Parijs in Motion

Krijg meteen zin om m'n koffers te pakken bij het zien van deze filmpjes (het best te bekijken als je beeldvullend scherm kiest).

Paris in Motion (Part 4) from Mayeul Akpovi on Vimeo.


Paris in Motion (Part 2) from Mayeul Akpovi on Vimeo.


Paris in Motion (Part 1) from Mayeul Akpovi on Vimeo.

Parijsje

Een nieuwe trend of lopen we in het noorden een beetje achter. Reisgenoot Alfred was helemaal weg van een ijszaak in de Marais. Het ijs was niet alleen lekker, het werd ook nog mooi opgemaakt. Niet de standaardbolletjes zoals bij ons, maar een bol in het midden en dan met wat plamuurstreken het geheel tot een roos van ijs verkunst. Is dit een hogere vorm van ijseten of is deze trend ook al in Nederland gesignaleerd?

Parijs: the movie

Parijs from Coen Peppelenbos on Vimeo.

Parijs: fini

Terug. Moe. Hard aan vakantie toe, zeker als je een leuk kaartje van de NHL in de bus krijgt met een herinnering voor het nieuwe jaar.

Parijs: Cluny, de Ark in verval en Tinguely

Vandaag onder meer in Musée de Cluny geweest om Alfred het beroemde wandtapijt te laten zien ('een fijn stukje borduurwerk'). Het wandtapijt is het hoogtepunt van het museum: de oude opgravingen en kerkelijk roofgoed is ook elders te vinden. Gelukkig liep er ook een 'meedogenloze jongen' rond die ik nooit helemaal goed op de foto kreeg - of bewogen, of een raar mondje of in een te donkere kamer met alleen maar gebrandschilderde ramen.

Via Jardin du Luxembourg naar la Grande Arche in La Défense. Het hele gebied is een beetje in verval. De Arche blikkerde je vroeger toe in het zonlicht, maar de aanslag van jaren luchtvervuiling laat zich ook hier gelden. Wel naar boven gegaan. Slechts 1 lift was in gebruik omdat haast niemand naar boven wilde. Daar valt een beetje in te komen. Behalve het uitzicht (boven is er geen bordje dat wijst naar het uitzicht buiten en als je eenmaal bent doorverwezen herinner je je weer dat je slechts aan één kant kunt komen met uitzicht op de binnenstad, deels aan het zicht onttrokken door de hoge torens ervoor.
Binnen bovenin de Arche is het armoe troef: een troosteloze tentoonstelling van oude computers, een souvenirshop waar niemand kwam een barretje dat dicht was en een tentoonstelling met heel erg beroerde amateurkunst. Ze hebben echt iemand zonder smaak losgelaten daar. Ben wel even naar de wc geweest omdat ik het een aardige gedachte vond dat er een afvoerbuisje met mijn plas van zo hoog naar beneden zou gaan. Ik moet uit kleine dingen mijn genoegens halen. In een haveloos filmzaaltje (waar het filmdoek vervangen was door een flatscreen-tv) zagen we een documentaire over de bouw van la Grande Arche. Licht verontrustend was dat de politici die een rol speelden allemaal vervangen waren, of dementerend of dood: Kohl, Thatcher en Mitterand.


Rond de Arche ook veel verval: weinig mensen, vervagende kleuren, tegeltjes die afgebroken zijn. Planten die aan de voet van de Arche beginnen met de overwoekering.

Gelukkig zijn er in de steenmassa van La Défense ook mussen te vinden en zit er in het belendende caféetje een kat in de struiken, anders zou je denken dat dit een zielloze omgeving is.

En gelukkig ligt er nog eens een manager in het weinige gras.

Met de metro naar de Arc de Triomphe. Voor het eerst er ook bovenop geweest. Er was ook een jongen met een gebroken been en twee krukken die alle trappen opgeklommen was.

Later bleek het iets minder heroïsch te zijn: er is ook een lift die tot vlak onder de top gaat. Om positief te eindigen: de fontein van Tinguely doet het weer: een onderhoudsbeurtje was noodzakelijk, maar vanavond spoot alles weer.

Voor mensen die niet van reizen houden is er ook troost. Alfred en ik waren vandaag ook twee keer op Kerkenpad en alhoewel de kerken rijker versierd zijn, zijn de orgels mooier in Groningen! (Deze uitspraak ook in het kader van mijn campagne om Groninger van het jaar te worden.)

