Harde actie - nieuws 22

Karel en Sybe getrouwd
De lezers van Harde actie kennen de avonturen van Charel en Wiebe enigszins, maar de echte Karel en Sybe gingen maandag hun grootste avontuur aan door te trouwen. In het gemeentehuis van Haren werden ze door de man die jaarlijks ook voor Sinterklaas speelt in de echt verbonden. Het bruidegommenpaar had het eerst wel een ludiek idee geleken als Sinterklaas de huwelijksvoltrekking zou verrichten en dat zij dan in zwarte pietenpak konden opdraven, maar daar had Sinterklaas geen zin in.
Naast mij zat de vrouw van de rector-magnificus (en hijzelf zat daar weer naast) die de vorige avond uit China was teruggekeerd en nog een beetje last van jetlag had. Ze hield het in ieder geval niet droog en ik moest toch ook wel heel veel wegslikken en met de ogen knipperen toen Karels moeder het woord nam aan het eind van de ceremonie. Maar het is gelukt. Over een tijdje terug te lezen met iets andere inhoud in Tavenier 3.

Arthur Japin in Haren

Donderdagmiddag trad Arthur Japin op in Haren. In de Kerkboerderij was er een bijeenkomst van de christelijke leesgroepen (Passage is de verzamelnaam). Ik wist niet dat er naast de gewone leeskringen ook nog christelijke leeskringen waren in het noorden en dat betekent dat er dus nog meer lezeressen zijn dan ik dacht. 160 vrouwen zaten in de zaal. Arthur Japin en ik werden verwelkomd als de enige twee mannen wat meteen applaus opleverde. Ik kon gelukkig achterin zitten kijken.
En hoe veel plezieriger zijn dit soort bijeenkomsten dan al dat gekrakeel op weblogjes. De vrouwen luisterden meer dan een uur aandachtig en geïnteresseerd naar het verhaal van Japin.



In de pauze natuurlijk weer grote rijen voor de signeertafel en daarna de gebruikelijke vragen uit de zaal. Naast inhoudelijke vragen waren er ook hilarische vragen. Japin vertelde dat er waarschijnlijk volgend jaar een cd uitkomt met allemaal liedjes gezongen door diverse artiesten. De makers van de cd hadden ook aan hemzelf gevraagd of hij iets wilde zeggen, maar dat had hij voorlopig afgeslagen. Daarop stond een mevrouw op die eerst zei dat het zo'n gezellige middag was, dat zij genoten had van de manier waarop Japin voorlas om te eindigen met het verzoek of hij niet een liedje wilde zingen.
Nadat het gelach en het aanmoedigend applaus was verstomd, zei Japin resoluut: 'Over mijn lijk!'

Wie het hardst schreeuwt heeft het meest gelijk

Gisteren weer meegedaan aan een debatje op de website De Contramine. Dat is een verzameling weblogs bij elkaar gehouden door Chrétien Breukers, die regelmatig verwijst naar Rottend Staal van Bart FM Droog. Bart FM verwijst op zijn Rottend Staal dan weer regelmatig naar De Contramine en zo krijg je al snel de indruk dat er iets aan de hand is.
Ik had me voorgenomen om nooit meer te reageren op De Contramine. Als je iets inhoudelijks zegt, wordt het uit zijn verband gerukt, ironie wordt nooit begrepen en aan nuanceringen doet men al helemaal niet. De discussies waarbij ik betrokken raakte (ook op de voorganger van De Contramine-site) hebben allemaal hetzelfde verloop. Eerst zeg je iets ironisch, want zo belangrijk is het ook allemaal weer niet wat daar geschreven wordt, vervolgens wordt die ironie voor waar aangenomen en bewust verkeerd geïnterpreteerd, zodat je weer een reactie moet geven op die foute interpretatie en dan, als een duveltje uit een doosje, komt Bart FM Droog scheldend en tierend de discussie binnengelopen en zijn alle argumenten meteen zoek.
Intussen laten beide heren toch veel van zichzelf zien in de verschillende discussies. Bart FM Droog die jarenlang duizenden euro’s verdiende aan het stadsdichterschap voor een handjevol gedichten is tegen te hoge uitkeringen van het Fonds voor de Letteren aan andere dichters, Chrétien Breukers kan een Walt Whitman-festival afkraken waar hij niet zelf bij aanwezig was. Het gebeurt allemaal en er is niemand die er een kanttekening bij plaatst. En beide heren hebben een grondige maar niet gefundeerde hekel aan Maria van Daalen (alhoewel je nooit een inhoudelijk oordeel krijgt over haar werk).
Gisteren had het Farsk-log op De Contramine een berichtje gewijd aan mijn vertrek bij De Moanne, bewust half citerend, bewust verkeerd interpreterend uit mijn bericht, en ik kon het niet laten om daarop te reageren (ik hoor mijn uitgever nu brommen) waarna de gebruikelijke kermis weer plaatsvond. Ik beloof plechtig vanaf nu die hele site links te laten liggen.
De Contramine en vele andere sites leggen zich erop toe zoveel mogelijk lawaai te maken, zoveel mogelijk relletjes te veroorzaken opdat ze zoveel mogelijk bezoek genereren, maar met literatuur heeft het allemaal weinig te maken, laat staan met liefde voor de literatuur. Hier heerst het gelijk van degene met de grootste bek. Het is het soort literatuur waar ik absoluut niet bij wil horen.

