donderdag 27 november 2014

De rennende zusjes

Ik las op Facebook dat de tweeling Hennie en Winie niet meer als twee-eenheid door de straten zal gaan. Hennie is overleden. Iedere Groninger kent deze twee zusjes. Nu is er nog maar één zusje en klopt er iets niet.

De rennende zusjes

Ze rennen samen door de straten
de witte sokjes hoog op de kuiten
want buiten dreigt gevaar
zijn er happende honden.

De grijze meisjes hollen soms
met een boodschappentas
in het midden alsof die
houvast biedt aan hun struikelbeentjes.

Alleen voor katten staan ze stil
lopen ze tuinen in tillen struiken op
waarna hevig aaien volgt totdat
kat en zusjes de benen nemen.

Af en toe rent er één oud zusje
verbijsterd door de leegte
en de loerende wereld
zijn de snoezige poezen spoorloos
klopt er iets niet.

(Uit de bundel Sing Sing)

dinsdag 25 november 2014

Kroniek Leeuwarder Courant: Publieksprijs

Publieksprijs

Al jaren probeer ik de gedachte achter de NS Publieksprijs te doorgronden. Niemand weet wie de genomineerde boeken uitkiest. 'Een comité van boekverkopers en bibliothecarissen kiest uit een groslijst van de meest populaire boeken van het afgelopen jaar zes boeken.' Wie dat zijn, wordt nooit bekend gemaakt. Hoe de groslijst eruit ziet, is onduidelijk. Opeens komen de genomineerden tot ons. De populaire schrijvers maken vervolgens heel veel reclame voor de sponsor, die aan het einde van de rit 7.500 euro aan de winnaar schenkt en een jaarabonnement op de trein. Eersteklas. Vroeger reisde ik nog wel eens met de eersteklas om ongestoord te kunnen lezen. Dat bleek geldverspilling. Iedere reiziger kent het gevecht tegen de bierkaai dat je moet voeren om ongestoord een paar bladzijden tot je te kunnen nemen in een stiltecoupé.

'Vrees dat NS Publieksprijs weer eens niet naar beste boek gaat maar naar degene met de beste mediacontacten,' had Simone van der Vlugt getwitterd. 'Vooral als een van de genomineerden een eigen tv-show heeft,' reageerde Saskia Noort, medegenomineerde. Dat sloeg waarschijnlijk op VI, het voetbalpraatprogramma waarin Johan Derksen (dochter Marieke Derksen is uitgever van het boek Kieft), keer op keer het boek omhooghield en mensen opriep te stemmen. Als je Johan Derksen hoort praten, lijkt het of er bij elke ademteug een kassabelletje rinkelt. Laten we zeggen dat Michel van Egmond en Wim Kieft, beiden vaak te gast in het programma, een licht thuisvoordeel hadden.


Ik heb, toen boekhandel Van der Velde nog aan de andere kant van de gracht zat, eens met Arthur Japin opgetrokken om lezers aan te sporen op hem te stemmen. Hij won dat jaar niet. Een paar jaar later was Japin weer genomineerd en riep hij per mail mensen op om te stemmen. De Wereld Draait Door stuurde direct een 'Jakhals' op de schrijver af om hem daarover te kapittelen. Stemmen ronselen, dat mocht niet. In het programma dat toen een schrijver aan de schandpaal nagelde werd afgelopen woensdag dus de NS Publieksprijs uitgereikt aan Michel van Egmond, schrijver van Kieft. Uit de coulissen klonk gelach waarin je, als je goed luisterde, een kassabelletje hoorde.

maandag 24 november 2014

De vierde echte literaire pepernotentest


Het is al weer meer dan een week geleden dat de vierde echte literaire pepernotentest gehouden werd bij de directeur van het Artistiek Bureau en zijn lieftallige vrouw, hieronder kortweg als 'de dokter' aangeduid. Sinds wij een medisch lid hebben in ons pepernotenteam voelen wij ons iets zekerder van onze smaak, alhoewel we zeker geen deskundigen zijn. Ervaringsdeskundigen, dat wel.



