Plaza Sportiva Martiniplaza gaat dicht (2)

Mijn vorige blog over de sluiting van Plaza Sportiva Martiniplaza werd ook gelezen door de bedrijfsleider. Toen ik de deur uitliep, zei hij nadrukkelijk: 'Dag...Coen.'

Ik heb het er inmiddels met twee mensen over gehad. Uiteindelijk zit de sfeer van een sportschool niet in de faciliteiten (die moeten goed zijn, punt), maar in de manier waarop je als klant benaderd wordt. Is het wel onderzocht waarom de klanten wegbleven of is dat alleen maar geconstateerd? Ik ben met weinig tevreden en kom niet voor de sociale contacten op de sportschool, al is het wel aardig dat je bepaalde mensen, die er ook al jaren komen, groet als oude bekenden. Een van de twee mensen die ik heb aangeraden lid te worden zei: je kunt er komen en je kunt na twee uur weggaan en dan kun je met niemand hebben gesproken. De eerste keer dat hij er was, werd hem kort uitgelegd waar alle apparaten stonden en pas na afloop van zijn training vroeg iemand hoe het was geweest. Op zijn antwoord dat hij wel had verwacht dat iemand tussentijds even zou informeren werd geschrokken gereageerd.

Henk, die Plaza Sportiva begon, ging af en toe naar buiten om een sigaret te roken en waarschuwde ons dat we ons niet te veel moesten inspannen. Gebrek aan fanatisme vind ik altijd een goede eigenschap.

In het Dagblad van het Noorden stond vanochtend een stuk over de sluiting. Er zijn al plannen om er een andere sportschool te vestigen. Op de bijbehorende foto zie je in een detail, over de schouder van de bedrijfsleider, mij naar binnen sjokken in die zo karakteristieke voorovergebogen houding. Toen ik even later 11.2 kilometer liep binnen zeventig minuten was ik op een gegeven ogenblik de enige sporter op de hele onderverdieping.



Voor het personeel dat er werkt is het natuurlijk zuur dat de sportschool dicht moet. Een deel van de mensen kan mee naar de Euroborg, een ander deel niet. Dat is geen fijne kerst.

Van veel minder belang, maar voor Doeke en mij wel een beetje, is dat onze gay-soap rond Tavenier nu weer veroudert. Eerst verdwijnen al die gay-tenten in Groningen, daarna de burgemeester die in deel drie zo'n prominente rol speelt, maar nu verdwijnt ook de sportschool waar onze personages naar toe gaan. De werkelijkheid houdt helemaal geen rekening met fictie.

Plaza Sportiva Martiniplaza gaat dicht

En opnieuw sluit een sportschool en dit keer is het extra jammer, want het is mijn eigen sportschool: Plaza Sportiva Martiniplaza. Ik ging er al meer dan tien jaar naartoe (eind jaren negentig gok ik). Je zag het al een beetje aankomen. De sauna werd al smeriger, kapotte apparaten werden niet vervangen. Er is nog wel geïnvesteerd in een nieuw krachthonk, maar ik weet niet of dat nu het sterkste punt was van Plaza Sportiva.

Dat was namelijk de ontspannen sfeer. Henk Stuivinga, de eigenaar die in 2008 plotseling overleed, wist die sfeer als geen ander te creëren. Henk wist ook je naam. De enige die dat de afgelopen jaren nog wist was Christian die achter de bar stond, maar die is een paar maanden geleden al vertrokken.

In de brief waar de mededeling staat dat Plaza Sportiva Martiniplaza gaat sluiten staat:

Zo is er bijvoorbeeld sprake van een enorme groei aan budgetketens waar kwantiteit vóór begeleiding en aandacht gaat. Wij hebben echter altijd kwaliteit, aandacht voor onze leden en uitgebreide faciliteiten hoog in het vaandel staan.

Het probleem is echter dat die bewering niet klopt met de werkelijkheid. Ik kom al zo'n 15 jaar bij deze sportschool en op die gunstige uitzonderingen na wist nooit iemand je naam. Nu ben ik zelf extreem slecht in namen, maar na 15 jaar is het toch fijn dat iemand weet wie je bent. Afgelopen maandag kwam er een jonge personal trainer in opleiding gewoon een praatje maken, terwijl ik fietste. Dat was uitzonderlijk en het gebeurde in ieder geval op een heel andere toon dan de he-man die me voor de zomer vertelde dat ik verkeerd liep.