Parijs: een monnik, een kat en Groninger Museum-promotie

Vandaag eindelijk goed gegeten in 'La poule au pot', je betaalt een klein vermogen, maar dan eet je ook met smaak. Croissants bij het ontbijt in het hotel zijn ook goed, maar je snakt ook wel weer naar gewoon brood. Tussen de middag lunch in het Louvre: dat is ook eten op niveau. Met de Museumcard via de zijingang naar binnen terwijl buiten een gigantische rij ontstond voor de piramide.
In het Louvre heeft iedereen de hoop opgegeven dat het met de mensheid ooit nog iets wordt: kinderen zitten aan beelden, kinderen zitten aan schilderijen en de volwassenen kijken en doen niets, sterker nog: doen gewoon mee. Je mag niet flitsen, maar voor de Mona Lisa is er een servuur aan flitslicht te horen. De bewakers, aan elke kant één, zeggen niet eens meer: 'Pas de flash!' Onbegonen werk. Hieronder de massa voor raadselvrouwtje uit Italië (een soort Klazien oet Zalk, maar dan verder weg).

Voor de rest weer veel Japnners in groepjes en dat is altijd koddig. Maar wat zijn die mensen rustig en gedwee vergeleken bij de doorsnee Europeaan.

Af en toe staat er echter iemand echt te kijken naar een schilderij. Dat is dan weer ontroerend.

Het museum de l'Orangerie was na het Louvre een oase van rust en overzichtelijkheid. Het was voor het eerst dat ik daar binnen was. Eindelijk die waterlelies van Monet gezien. Weer flitsers, maar nu wel suppoosten die iets zeggen. (Vraag voor Jan Paul Schutten: gaan schilderijen eerder kapot als er geflitst wordt?)
Daarna kerkhof van Montmartre met enkele beroemde dode schrijvers: Heine, Stendhal, maar ook de danser Nijinsky. Voor Giny een kerkhofkat.

Van het kerkhof naar de Sacre Coeur. Hier ook weer strengere oppassers die mensen subiet de kerk uitsturen als ze praten, telefoneren of stiekem aan het fotograferen zijn terwijl dat uitdrukkelijk verboden is.
Om in aanmerking te komen voor de eretitel Groninger van het jaar heb ik ook nog wat promotie bedreven voor het Groninger Museum. Eind december graag allemaal stemmen.

Parijs: zwaluwen, Victor Hugo en smerig eten

We wilden naar het Louvre, maar ik was vergeten dat het Louvre op dinsdag dicht is, zoals de meeste musea in Parijs dicht zijn op dinsdag. Iedereen gaat dus naar de musea die open zijn, zoals Musée d'Orsay. Onderweg kwamen we Langs de kleine Arc de Triomphe (du Carrousel) en zagen tot onze verbazing dat in de boog zwaluwen nestelen. Heel veel zelfs. Op een klein filmpje op Dailymotion (ik kan hier niet op mijn Vimeoaccount komen) kun je vaag iets zien fladderen. Op de foto (erop klikken voor een vergroting) zie je duidelijk de nesten bovenin de boog geplakt.

Zwaluwen in de Arc de Triomphe du Carrousel
Geüpload door coen_peppelenbos. - Bekijk grappige video's over dieren.

Vrolijk lachten we de losers bij Musée d'Orsay uit die geen museumkaart hadden gekocht en in een lange rij stonden te wachten, om er daarna achter te komen dat de rij voor de museumkaarthouders ook aanzienlijk was (en aangroeide en aangroeide).


In het museum mocht je tot mijn verbazing fotograferen, zonder flits natuurlijk, maar toch. In plaats van goed te kijken ben je dus heel erg bezig om schilderijen vast te leggen waarvan veel betere reproducties bestaan in boeken en op internet. Ik ben er ook maar weer mee gekapt. Heb wel enkele katten gefotografeerd voor Giny.


Alfred fotografeerde er ook lustig op los. Op mijn aanraden ook diverse schilderijen waaronder l'Origine du monde van Gustave Courbet (onder de 18 de link niet aanklikken). Omdat hij z'n camera nog maar enkele dagen heeft en niet helemaal weet hoe alles werkt, ging de flitser enkele keren af. En juist bij dit schilderij hoppa de flits recht op de kut. 'Pas de flash, monsieur,' riep een boze bewaakster. Ik had het wat makkelijker omdat ik dingen fotografeerde waar niemand zich voor interesseerde zoals het dodenmasker van Victor Hugo.

's Middags dwaalden we wat door de stad en kwamen we terecht op Place des Vosges. Alhoewel ik daar al een paar keer geweest ben, heb ik nog nooit in het huis rondgelopen waar Victor Hugo een deel van zijn Miserables heeft geschreven. Iedereen mocht gratis het museum in, maar slechts weinigen deden het, terwijl het alleen al interessant is om zo'n huis is op de Place des Vosges van binnen te bekijken. De verering van Victor Hugo kende ook bij zijn leven geen grenzen. Talloze prenten, bustes, schilderijen, medaillons etc. ziojn van en voor deze schrijver gemaakt (en we kennen vaak alleen de musicalversie van zijn werk of de filmversie van De klokkenluider van de Notre Dame).
Naast veel leuke rommeltjes (geboortebewijs, eremedailles, schrijftafel, doodsbed) zijn enkele criant lelijke kamers in dit huis te bezichtigen.