Naast Nick ter Wal en Esther Broekman namen Roos Custers, Dolf Verlinden, Jan Glas en ondergetekende deel aan de test. We dronken koffie en thee. Er waren 18 pepernotensoorten ingekocht, waarvan we er 16 geproefd hebben. De juryleden weten (op de kopers na) niet welk merk in welk bakje zit.

Een woord vooraf:
* omdat de ekologische suikervrije nootje altijd onderaan komen hebben we een aparte competitie gemaakt van suikervrije pepernoten.
* mensen die kruidnoten zeggen tegen pepernoten moeten standrechtelijk worden afgeschoten. Het schaaltje hierboven met die vieze taaitaai-troep hebben we dan ook meteen naar buiten geflikkerd.

Zo, dat was dat. Wij letten op geur, uiterlijk, beet en smaak. Uiteindelijk rolt daar een cijfer uit.

1 Bolletje - 6,6


Voor de derde keer de beste. De enige keer dat Bolletje niet won, was toen Bolletje niet meedeed. Heeft de juiste scheurtjes als een huisje in Middelstum, al omschrijft een panellid de geur als gedoofd haardvuur. 'Dit is wat men noemt een bite', 'crunchy', 'zoals het hoort' al noemt een lid de beet 'zanderig'.

2 Van Delft Jumbo - 6,58


Deze noot was even afgevoerd naar de keuken omdat enkele juryleden niet teveel noten wilden eten, maar ondergetekende bracht het schaaltje terug en terecht: wederom een fabrieksnoot met succes. Uiterlijk is wat netjes. De beet valt voor de één in de categorie tandenbrekertjes, terwijl een ander 'primááá' zegt, maar dat komt misschien ook omdat er whisky geproefd wordt, terwijl een ander het over een multicultinoot heeft qua smaak en de noot daarom hoog waardeert, terwijl een ander lid het heeft over een 'neusontstoppersmaak'.

3 C1000 - 6,5


Afgerond nog steeds een 7 is deze C1000-noot, een degelijke volle noot, geen gebakken lucht al wordt . De beet wordt knaphard genoemd, 'heeft de NAM hard nodig'. Mooi donkerbruin. Als het een man was, zou je hem meenemen naar huis.

4 Modderman V&D - 6,03


Flink gestegen in de ranglijst. Zoetig plat dingetje, te egaal van uiterlijk en smaak. Smaakt niet naar pepernoot, maar naar Maria-biscuitjes. Richting eierkoek zegt een ander. Dichtgeschminkte kop. Oogt niet fraai, maar toch best smakelijk.

5 Jumbo - 5,83


Extreem sterke geur, verstopte neus gaat op slag open. Ook de dokter kan dat beamen: geur reikt tot in de buis van Eustachius. Vrij harde beet. In tegenstelling tot de geur valt de smaak wat tegen. Aangebrand, maar ook brrr, bitter.

6 HEMA - 5,78


Gladde jongen, smaak is bijna afwezig. Fantasieloos nootje. Muf, oude was. Maar een panellid noemt dit een perfect nootje met de aantekening dat perfect ook vrij saai is. De smaak wordt doorsnee genoemd, een PvdA-ding.

7 Knapperige kruidnoten van Albert Heijn - 5,76


Sjoelsteen. Uiterlijk is las het Gronings aardoppervlak na een beving. Smaakt naar Bastognekoek. Hapje woestijn. Branderig smaakje. Smaakt zoals een sjekkie op een verregende stoeptegel ruikt. Zanderig (2x), brokkelig.

8 Aldi - 5,73


Zandverstuiving in de mond. De smaak is alsof er een verdwijntruc is toegepast. Angstig geurtje. Geur ontbreekt (2x). Je blijft erin vreten omdat je maar geen echte smaak ontdekt. Smaakt lijmachtig, waarschuwt de dokter.