Vanaf 1 januari ben ik dus sportschoolloos. Plaza Sportiva Euroborg, die wel doorgaat, is een heel eind van me vandaan. Ik wil iets dichtbij, waar ik een uur op een loopband kan hardlopen. Meer eisen heb ik eigenlijk niet. Niet zo'n sportschool voor hulkjes. Weet iemand nog iets leuks in Groningen?

Bond tegen het centreren van poëzie (6)

Soms weet je van tevoren al dat iets fout is. In mijn sportschool Plaza Sportiva stond vandaag een enorme bak met 'feelgood versjes'. Je werd uitgenodigd om zo'n feelgood versje, op een vrolijk gekleurd papiertje, opgerold met een touwtje eromheen, mee te nemen. Ik bewaarde het rolletje voor thuis en beloofde mezelf een reuzensnickers als het feelgood versje gecentreerd was.
En wat dacht je?

Gedanst dat ik heb.

Motivatie op de sportschool

Er zijn mensen die fluitend naar de sportschool gaan, ik moet me er altijd toe zetten. Gelukkig heerst er bij Plaza Sportiva Martiniplaaazaaa altijd een ontspannen sfeer. Dat is al sinds Henk daar de scepter zwaaide. Die ging af en toe naar buiten om een sigaretje te roken. Na zijn dood is die sfeer gebleven, alhoewel er nu een Telegraaf op de bar ligt in plaats van de Volkskrant. En er zijn iets te veel mensen gekomen die sport als het hoogste doel in hun leven zien.

Ik doe hier en daar wat leuks aan apparaten. Ik fiets (vandaag 15 kilometer, 418 calorieën) en ik loop. Op de loopband probeer ik altijd 10 kilometer te rennen. Ik kom al niet meer 's avonds omdat het dan druk is en asociaal om de loopband zo lang in gebruik te hebben én omdat de schoonmaker altijd de stofzuiger aanzette achter als je snakte naar zuurstof en die twee zaken waren moeilijk te combineren.

Vandaag kwam er een van de medewerkers naar me toe, goedbedoeld vragend: 'Wat is het doel voor vandaag?'
'Tien kilometer,' hijgte ik.
'Zo,' zei hij, 'dan moet je nog even. Meer dan een uur.'
Ik loop niet zo hard.
'Loop je nooit buiten?' vroeg hij toen.
Nee, ik loop nooit buiten. Je hebt honden en andere mensen, je moet stoppen op de vreemdste punten terwijl je juist wilt doorlopen. Je moet opletten, terwijl ik juist in een cadans wil komen, waar ik nu al pratend zeker niet in kwam.
'Nee, nooit,' vatte ik samen.
'Buiten is er meer zuurstof.'
'Het raam staat open.'
Ik voelde vooral wrevel omdat ik me moest verantwoorden voor mijn keuzes, terwijl ik het al zo goed van me vond dat ik naar de sportschool ging. Waarom konden ze mij niet lekker laten rennen? Daarna vroeg hij of ik niet in een groepje wilde trainen. Op dinsdagavond was er altijd een training.
'Dan kun je veel leren. Misschien haal je die tien kilometer dan wel makkelijker. Ik hoor nu dat je wel heel zwaar neerkomt. Met een paar tips ga je misschien veel beter lopen.'
'Krijg ik nog kritiek op mijn lopen ook,' zei ik ironisch, maar ironie is een moeilijk stijlmiddel tegenwoordig, zeker als je rent en de ander naar je staat te kijken.
'Misschien hoor je dan wel dat je de knieën hoger moet opgooien om beter te lopen.'
Toen maakte ik een afwerend gebaar. Zo'n training in een groepje is niks voor mij. De fitness-medewerker liep weg.

Daarna nog nooit zo beroerd gelopen. In plaats van tien kilometer heb ik er slechts zes volbracht omdat ik steeds moest denken aan de onderliggende kritiek. Hoezo zwaar neerkomen? Hoezo de knieën hogerop. Omdat je gedachten niet buiten adem raken had ik al een compleet l'esprit de l'escalier-toespraakje bedacht als ik hem later weer zou tegenkomen: 'Luister, het is waarschijnlijk opbouwend bedoeld, maar ik ben 48 jaar en ik hoef me niet meer te bewijzen als hardloper, als bodybuilder of als wat dan ook. Sinds ik kanker-light heb gehad,' dat is altijd goed om een enge ziekte in te brengen als excuus, 'doe ik wat ik leuk vind. Honderd kilo is de bovengrens die ik probeer te vermijden en met wat lopen en fietsen op de tijden die ik leuk vind en op de manier die ik aangenaam vind, is het prettig toeven op de sportschool.' En meer van die gedachten. Gewoon een beetje aanklooien, mag dat ook?

