Nova was er, een leger aan fotografen en de boekhandel zat vol met (jonge) lezers. Een kwartier te laat kwam Grunberg binnen en het publiek week als de Rode Zee uiteen om de schrijver door te laten. Ik heb het boek nog niet gelezen, maar mijn verwachtingen zijn hoog gespannen omdat ik vind dat Grunberg steeds beter gaat schrijven.


Daarna bleek dat ik weer een afspraak niet goed in mijn hoofd had zitten. Althans, wel in mijn hoofd, maar niet in mijn agenda. Met Alfred naar de expositieruimte van de realistische schilder Henk Helmantel. Mooie omgeving, een klein pittoresk dorpje waar nog iedereen een appelboom in de tuin heeft staan. De expositieruimte was veel groter dan ik dacht. Het nabijgelegen kerkje waren ze ook weer aan het opknappen. De stijf gewitte muren werden weer onderzocht op oude muurschilderingen die langzamerhand bloot komen te liggen.


Na nog een rondje om de kerk kwam er opeens een doodgraver het pad op. Het bleek de schilder zelf die zojuist was voorgegaan in een begrafenisstoet. Na nog een wandeling in het dorp kwamen we weer precies op de plek van de expositieruimte tegenover de kerk uit en weer zagen we de schilder die in zijn dagelijkse kloffie op de fiets stapte. We wisten niet welke verschijning het meest verraste. Rembrandt hebben we ook nog nooit op de fiets gezien.

Huiverende stoeten

Op bevel van mijn zus maar weer even een berichtje. Er gebeurt niet zoveel en om dat nu elke dag op de website te zetten... Maar goed. Vorige week was de grote vergeetweek. Het kan niet door de werkdruk komen, want ik geef slechts twee avonden les en kan dinsdagsavonds al 'prettig weekend' tegen verbijsterde en jaloerse collega's roepen, maar mijn geheugen laat nogal te wensen over. Dat begon al vorige week maandagavond toen ik een tentamen van een student vergeten was. Student woedend en veel gedoe met excuses. Donderdag vergat ik een vergadering van Literair Nederland omdat ik dacht die op vrijdag was. Zaterdag ging ik met Corrie naar het Gasuniegebouw om de verjaardag van Gerrit Krol te vieren. Er zou een video vertoond worden, speeches gehouden worden etc. Hapje en drankje. Corrie was stipt op tijd en ik ook. Wel heel erg stipt bleek toen we in een volkomen lege ontvangsthal van het immense Gasuniegebouw stonden, want de festiviteiten vinden pas komende zaterdag plaats.

Deze week gaat het iets beter.

Mijn zus kent 1 gedicht uit haar hoofd dat ze graag wil delen met alle lezers van dit logboek. Ze heeft het op school moeten leren en zo zie je dat het geheugen al vanaf jonge leeftijd getraind moet worden.

De bla'ren vallen
blad na blad die allen sterven moeten.
Zij dwar'len langs het herfstig pad
in huiverende stoeten.
Ze waaien op
omhoog omlaag
ze rusten en ze vluchten.
Wild voortgedreven door een vlaag,
de laan is vol geruchten.

Nou is dat niet toepasselijk in dit jaargetijde?