9  Kruidvat - 5,67


Lekker krokant, maar laffe smaak. Acute inzakker na harde beet. Glad en commercieel. Bastogne. De suikerkristallen liggen als sieraden op de muts. Zwembadvoer.

10 HEMA ambachtelijk - 5.6


Klein, bleek, plakt in de bek. Kiesvulling, papperig versus lekkere krokante beet. Lief klein nootje. Anijs, beschuit met muisjes. Plat pedonootje.

11 C1000 ambachtelijk - 5,28


Waarom noemen we die nootjes opeens ambachtelijk? Zouden ze met de hand gemaakt worden? Deze ambachtelijke variant van de C1000 is de eerste onvoldoende op de lijst. Liliputternootje, (mooi liliputtertje, schrijft een ander) voordat je iets proeft is ie al weg. Past in je neusgat, maar ruikt niet. Te veel anijs. Taai taai-reminiscenties.

12 Lidl - 5,17


Na drie nootjes verveelt ie. Glad oppervlak. Koekdeeg, heeft weinig te maken met traditionele noot. Speculaasbeet. Groot en lelijk. Noot voor 'grote maten'. De eerste bah.

13 Sweet company Eko-plaza - 4,93


Kruidnagelbom, nasmaak valt niet met koffie weg te spoelen. Er kunnen sporen van schoonmaakmiddel in zitten, zegt de een wat heftig. Smaakt naar popcorn, zegt de ander wat diplomatieker. Keukenkastdamp. Beet: nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee, nee.

14 Bakkerskruidnoten van Albert Heijn - 4,6


Opnieuw een bleekneusje. Ruikt duf, muf, droog, taai taai, anijs en oude postzegels. Eerste 10 seconden natte krant, daarna suikerexplosie.

15 Bolletje bakkersnootje - 3,93


Als er ambachtelijk of bakkersnootje op de zak staat, dan kunt u de zak beter weggooien. Over de beet: daar gaat m'n all risk. NAM-boringsbestendig. Lijkt uiterlijk dood. Ruikt naar tijgerbalsem. Ziet er ziekelijk uit, diagnosticeert de dokter. En daarmee is Bolletje zowel eerste als laatste geworden bij deze verkiezing.


Speciale uitverkiezing van de beste suikervrije pepernoot.

1 Bakker Bolhuis EKO-plaza - 2,98


Niet met een heel hoog gemiddeld cijfer maar deze keer toch op 1 op deze lijst. Een troetelschijfje met een gore nasmaak. Smerig.  Ruikt naar kattenbrokjes. Rampnummer. 65+-noot. Zo uit de zandbak, maakt kinderen aan het huilen.



donderdag 20 november 2014

Top 10 literatuur - week 47


Stefan Hertmans maakt een comeback.

De CPNB publiceert elke week een top 60 van best verkochte boeken. Alle titels staan door elkaar (non-fictie, fictie, Nederlands, vertaald, crimi, literatuur). Daarom de literaire top 10 van best verkopende literaire titels (die ik tot de literatuur reken). Tussen haakjes de stand vorige week, tussen haakjes na de titel de stand op de Bestsellerlijst van de CPNB en het aantal weken in die lijst.

Week 47
1 (1) Adriaan van Dis - Ik kom terug (2) 3e week
2 (-) Stefan Hertmans - Oorlog en terpentijn (5) 29e week
3 (2) Griet op de Beeck - Kom hier dat ik u kus (7) 7e week
4 (5) Charles den Tex & Anneloes Timmerije - Vergeten verhaal van een onwankelbare liefde in oorlogstijd (25) 2e week
5 (3) Gustaaf Peek - Godin, held (28) 3e week
6 (4) Jan Paul Schutten - Het raadsel van alles wat leeft (33) 10e week
7 (9) Khaled Hosseini - En uit de bergen kwam de echo (38) 78e week
8 (7) Kader Abdolah - Papegaai vloog over de IJssel (43) 8e week
9 (-) John Green - Een weeffout in onze sterren (49) 22e week
10 (8) Paulo Coelho - Overspel (33) 6e week

