Je hebt leuke studenten en je hebt heel leuke studenten. Toen ik begon bij de NHL heb ik nog 1 jaar les gegeven aan de restgroep die in Groningen zat. Nog echte studenten van Ubbo Emmius. Ik woonde toen nog in de Paramaribostraat en vond het heerlijk om naar dat typische jaren zeventig gebouw te rijden. Het gebouw was al deels ontmanteld: de bibliotheek was al verhuisd, maar ergens rechts achter in het gebouw op de eerste verdieping kregen nog een paar studenten colleges letterkunde. Ik heb nu steeds het idee dat ik eigenlijk niets weet, maar toen had ik daar niet zo heel veel last van, geloof ik.
Een van de mooiste studenten ooit was Albert Stavast. Ik zag hem ook wel eens aan de Hoornse Plas toen het daar nog echt leuk was. Hij schreef bij mij een scriptie over de decadentie bij Gerard Reve. Hij zat heel even in de redactie van de Flikkeragenda waar ik ook in zat, maar na zijn diplomering verliet hij Groningen en ging hij naar Amsterdam, dacht ik.
Er komen altijd mensen langs die je leven kleur geven en dan gaan ze weer. Ik Google zijn naam nog wel eens, maar Albert schijnt van de aardbodem te zijn verdwenen. Een van de personen in Victorie heb ik Stavast genoemd als een verre groet in de hoop dat hij dat boek ooit zou lezen.
Van de week moesten wij onze kamers archiveren voor de verhuizing naar de vernieuwde Bouhof. Alle papieren documenten moeten vernietigd worden. De scriptie van Albert heb ik van Groningen meegenomen naar Leeuwarden, van de Bouhof naar de andere kant van Leeuwarden, maar afgelopen maandag is de scriptie dan eindelijk gesneuveld. Ik heb het plastic eraf gehaald en het papier in de papierbak gegooid en een beetje gevloekt om alles. Daarvoor nam ik nog snel een foto, zodat de scriptie toch nog digitaal bestaat en Albert Stavast dankzij dit blogje ook.