update: natuurlijk meteen weer berichtjes op de sites. Ik zou heel boos zijn, een beetje boos en nog bozer. Goh? Het mocht wat.

Harde actie - nieuws 21

To encyclopedie or not to encyclopedie

Onlangs verscheen de homo-encyclopedie. Ik heb het boek nog niet gezien, maar heb al wel gehoord dat het beruchte schrijversduo Peppelenbos-Sijens er niet in staat (Harm Edens ook niet). Al koekelend kwam ik erachter dat we toch gemist werden.

Overigens: de verkoop is al over de 500 exemplaren. Toch mooi binnen vijf maanden.

De nieuwe Tzum

Deze week in de winkel (behalve in Friesland), de nieuwe Tzum. De nominatie voor de shortlist van de AKO-literatuurprijs heeft hij al op zak: Tommy Wieringa en nu staat in Tzum een mooi interview met hem en een intrigerend dagboek van hem.
Verder in Tzum: een voorpublicatie uit de nieuwste roman van Peter Middendorp, Amateur, twee verhalen van Jaap Krol, gedichten van Yke Schotanus en Edwin Fagel en natuurlijk de prachtrubriek van Arthur Japin: Carte Blanche.

Exit De Moanne

Deze week heb ik ontslag genomen als columnist bij De Moanne. Dat is een friestalig cultureel blad. Buiten Friesland wordt het dus niet gelezen en binnen Friesland met mate (alhoewel ze een oplage hebben van een enkele honderden exemplaren en daar kan menig tijdschrift trots op zijn). Maar ja, columns schrijven voor De Moanne is zoiets als schrijven voor een Albanese krant: niemand van je vrienden weet dat je het doet.
Als columnist ben ik nu al twee keer ergens weggegaan. Mijn eerste column schreef ik voor de NHL-krant, maar de toenmalige hoofdredacteur, een gesjeesde student en journalist, vond dat ik mijn taal moest aanpassen en schrapte af en toe een stukje. Zijn redactieassistente zorgde voor de druppel door ooit in een stuk van mij het woord ‘kutzwager’ te veranderen in ‘rotzwager’. De NHL-krant is uiteindelijk opgedoekt en daarvoor in de plaats is een vreselijk pr-blaadje gekomen, waarvan de toenmalige redactieassistente hoofdredacteur is geworden. Elke keer krijg je hetzelfde blaadje: het gaat goed met de NHL. Het gaat nog beter met de NHL. Daarnaast heel interessante rubrieken: wat staat er in de koelkast van…? Elk kritisch geluid wordt gesmoord. Het blad gaat bij mij altijd regelrecht de papierbak in.
Maar goed. Ik ben ooit bij De Moanne (voorheen Trotwaer) gekomen dankzij Doeke Sijens en Jan Pieter Janzen (oud-hoofdredacteur van De Moanne, die deze zomer is overleden). De huidige hoofdredacteur Ernst Bruinsma heb ik nog nooit gezien. Ik schreef hem het volgende mailtje: ‘Waarschijnlijk ben ik een lastige columnist voor een hoofdredacteur. Ik stuur mijn stukjes altijd ver na de deadline in en daar zijn redacties nooit blij mee (vertel mij wat). Ik probeer echter altijd wel een aardig, leuk of prikkelend stuk te maken.
Mijn nieuwste column zou over Jan Pieter moeten gaan. Hij (en Doeke) hebben mij ooit gestrikt voor Trotwaer om vanuit Groningen stekelig over de Friese cultuur te schrijven en aan de samenwerking, zijn reacties en de ontmoetingen met hem heb ik goede herinneringen. Dit weekend viel de nieuwe Moanne echter in de bus zonder een column van mij, want blijkbaar was ik weer te laat.
Dat is jammer. Als columnist wil je op z'n minst gemist worden. Misschien is het dan ook wel tijd om er helemaal mee op te houden. Laten we zeggen dat mijn laatste stuk in het voorlaatste nummer stond.’
Drie dagen later kreeg ik een mailtje terug van Bruinsma: ‘De redactie zal je uiteraard nog een mooie brief schrijven, maar ik wil je vast laten weten dat ook volgens ons het moment is aangebroken om naar een andere columnist uit te kijken. Een columnist moet gemist worden, dat schrijf je terecht, maar anderzijds moet een columnist zijn blad ook niet vergeten.’
Dat is wel fijn, zo’n trap na. Het tekent een beetje de huidige hoofdredacteur en sterkt me alleen maar in mijn besluit.