woensdag 19 november 2014

Dolf Verlinden zingt in de Oekraïne een liedje voor mijn 50e verjaardag

maandag 17 november 2014

Kroniek Leeuwarder Courant: Jong

Jong

Om vmbo'ers aan het lezen te krijgen voert Stichting Lezen een actie: De Weddenschap. Drie BN'ers die ik niet ken, maar de doelgroep hopelijk wel, gaan met leerlingen de weddenschap aan om drie boeken te lezen binnen een half jaar. Toprak Yalçiner, actrice, prijst haar keuze als volgt aan in een YouTube-filmpje: 'Oh hé, nou ik ben me aan het klaar maken om straks weer de set op te rennen, maar ik doe mee met De Weddenschap. En jij ook! Ik heb drie boeken uitgekozen. Mijn eerste boek is Niets. Nou, als je je boek Niets noemt, dan ben ik heel benieuwd wat je hebt geschreven. M’n tweede boek is Het wonderbaarlijke voorval met iets met een hond en een nacht. Eèwhm?! Ik ben benieuwd. En m’n laatste boek heeft al twee prijzen gewonnen. Heeft een goud randje en kijk eens… heel veel plaatjes! Ik hou ervan. Maar, dit betekent dat ik vanaf nu jouw leescoach kan zijn. As je mij kiest, dan zorg ik ervoor dat wij met z’n tweeën boeken gaan lezen, dus: kom maar op. Leescoach! Yesss!' Los van het kreupele Nederlands: zouden vmbo'ers nu razend enthousiast raken over deze boeken waarbij één titel volledig genoemd is, de tweede voor de helft en de derde niet? De namen van de schrijvers zijn zo onbelangrijk dat Yalçiner ze maar helemaal weglaat.

De deelnemers aan De Weddenschap kiezen liever hun eigen boek. De top drie deze week onder vmbo'ers: op 1 De grijze jager: de ruïnes van Gorlan van John Flanagan; op 2 Harry Potter en De steen der wijzen van J.K. Rowling en op 3 De hongerspelen van Suzanne Collins. Drie keer fantasy.


Ik ontmoette laatst op een literair festival Thomas Olde Heuvelt, een enthousiaste, jonge schrijver van fantasy en horror. Zijn genre wordt mondjesmaat besproken in de literaire bijlagen, schoolboeken besteden er nauwelijks aandacht aan omdat het niet tot de 'echte' literatuur behoort. Vorige week zat Olde Heuvelt in Washington als genomineerde voor de World Fantasy Awards. Geen krant heeft er melding van gemaakt. Hij lijkt me een betere boekenambassadeur voor vmbo'ers dan een actrice uit Goede tijden slechte tijden die de titels niet weet.

Verscheen eerder in de Leeuwarder Courant, op 15 november 2014.

zondag 16 november 2014

Oma Wijhe in Groningen



Deze foto zal meer dan 25 jaar geleden, misschien 30, zijn gemaakt in Groningen. De enige keer dat opa en oma Wijhe mij, los van een verjaardag of diplomering, zijn komen opzoeken. Ik woonde toen in de Tuinbouwstraat en ergens zijn ze verkeerd gereden en heeft een Groninger hen de weg gewezen naar de Tuinstraat. Ze kwamen erg laat bij mij, met de lichte verontwaardiging dat het aan mij lag, die Groningse straten die bijna hetzelfde heten.

Later zijn we het Noorderplantsoen ingelopen en mijn opa heeft toen deze foto gemaakt. Dat beeld staat er nog.