Met het eten hebben we tot nu toe geen geluk. Gisteren al de teleurstelling dat l'Amazonial niet meer voldeed aan de verwachtingen, vandaag bij Les mots a la Bouche maar een gids gekocht met alle leuke gay-adressen. Niet de Engelse gids die l'Amazonial nog als een hot place betitelde maar een Franse gids die deze zaak al helemaal niet meer opnam. We kozen twee restaurants in de buurt uit die beide gesloten bleken. Daarna bleven we hangen in Le gai Moulin. Er zat niemand en dat had een waarschuwing moeten zijn. Er is een vreselijk nichterige eigenaar die voor de deur iedereen staat toe te roepen. Het beste wat je van het eten kunt zeggen is dat het maagvullend is. Azijnige sla, vlees druipend in een donkerbruine zoete drab en vieze vette frieten. Enige positieve pluspunt is de hulp in de bediening en de mooie mannen die voorbij komen en beter weten. Toen we de zaak uitgevlucht waren en na een uur op de terugweg naar het hotel er weer langs kwamen, zat het restaurant vol.

Volgens mijn gidsje speelt eigenaar Joseph elke dinsdagavond op de piano en hij zingt er ook nog bij. Vandaar dat hij zoveel misbaar maakte toen we te vroeg vertrokken.
Veel hippe homotenten voor de rest in de Marais. De homo's staan buiten hutje mutje op de stoep achter een touwtje te roken en te drinken. Allemaal mooie, knappe mannen die het reuze naar hun zin hebben. Wij dronken binnen en genoten van het uitzicht, maar toch werd het me opeens droef te moede. Dat krijg je als je een dikke veertiger bent geworden.

Parijs: Kandinsky, Tinguely, en Eiffel

Parijs vergelijk je altijd met de voorgaande bezoeken. Je kent de plaatsen nog die je de vorige keer bezocht en met wie. Deze keer ben ik met Alfred in Parijs en we zitten in een hotel op een steenworp afstand van het Louvre. Piepkleine kamers, maar wel is alles aanwezig wat er zijn moet. Ik zit op de eerste verdieping met uitzicht op een vrij stil straatje. Als ik de deur uitga floept de lamp op de gang aan en dan kan ik aan de andere kant van het smalle gangetje de trap naar beneden nemen. Daar brandt echter geen licht. Dus bij brand eerst lichtschakelaar zoeken. Naast de trap is een lift beschikbaar, ook klein, voor maximaal drie personen. Het is niet te hopen dat met brand iedereen naar beneden wil. Alfred zit op de derde verdieping met uitzicht op de achterkant, een soort diepe schacht.
Op onze kamers liggen welgeteld vijf kunststof rozenblaadjes.
Ik zag gisteren op internet dat vandaag de laatste dag van de Kandinsky-tentoonstelling in Centre Pompidou was. Gelukkig konden we die nog net op het laatste moment zien. Op het plein natuurlijk weer de nodige kunstenaars. Een oude zigeunervrouw die probeerde een viool door te zagen en van wie je hoopt dat ze nooit een cd zal opnemen, een jongen die het publiek in de ban kreeg met een touwenact en een jongen met vreemd achteroverwaaiend haar, opbollende jas en wapperende stropdas in een bevroren toestand. Die kreeg mijn geld.

De fontein van Tinguely naast het museum wordt opgeknapt. Delen zijn opnieuw geverfd, andere beelden zien er flets uit. Overaal groene aanslag. Niets werkt, het water staat laag.

Vergeleken met de vorige keer is de Notre Dame nu schoon. Gebleven zijn de toeristen die hun eigen gebabbel en gefotografeer belangrijker vinden dan de mis die aan de gang is. Ik kan steeds minder goed tegen die ongeïnteresseerdheid in de blik van de mensen.

Restaurant L'Amazonial waar je vroeger enorm lekker kon eten met uitzicht op mooie obers en mooie mensen is nu een derderangs restaurantje geworden zonder veel opwinding over mannenaanblikken of voedsel.
Wel hetzelfde is de Eiffeltoren. Altijd mooi bij nacht, vooral als je via Trocadero komt. Was vergeten dat er aan de voet van de Eiffeltoren altijd militairen klaarstaan met karabijnen.