zaterdag 7 juli 2018

Willem Bijsterbosch gepresenteerd in Den Haag

Het Verzameld werk van Willem Bijsterbosch hebben we gisteren gepresenteerd in Den Haag. Met Cor Gout, Ruud Hisgen en ondergetekende. In de erg fijne Boekhandel Douwes.






donderdag 24 mei 2018

Herman leest een boek



Hier zie je mijn broer Herman in bed liggen. Het zal begin jaren zeventig zijn geweest toen we voor het eerst met de hele familie naar Duitsland gingen. Het was de eerste keer dat we geconfronteerd werden met dekbedden, een bespottelijk fenomeen dat het nooit zou winnen van onze lakens en dekens.

Onder het bed is nog een stukje sandaal te zien. In die dagen nog een onbedreigde schoensoort.

Mijn broer leest een boek, maar het is niet te zien wat voor soort boek. Op zijn nachtkastje ligt nog een boek. Als ik heel erg inzoom dan denk ik op de rug te lezen: Raadsels rond de rode reus. Een titel die onvindbaar is bij de Koninklijke Bibliotheek. Aan het merkje onderop het boek zie ik dat het boek van uitgeverij Kluitman komt en als ik dan zoek op raadsels en Kluitman komt de goede titel eruit: Raadsels rond de hoge brug geschreven door Martinus Bakker. Het boek is voor het eerst uitgegeven in 1963, zowaar het geboortejaar van mijn broer.


donderdag 19 april 2018

Column: De meerkoet

Meerkoet

Een auto-ongeluk krijgen staat bij weinig mensen op het verlanglijstje, maar het bizarre ongeluk dat een collega van mij kreeg, is zelfs nauwelijks voorstelbaar. Henk Wolf reed in een oude Jeep van een verjaardag uit Friesland naar Groningen toen er, dwars door de voorruit, een meerkoet in zijn oog vloog. Na veel operaties en een lange herstelperiode heeft hij op een wonderbaarlijke manier weer een paar procenten zicht in dat oog, maar als je hem vraagt: wil je minder of meer koet dan is zijn antwoord ‘minder’.

Het is waarschijnlijk aan deze gebeurtenis te danken dat ik sinds die tijd met andere ogen naar meerkoeten kijk. Het is niet meer het lieftallige watervogeltje dat in de categorie niet-eend valt, het is ook nog eens potentieel moordwapen. In de vijver op het Van Brakelplein zwemmen veel meerkoeten en wie wel eens de moeite neemt om daar vijf minuten naar te kijken ontdekt dat het ontiegelijk agressieve rotbeesten zijn die de hele tijd bezig zijn om andere meerkoeten en watervogels achterna te zitten. En dat gaat gepaard met een hoop schel gekrijs en daar wil ik het eigenlijk over hebben.

Sinds een jaar ben ik erachter gekomen dat ik misofoon ben. Dat betekent dat ik niet tegen bepaalde geluiden kan. Ik ben al mijn hele leven misofoon, maar pas als je weet dat er een naam voor is, ben je iets gerustgestelder omdat je weet waar al die onrust vandaan komt. Sterker nog: ik kan zo agressief als een meerkoet worden als ik mensen een appel hoor eten, of een wortel of chips. Geluiden van bepaalde dieren horen daar ook bij. Katten geen probleem, duiven: alles slaat op tilt. Dat gekoer onderuit de krop haalt me het bloed onder de nagels vandaan. En dan zul je net zien dat ze een nest onder de dakpannen gaan maken, daar waar jij slaapt. Ik heb vanuit mijn dakraam bleekwater en andere giftige sappen in de dakgoot gespoten, maar elke keer hoorde je weer dat licht kokhalzende duivengeluid onder de pannen. Niets hielp, totdat er een keer een buurtkat over het dak liep, ik een hoop machteloos gefladder hoorde en daarna een weldadige stilte. Nee, katten zijn mijn vrienden.

Nu hoor ik ’s nachts die meerkoeten, dat continue gejaag achter soortgenoten aan. Je hoopte dat de late winterkou ze allemaal zou invriezen, maar slechts de helft van de vijver werd een ijsbaan. Je hoopt dat die eenzame reiger terugkomt, die reiger die ’s ochtends uit het niets kwam aanvliegen en ’s avonds met een schreeuw de vijver weer verliet, en dat die reiger verzot is op meerkoetkuikens.

En dan zul je zien dat daarna die brulkikkers weer beginnen te concerteren.