Gisteren, op de sterfdag van mijn vader, zijn we een struikje wezen brengen op het graf van mijn oma in Wijhe. Geboren op 16 november 1911. Ik wist dat er op het kerkhof nog mooie houten kruizen op graven stonden, uit de negentiende eeuw volgens mij. Die wilde ik op de foto zetten, maar dat kon niet meer, want de kruizen waren verdwenen.

We reden terug langs het oude zwembad, dat was ook verdwenen. Toen kwamen we langs het oude Florens Radewijns College, met de grond gelijk gemaakt.

Op de heenweg reden we langs de Hoge Hof, die stond er gewoon nog. Daar zijn Herman en ik geboren. Mijn vader woonde al halverwege Wijhe waar hij mijn moeder zou ontmoeten, anders hadden wij nooit geboren kunnen worden.

Een generatie verder en nog meer is verdwenen, nog meer mensen. Wie zal wat herinneren? Wie herkent wat nog in het landschap? Maar ik stond dus, eind jaren tachtig, begin jaren negentig met mijn oma in het Noorderplantsoen. Ik kan de plek nog aanwijzen.

zaterdag 15 november 2014

Pa met een Rolls-Royce



Ik weet niet precies hoe je een sterfdag beleeft. Meer dan met de datum, vorig jaar 15 november, vond ik de sterfdag samenvallen met de dag van de week, de vrijdag dus. Er flitst wel van alles langs op zo'n dag, maar ik merk dat ik er niet te lang bij kan blijven stilstaan.

Liever bekijk ik de foto's die tijdens zijn leven zijn gemaakt. Dit was nog een mooie foto toen hij 75 werd en ons cadeau voor hem was een dagje met de Rolls-Royce. Dat stond jaarlijks op zijn verlanglijstje voor Sinterklaas als we gingen loten met de hele familie: een Rolls-Royce. Voor één dag kwam zijn wens uit. We toerden door Salland, langs de Hoge Hof waar Herman en ik geboren zijn, langs Onder de Gelder waar we vroeger met opa en oma van mijn moeders kant de karpers gingen voeren (daar is deze foto ook genomen), langs het Nijenhuis. Voor één dag koning.

Het mooist vind ik ook zijn blik op deze foto: alsof hij er recht had op deze auto, maar zijn glimlach verraadt dat hij ook wel beter weet. Sinterklaas vierden we ook al jaren niet meer.

Top 10 literatuur - week 46


Adriaan van Dis op 1.

De CPNB publiceert elke week een top 60 van best verkochte boeken. Alle titels staan door elkaar (non-fictie, fictie, Nederlands, vertaald, crimi, literatuur). Daarom de literaire top 10 van best verkopende literaire titels (die ik tot de literatuur reken). Tussen haakjes de stand vorige week, tussen haakjes na de titel de stand op de Bestsellerlijst van de CPNB en het aantal weken in die lijst.

Week 46
1 (-) Adriaan van Dis - Ik kom terug (3) 2e week
2 (2) Griet op de Beeck - Kom hier dat ik u kus (7) 6e week
3 (3) Gustaaf Peek - Godin, held (14) 2e week
4 (7) Jan Paul Schutten - Het raadsel van alles wat leeft (15) 9e week
5 (-) Charles den Tex & Anneloes Timmerije - Vergeten verhaal van een onwankelbare liefde in oorlogstijd (17) 1e week
6 (1) Annie M.G. Schmidt - Die van die van u (21) 6e week
7 (6) Kader Abdolah - Papegaai vloog over de IJssel (30) 7e week
8 (4) Paulo Coelho - Overspel (33) 6e week
9 (5) Khaled Hosseini - En uit de bergen kwam de echo (38) 77e week
10 (8) Jeroen Brouwers- Het hout (44) 4e week