Nieuwe linkjes

Bij mijn linkjes heb ik twee nieuwe logs opgevoerd. Olaf Risee schrijft altijd een eigenwijze log over literatuur, waarin hij af en toe luchtballonnetjes doorprikt. Af en toe leent hij zijn plek uit voor een week. Deze week mag Jos Joosten zijn log vullen en die moet nog een beetje op gang komen, zoals een columnist zijn zwakte laat zien als hij over het schrijven columns schrijft, zo schrijft Joosten over het schrijven van logs. Hij bekijkt er veel per dag.
‘Er zijn een paar goede en boeiende - maar er staat ook zoveel geleuter op weblogs, van mensen die je in de kroeg al verre van je zou houden als ze zulke persoonlijke verhalen tegen je zouden beginnen. Dat hele private moeten we dus niet hebben. Meningen dan maar dus? Maar ik ben de laatste jaren stilaan meningenmoe aan het worden.’
Ik ben erg voor het private. Ik zou er niet aan moeten denken dat iedereen zijn eigen mening elke dag op het net zou geven. Af en toe en met mate mag, maar ik ben altijd meer geïntrigeerd wanneer iemand iets persoonlijks zegt. Het hangt van de stijl van de schrijver af of het een leuk stuk wordt. Ben nu bezig in de briefwisseling tussen Van Oorschot en Reve en je ziet daarin dat het niet uitmaakt waarover je schrijft, als je maar goed schrijft.

De tweede toegevoegde link is van Asing Walthaus. Buiten Friesland nauwelijks bekend, maar in Friesland gevreesd vanwege zijn vlijmscherpe pen. Hij is zo’n beetje de opperbaas van ‘Freed’ (dat betekent vrijdag), de culturele bijlage van de Leeuwarder Courant. Een paar weken geleden hadden we de jaarlijkse borrel van de krant bij Café Wouters. Het hoogtepunt is altijd de toespraak van Asing, die toch altijd wat gespannen is voordat hij moet spreken, terwijl zijn toespraak bijna altijd over hetzelfde thema gaat: de ingeleverde stukken kunnen korter!
Maar op zijn weblog is er een andere Asing te vinden, milder van toon, liefdevol soms. En hij heeft oog voor bizarre details. Lees deze week bijvoorbeeld zijn stuk over groene schapen.

Ede doet Groningen

Vandaag bezoek uit Ede. Via Huize Tavenier de stad ingegaan.
En daarna de Martinitoren opgeklommen. Mijn schoonzus Jolijn bleef beneden en mijn neefje Gideon ging mee tot de eerste trans (heet dat zo?). Met neefje Lucas en nichtje Anne Jasmijn doorgeklommen tot aan het carillon en toen de grote klokken begonnen te luiden snel tot boven de klokken. Mijn broer en ik hadden geloof ik het meeste kinderlijke plezier.


Buiten kwamen we Jan van Stralen en Sandro Kortekaas tegen die vandaag (Open Monumentendag) hun boek Van Anna Varwers Convent tot Zuiderkerk, waar alle Gasthuizen & Godshuizen in Groningen staan, verkochten. Mooi boek! Had het zelf wel willen uitgeven.

Nog meer updates

Weer drie recensies toegevoegd op mijn hoompeetz. Philippe Besson - Breekbare dagen,
Carson McCullers - Het hart is een eenzame jager, Erlend Loe - Tang. Eerder verschenen in de Leeuwarder Courant.

Meer updates

Weer drie recensies toegevoegd op mijn homepage die eerder verschenen op Literair Nederland. Heytze, Emmerik en Menkveld.

Stemadvies: Giphart

Iedereen kan stemmen op de site van de NS voor de NS-publieksprijs. Mijn stemadvies: Ronald Giphart.

Dit en dat

In de Trouw van vandaag een interview met een aantal uitgevers, waaronder Uitgeverij kleine Uil. Leuk artikel waar zelfs mijn visitekaartje ter sprake komt.


Vandaag ook maar weer eens drie recensies toegevoegd aan mijn oude hoompeetz. Wieringa, Dee en Giphart. Eerder verschenen op Literair Nederland.