(Eerder verschenen in het buurtmagazine van de Zeeheldenbuurt: Ahoy!)

vrijdag 6 april 2018

Oma Raalte helpt met koekhappen


6 April was de verjaardag van oma Raalte. Hier zie je haar op de zesde verjaardag van mijn broer de lijn vasthouden waaraan ontbijtkoek hing. Handen op de rug en happen maar. Voeg hier een stukje in waaruit blijkt dat je vroeger al blij was met een hap koek, terwijl nu dit en dat, zus en zo en dan kijken ze ook nog op een mobieltje.

Aangezien mijn oma vijf kinderen had, een heleboel kleinkinderen en op den duur ook nog achterkleinkinderen was het op haar verjaardag altijd vrij druk. De kamer zag blauw van de rook. In het keukentje controleerden we heimelijk of de drank nog wel goed was. Mijn oma was niet zo weggooierig. Als er schimmel op de kaas zat, dan sneed je de schimmel weg. Niet van dat benauwde.

dinsdag 20 maart 2018

Annet maait het gras


Erfelijkheid komt in gradaties. Mijn vader was een man met groene vingers, dat is overgeslagen op mijn broer. Het enige wat bij mij blijft leven is het mos op het balkon. Voor de rest is er niets plantaardigs te vinden in huis. Mijn moeder is blij dat ze geen tuin meer heeft, maar heeft nog wel een enkele plant in huis en op het balkon.

Mijn zus, die hier op driejarige leeftijd het gras aan het maaien is, heeft ook enkele plantjes én een enorme plant in haar huiskamer staan. Als ik zomers in Den Haag ben, moet ik ze altijd water geven in de hoop dat ik in de korte tijd dat ik voor de planten zorg er geen graftakjes van maak. Ook haar balkon maakt mijn zus gezellig met planten. Er is dus wel een klein beetje genetisch materiaal overgesprongen bij haar. Op deze foto zie je dat ze al aan het leren is.


vrijdag 16 maart 2018

Pa slaapt


Wij Peppelenbossen kunnen goed slapen. Dat gold voor mijn vader, maar dat geldt nog steeds voor mijn moeder. We gaan liggen en we zijn weg. Mijn vader, die zijn hele leven hard heeft gewerkt, 's morgens vroeg opstond om de weg op te gaan om de wegen veiliger te maken met wegmarkering, had zijn slaap wel nodig. Na het eten deed hij meestal een dutje of ging hij er even 'vieve nèm'. Die vijf minuten werd al snel een half uur en meestal moest hij gewekt worden als de koffie eraan kwam.

Tussendoor slapen is voor ons Peppelenbossen niet schadelijk voor 's nachts slapen. Wij kunnen altijd slapen.

Snurken kunnen we ook heel goed, ik ben de enige in de familie die bij mijn weten geruisloos slaapt. Voor de rest was het een houtzagerij. Mijn vader snurkte vervaarlijk. In Raalte sliep ik een verdieping hoger dan mijn vader en moeder, maar ik kon wakker worden van zijn gesnurk.

Zo'n foto als hierboven kun je dus van onze hele familie maken. Op de bank, in de stoel, in bed. Mijn moeder vindt zichzelf regelmatig slapend terug met haar hoofd op een boek. Mijn broer haalt met gemak 8 á 9 uur slaap per nacht.  Mijn zus kan zich van toneeluitvoeringen en cabaretvoorstellingen hele stukken niet herinneren en ik kijk regelmatig naar tv-uitzendingen, waarbij de eerste minuten nog wel helder zijn, maar waarbij de rest teruggekeken moet worden op Uitzending Gemist. Ik denk dat het slaap-gen bij mijn vader en moeder versterkt is doorgegeven bij de kinderen. Er zijn ergere dingen.

dinsdag 13 maart 2018

Opa Blom leest voor


Een beetje raar om een kerstfoto te plaatsen vlak voor Pasen, maar op deze foto leest mijn opa, die vandaag 106 zou zijn geworden als hij nog zou leven, Herman en mij voor.

Mijn opa had een wat plechtige voorleesstem. Als we in Wijhe aten werd er na het eten altijd nog een stuk uit de Bijbel voorgelezen. Als iemand overleden is dan verdwijnt de stem het snelst uit je geheugen, tenzij je er een opname van hebt. Die stem die voorleest uit de Bijbel herinner ik me het sterkst.