Het kwam dus niet meer goed. Ik ging voortijdig douchen en op adem komen. In de kleedkamer stond er een prachtig gebouwde jongeman naast me. Om het contrast nog wat aan te dikken waarschijnlijk. Maar hij kan vast geen gedichten en romans schrijven, dacht ik. Zul je zien dat ie met dat lichaam ook nog een literair meesterwerk schept.

Henk van Plaza Sportiva is dood

Henk Stuivinga van Plaza Sportiva is opeens dood. Vijftig jaar. Ik las het vanochtend in het Dagblad van het Noorden.
Henk (tot vanochtend kende ik zijn achternaam niet eens) was het tegendeel van wat je bij een baas van een fitnesscentrum verwacht. Geen klerenkast, geen tattookoning, maar gewoon een rustige, aardige vent. Misschien was dat wel een van de belangrijkste redenen een paar jaar geleden om over te stappen naar Plaza Sportiva: de sfeer die bepaald wordt door de mensen die er werken. Fitnessen kun je overal, het gaat om de manier waarop je ontvangen en behandeld wordt.
Voordat hij het grote sportcentrum bij de Euroborg op de kaart zette, zat Henk vaak aan de bar bij de 'gewone' Plaza Sportiva achter de Martinihal (Martiniplaza!). Af en toe liep hij naar buiten om een sigaretje te roken. Ook dat vond ik wel een goed teken (ik rookte zelf nog).
'Hij kende ook altijd je naam,' zei Doeke net aan de telefoon. Doeke had ik meegetroond naar Plaza Sportiva en hij is sindsdien een verwoed sporter geworden. Dat heeft met die relaxte sfeer daar te maken. Die is goed en ik hoop dat die sfeer er blijft hangen, dan blijft er ook nog wat Henk in de zalen achter.

In de tussentijd 30

-Wat is er precies met Adriaan Jaeggi aan de hand? Eerst schreef hij het bericht 'kankerpatiënt speelt in vette salsaband...', dat eindigt met de onheilspellende woorden 'we zijn er weer, vooralsnog'. En gisteren kwam het bericht 'hospital blues (1)'. Ik heb liever niet dat mensen ziek worden.

-Ik merk dat ik bij het schrijven van gedichten toch nog vaak naar het onderwerp ziekte wordt getrokken. Alles gaat lichamelijk goed, maar zo af en toe flitsen gebeurtenissen van mei vorig jaar door mijn hoofd. Toen ik vorig jaar voor het eerst weer naar de sportschool ging en buiten mijn fiets neerzette, kwam daar net de uroloog naar buiten die bij mij kanker had vastgesteld. Ik werd door een ander geopereerd en bij die ben ik onder controle, maar de eerste aanzegger van de ramp zorgt elke keer dat ik hem zie voor een kleine schok. Ontzettend aardige man lijkt me, overigens.
Dit weekend stond hij naast me op de loopband. Ik liep hem eruit. daarover heb ik mijn maandelijkse Dichtclubgedicht gemaakt (nog niet helemaal af).

Ontmoeting bij Plaza Sportiva


Ik druk dertig keer de hemel weg
en haal hem dertig keer beneden
ik adem lichaam bij apparaten
daag mij in, daag mij uit.

De rennende man naast mij
gaat tien kilometer per uur
maar ik loop beter
mijn voorsprong groeit per meter
voel mijn hart, gloei mijn huid.

Bodyshape, bodystep, bodypump

De rennende man naast mij
is de man die ziek zei
hij houdt het achttien minuten vol
en ik zweef op gouden voeten door
elke seconde een nieuwe zege.

Bodyshape, bodystep, bodypump

Wie loopt valt niet en ik houd
deze band op gang, dit kleine
stukje aarde stopt niet met draaien
zolang ik loop.

Bodyshape, bodystep, bodybalance

-Vandaag een spier verrekt bij het lopen of iets pezigs. Dus de stijgende lijn in het hardlopen (5 kilometer onder de dertig minuten) wordt even onderbroken.

-Moet er volgende keer voor zorgen dat ik drie vrolijke gedichten meeneem naar de Dichtclub. Er is al een paar keer zo'n diepe stilte gevallen als ik voorlees dat ik er zelf wat akelig van word.