maandag 10 november 2014

Kroniek Leeuwarder Courant - Oud

Oud

In de Volkskrant van vorige week vrijdag schreef beginnend schrijver Luuk Imhann een opiniestuk onder de titel 'Waarom vrouwen in mijn boekenkast ontbreken...'. Toch mooi dat de discussie die een half jaar geleden al werd opgestart door de noordelijke kranten nu is aangekomen in Amsterdam. De door Kirsten van Santen geïnitieerde actie om recensies en stukken over schrijfsters nadrukkelijk te benoemen onder het kopje 'Leesvrouwen' zorgde er in mijn geval voor dat ik ging nadenken over het aantal vrouwen dat ik uitnodigde voor mijn maandelijkse literaire talkshow in de bibliotheek in Groningen. Vanaf dit jaar zijn de verhoudingen fifty-fifty. Daarmee is de waarde van de discussie voor mij al bewezen.

In een opiniestuk in de Volkskrant van deze week somt schrijver Philip Huff (1984) de leeftijden van critici op die voor kranten en tijdschriften schrijven, de digitale media slaat hij over. Wat blijkt: de meeste critici zijn vijftig jaar en ouder. Dat is slecht, want dezelfde critici zitten ook in literaire jury's en die geven hun leeftijdgenoten grote prijzen. De toon is wat verongelijkt, terwijl Huff nou niet bepaald te klagen heeft over de aandacht die hij krijgt. Huff heeft ook al een aardige prijs binnen (de Dioraphte Jongerenliteratuur Prijs van 15.000 euro). Zijn laatste roman wordt zelfs verfilmd. Kortom: voor Philip Huff is het literaire carrièrepad met rozenblaadjes bestrooid!


Moet ik, net als bij de Leesvrouwen-actie, mijn gedrag veranderen? Als ik kijk naar de mensen die ik recenseer voor deze krant en voor het weblog Tzum dan kan ik niet constateren dat ik jongere schrijvers oversla. Onze chef literatuur bij de Leeuwarder Courant legt de boeken van jonge schrijvers ook niet terzijde. Integendeel zelfs: we zijn altijd benieuwd naar nieuwe stemmen. Misschien snap ik als kersverse vijftiger de leefwereld in romans van jongere schrijvers niet meer. Die mogelijkheid houd ik open, maar dan zou ik graag willen dat Huff dat bewijst met citaten uit mijn recensies. Anders heeft hij een clichébeeld geschapen van de criticus die pijprokend en portnippend die dekselse kwajongens verfoeit, terwijl hij, de viagrapillen onder handbereik, zijn gepantoffelde voeten nog eens warmt bij de open haard.

Deze kroniek verscheen eerder in de Leeuwarder Courant, 8 november 2014.


zaterdag 8 november 2014

Top 10 Nederlandse literatuur - week 45


Gustaaf Peek dendert binnen.

De CPNB publiceert elke week een top 60 van best verkochte boeken. Alle titels staan door elkaar (non-fictie, fictie, Nederlands, vertaald, crimi, literatuur). Daarom de literaire top 10 van best verkopende literaire titels (die ik tot de literatuur reken). Tussen haakjes de stand vorige week, tussen haakjes na de titel de stand op de Bestsellerlijst van de CPNB en het aantal weken in die lijst.

Week 45
1 (1) Annie M.G. Schmidt - Die van die van u (2) 5e week
2 (2) Griet op de Beeck - Kom hier dat ik u kus (4) 5e week
3 (-) Gustaaf Peek - Godin, held (9) 1e week
4 (3) Paulo Coelho - Overspel (24) 5e week
5 (5) Khaled Hosseini - En uit de bergen kwam de echo (28) 76e week
6 (7) Kader Abdolah - Papegaai vloog over de IJssel (32) 6e week
7 (-) Jan Paul Schutten - Het raadsel van alles wat leeft (34) 8e week
8 (4) Jeroen Brouwers- Het hout (35) 3e week
9 (6) John Green - Een weeffout in onze sterren (42) 20e week
10 (8) John Williams - Augustus (46) 13e week