Op de bovenstaande foto uit 1970 leest mijn opa voor uit de Donald Duck.

dinsdag 27 februari 2018

De valkunstenaar genomineerd voor Beste Groninger Boek



Tijdens het eerste weekend van de Boekenweek worden in de Groninger Forum Bibliotheek de winnaars van de prijs voor het Beste Groninger Boek 2018 bekendgemaakt. Tevens neemt Anton Scheepstra, van Uitgeverij Passage, de Kees van der Hoef Prijs 2018 in ontvangst. De middag die om 15.00 uur begint is gratis toegankelijk en er zijn optredens van zangeres Marlene Bakker en Lilian Zielstra, de Stadsdichter Groningen.

Voor het Beste Groninger Boek 2018 zijn tien boeken genomineerd die zijn verschenen tussen 1 augustus 2016 en 31 december 2017.
Genomineerden fictie:
* Sabine van den Berg – Zien Horen Zwijgen; een trilogie (Lebowski Publishers)
* Nhung Dam – Duizend vaders (De Bezige Bij)
* Auke Hulst – En ik herinner me Titus Broederland (Ambo|Anthos)
* Coen Peppelenbos – De valkunstenaar (Uitgeverij kleine Uil)
* Lucas Zandberg – De rendementsdenker (De Arbeiderspers)

 Genomineerden non-fictie:
* Jelto Drenth – De man is geen jager; mannelijkheid, seks en angst (De Arbeiderspers)
* Jan Evert Emmelkamp – Boerderijen, Borgen en Buitenplaatsen, Steenfabrieken en Molens rond Delfzijl (2 delen) (Profiel)
* Eric Bos en Norma van der Horst – Pronkjuwelen van baksteen; Amsterdamse School in Groningen (Boekwerk & Partners)
* Karin Sitalsing – Boeroes; een familiegeschiedenis van witte Surinamers (Atlas Contact)
* Frans Westra – Palet van Groningen (Passage)

Presentator Jelte Posthumus zal alle genomineerden kort interviewen. Tijdens de uitreiking is er live-muziek van zangeres Marlene Bakker.

Fleur Gräper, Gedeputeerde van Cultuur van de Provincie Groningen, zal de prijzen uitreiken.

 Voorafgaande de uitreiking zal Anton Scheepstra de Kees van der Hoef-prijs 2018 in ontvangst nemen. Deze prijs wordt tweejaarlijks uitgereikt aan mensen, of organisaties, die een bijdrage van betekenis hebben geleverd aan het literaire klimaat in Groningen. Juryvoorzitter Anton Brand zal een laudatio uitspreken en stadsdichter Lilian Zielstra zal hem lof toe dichten.

 Zondagmiddag 11 maart | 15.00-17.00 uur Groninger Forum Bibliotheek | Het Buro Oude Boteringestraat 18 | toegang: gratis

maandag 11 december 2017

Dirry Peppelenbos in de tuin


Deze foto uit 1969 is door mijn vader genomen. De plek is Bergmolenstraat 69 in Raalte en mijn moeder die vandaag jarig is (hoera) poseert bij de bloemen. Nog een beetje ouderwetse bloemen die oma Raalte ook altijd in de tuin had. Later zou mijn vader avontuurlijker worden in zijn tuinieren.

Mijn moeder is nooit zo van het tuinieren geweest. Wel van het resultaat, maar niet om het zelf te doen. Ik geloof dat ze een keer heeft geholpen om al het onkruid weg te halen, wat ze, zoals alles, grondig deed. Inclusief alles wat niet tot het onkruid behoorde.

Nu heeft ze, tot haar grote plezier, een woning op de derde verdieping, zonder tuin. Er zit wel een balkon bij. Gisteren waren de viooltjes in een bakje een beetje ondergesneeuwd. Viooltjes zijn winterhard, die kunnen daar tegen. Dat weet iedereen. In het voorjaar gaan ze vanzelf weer bloeien.

Maar het is wel code rood met al die sneeuw. Dus wie komt er langs om te feliciteren? Of wordt het taart eten tot de kerst?

donderdag 16 november 2017

Oma Wijhe lacht


Het bijzondere aan deze foto van mijn oma is dat ze voluit lacht. Als ze moest poseren dan hield ze meestal haar lippen stijf op elkaar, maar op deze foto uit 1970 is de foto op een beter moment genomen. Als je ernaar kijkt krijg je zelf plezier al weet je niet waarom destijds zo hard gelachen is.