Hela hola Haase

Op hun eigen site schrijven ze de naam van Hella Haasse gelukkig wel goed, maar de reclame via Google ads ziet er wel vreemd uit:

Toneelstuk Heren van de thee naar een roman van Hella S. Haasse

'Het is net een hoorspel,' zei Alfred in de pauze van Heren van de thee, de theatervoorstelling naar het gelijknamige boek van Hella S. Haasse, de favoriete schrijfster van oudere dames en die bevolkten dan ook in groten getale de Stadsschouwburg in Groningen. Ik had de voorstelling als verjaardagscadeau gekregen. Dat zijn fijne cadeaus voor een man alleen, net als uit eten gaan.
Regisseur Ger Thijs had blijkbaar besloten om een zo kaal mogelijke productie neer te zetten, wat bamboe op de achtergrond, af en toe wat insecten- of vogelgeluiden voor de Indische sfeer en voor de rest wat kleurprojectie tegen een doek dat boven het toneel hing waarop verder alleen een aantal houten stoelen stonden. De acteurs gingen op en af; dat was zo'n beetje de enige beweging in toneelstuk. Als in het boek een brief werd geschreven, dan werd die hardop uitgesproken aan de rand van het toneel.
Hoofdrol was weggelegd voor Cees Geel, mislukt talkshowhost en op de een of andere manier heeft iemand ooit gezegd dat hij acteren kan. Dat is helaas niet zo, maar niemand durft hem in te lichten. Cees Geel spreekt elke tekst uit alsof er hoofdletters staan. Een soort continue bozigheid zonder enige subtiliteit. Zelfs als hij aan het eind van het stuk aan het graf van zijn vrouw een broze tekst moet uitspreken, is het op dezelfde toon: IK LAAT JE NU HIER. HIER! Dat is geen breekbare oude man aan het graf van zijn geliefde, dit is een baas die zijn hond toespreekt.
Zijn vrouw werd gespeeld door Nienke Römer, een vrouw die als ze doet alsof ze huilt eruit ziet alsof ze heel hard lacht. Gelukkig lieten Hajo Bruins en vooral Dic van Duin zien dat je de menselijke stem over meer dan één register beschikt en dat je ook een karakter kunt neerzetten in plaats van een typetje.
In Groningen gaf het publiek staand een applaus. Drie keer mochten de toneelspelers terugkomen. Op het onderstaande filmpje kun je een beetje zien hoe het eruit zag. Het geluid van de acteurs hebben ze uit voorzorg weggedraaid.

Een nieuwjaarswens van Hella S. Haasse

Uit 1945. Een nogal gedragen gedicht wordt voorgedragen door Aaf Bouber, Herman Bouber, Sophie Stein, Gijsbert ter Steeg, Rob de Vries en Hella Haasse.

Nederland leest Oeroeg

Hella Haasse
Originally uploaded by Radio Nederland Wereldomroep

Waar ze dat stelletje oude mavo-docenten vandaan hebben gehaald weet ik niet, maar feit is dat Oeroeg van Hella S. Haasse in het najaar het gratis boek wordt dat bibliotheken mogen weggeven aan wie maar wil.
Oeroeg, in 1948 al verspreid als Boekenweekgeschenk in een oplage van 145.000 exemplaren. Uitgegeven destijds door het CPNB, en nu opnieuw. Recycling.


Oeroeg, het boek dat in 2006 aan de 46e druk toe was. Waarvan alleen al in de Salamanderreeks drie verschillende uitvoeringen te vinden zijn.




Oeroeg, dat ook een filmeditie kent.
Oeroeg, waar ook een druk in de serie Grote Lijsters (Wolters-Noordhoff) verschenen is (oplage loopt in de tienduizenden via de scholen).


Oeroeg, waar je als docent bij het mondeling knettergek van werd omdat iedereen Oeroeg gelezen had of de tientallen uittreksels, samenvattingen en uitwerkingen in boeken of op internet.

Oeroeg, waarvan zelfs al een editie bestaat met alleen het handschrift.

Hoe komen ze in hemelsnaam op het idee om juist dit boek, het boek dat iedereen al twee of drie keer in de kast heeft staan, weg te gaan geven? Hoe kan zo'n prachtige actie zo enorm kleurloos worden ingevuld?

Voordeel: als dezelfde ontwerper in dienst blijft die de vorige keren ook het omslag heeft uitgedacht, dan kunnen we in het najaar in ieder geval de lelijkste editie van Oeroeg in de kast bijzetten.
Tweede voordeel: er komt waarschijnlijk ook weer een editie voor dummy's.

Het schijnt dat Hella S. Haase meer boeken heeft geschreven dan Oeroeg.