dinsdag 4 november 2014

Kroniek Leeuwarder Courant: Allerzielen

Allerzielen

Van de honderden boeken die per jaar uitkomen, kun je, als criticus en docent letterkunde, maar een fractie lezen. Voldoende om de schijn van een vakman op te houden, te weinig om het knagend besef dat je meer zou moeten lezen teniet te doen. Deze week las ik, twee jaar nadat de roman uitkwam en een half jaar na de verfilming, Een weeffout in onze sterren. Twee jonge kankerpatiënten beginnen een relatie. Liefde in de schaduw van de dood. John Green slaat een prettig sarcastische toon aan, de hoofdpersonen praten vol zelfspot over hun eigen situatie: 'Wat flauwvallen betreft, had ik wel iets van een Victoriaanse jongedame.' Naarmate het boek vordert moet ik vaker mijn zakdoek opdiepen. Ik vraag me af wanneer ik voor het laatst heb gehuild bij een Nederlands boek.

Op 9 oktober 2013 maakte Gideon van Ligten, redacteur bij Tzum, een einde aan zijn leven. Theoloog, maar vooral vader, Alex van Ligten schreef Vertalen van verdriet over het leven en het einde van zijn zoon en de worsteling (die elke ouder van een kind dat kiest voor de dood heeft) met de vraag of je die daad zag aankomen. Gideon gaf zijn vader vaak leestips. Zo las hij Een weeffout in onze sterren, 'een onvergelijkelijk mooi boek'. Bij het uitruimen van de gehuurde kamer van zijn zoon, vindt Van Ligten nog een boek van John Green: Het Grote Misschien waarin de hoofdpersoon omkomt bij een autocrash. Onduidelijk is of het een ongeluk betreft of zelfmoord. 'Ik lees het in één adem uit en denk: zit er iets achter dat hij me dit juist niet heeft laten lezen? [...] Ik ben op zoek naar aanwijzingen.'

Het is onwennig om opeens de vader in mijn huiskamer te hebben, daar waar vroeger Gideon zelf heeft gezeten en rondgelopen. De zoon heeft ooit nog een Het geheim van de kip en de haan van Jim Heynen uit de kast geplukt omdat hij een cadeau nodig had voor zijn vader. Nu krijg ik het boek van de vader over zijn zoon, een dag na mijn verjaardag. Ik ben blij met het boek, maar vervloek de aanleiding. De dood heeft geen betekenis.


Deze kroniek verscheen eerder in de Leeuwarder Courant op 1 november 2014.

zondag 2 november 2014

Erik Kweksilber ontvangt Erepenning van de stad Groningen


Toet literair Groningen was gisteren aanwezig in galerie Noorderlicht om Erik Kweksilber uit te zwaaien als de derde eigenaar van Godert Walter. Van Jean Pierre Rawie tot Joost Oomen, van Eva Cossée tot Anton Scheepstra en Peter ten Hoor, van Douwe Draaisma tot andere professoren. We zagen boekmaker Martien Frijns, bibliotheekbaas Doeke Sijens, sociaal-democraat van de oude stempel Klaas Swaak en natuurlijk veel, heel veel klanten.
Uit handen van loco-burgemeester Roeland van der Schaaf ontving de boekhandelaar de erepenning van de stad Groningen voor zijn verdiensten (zie hier een mooie foto van het moment, ik stond helemaal achteraan de massa).
Na een lawine aan toespraken, waarbij Herman Sandman de geestigste hield, kwam eindelijk Kweksilber zelf aan het woord die zijn vertrouwen uitsprak in zijn opvolgers en iedereen bedankte, maar uiteindelijk toch een lezer met een missie bleek, want als mensen nu nog steeds niet de Radetzkymars van Joseph Roth in huis hadden, dan moesten ze die nu onmiddellijk kopen. Waarvan akte.

vrijdag 31 oktober 2014

Top 10 literatuur - week 44


Annie M.G. nog vaster op 1.

De CPNB publiceert elke week een top 60 van best verkochte boeken. Alle titels staan door elkaar (non-fictie, fictie, Nederlands, vertaald, crimi, literatuur). Daarom de literaire top 10 van best verkopende literaire titels (die ik tot de literatuur reken). Tussen haakjes de stand vorige week, tussen haakjes na de titel de stand op de Bestsellerlijst van de CPNB en het aantal weken in die lijst.

Week 44
1 (1) Annie M.G. Schmidt - Die van die van u (1) 4e week
2 (2) Griet op de Beeck - Kom hier dat ik u kus (3) 4e week
3 (6) Paulo Coelho - Overspel (18) 4e week
4 (7) Jeroen Brouwers- Het hout (21) 2e week
5 (5) Khaled Hosseini - En uit de bergen kwam de echo (24) 75e week
6 (3) John Green - Een weeffout in onze sterren (26) 19e week
7 (4) Kader Abdolah - Papegaai vloog over de IJssel (31) 5e week
8 (9) John Williams - Augustus (38) 12e week
9 (8) Paolo Giordano - Het zwart en het zilver (54) 2e week
10 (-)

donderdag 30 oktober 2014

Kroniek Leeuwarder Courant: Gevonden

Gevonden

Op de fotosite Flickr publiceert de Vestdijkkring een brief van Gerard Reve. In het begin van zijn carrière was Vestdijk nog lovend over Reve, na diens overgang naar de katholieke en homoseksuele kerk was de waardering voorbij. De volksschrijver reageert stekelig op het verzoek een bijdrage te leveren voor de Vestdijkkroniek. 'Ik heb er echter noch de lust, noch de tijd voor. Bovendien vind ik Vestdijk een onleesbaar schrijver en in het persoonlijk leven vond ik hem een abjekt reptiel: laf, inhalig, onbetrouwbaar en voor geld letterlijk voor alles te porren.' In Moeder en Zoon laat Reve een fictieve Vestdijk optreden, Onno Z., bij wie de toetreding tot de katholieke kerk mislukt. 'Religie is geen mening of overtuiging, maar een ervaring, die met het vermogen tot mythies denken en met het gevoel te maken heeft. Onno Z. bezat tal van fakulteiten, maar niet die van het gevoel: elk werkelijk menselijk gevoel was hem vreemd.'

In brieven durven schrijvers nog te zeggen wat ze willen. Van Gerrit Komrij verscheen vorige week een brief op de veilingsite Catawiki waarin hij aan uitgever Martin Ros uitlegt hoe hij zich in het begin van de jaren negentig voelde bij zijn uitgeverij. 'Ik begon de laatste jaren bij De Arbeiderspers zo’n beetje de indruk te krijgen dat ik een mummie in een mausoleum aan het woorden was. Een vergeten osselap in een deftige slagerij.' In 2000 stapt hij alsnog over naar De Bezige Bij. De brief leverde 47 euro op.

Uit de correspondentie tussen Gerrit Komrij en Jeroen Brouwers in de jaren tachtig, zojuist heruitgegeven door antiquariaat Demian, blijkt dat Komrij in tegenstelling tot Brouwers niet zo'n groot briefschrijver is. 'Ik leef in een cocon van nepzijde en dat is geen makkelijke situatie om brieven te schrijven.' De schrijvers vinden elkaar in hun afkeer van Jan Siebelink. Komrij: 'Siebeltje [...] is een slijmdier.' Brouwers, in een klaagzang over de verkeerde schrijvers die de P.C. Hooftprijs winnen: '[...] zo worden keutelaars à la Sieb geprezen om hun romanschrijfkunst, al schrijven zij romans die met romans zo veel gemeen hebben als snot met graniet.' Ik houd van deze letteren die zachtjes knetteren.

Verscheen eerder in de Leeuwarder Courant op 25 oktober 2014