In de tussentijd 2

- De hele nacht half wakker gelegen door een mug. Dacht de hele tijd: jij krijgt geen bloed van me. Iets voor negenen belde iemand. Besloot ondanks vermoeidheid toch op te staan (misschien was het het ziekenhuis met een afspraak voor de scan). Niets ingesproken.
Kranten met dat idiote nieuws over Groningen waar een aantal gekken homo's hebben verkracht en met hiv besmet hebben. Weet nog wel een leuke straf voor ze in het Martini-ziekenhuis.
Wilde daarna een leuk stoer blogje schrijven, maar mijn Norton anti-virusscanner bleef maar ratelen en ratelen (waardoor alle programma's zo traag als stront gaan en niets meteen werkt). Op den duur zo kwaad dat ik met dingen ben gaan smijten, ook de was nog keihard in het water gegooid tot het water van de keukenkastjes droop. Daarna enorme huilbui. De eerste van de week. Op de klok was het kwart over elf. Het moment waarop ik een week geleden de operatiekamer werd binnengereden.
- Daar had ik dus over willen schrijven. Dat ze je de ok binnenrijden en dat iedereen die daar bezig is je een hand komt geven, zich netjes voorstelt en dan weer verder gaat met werken. Alsof het een vergadering betreft.
- Dinsdagavond. Wil tijdens het tweede college iets op het bord schrijven, maar zie geen krijtje. Kijk in het voorvak van mijn tas. Er liggen een paar krijtjes naast een stripje zetpillen (voor het geval ik te misselijk zou zijn voor gewone pijnstillers). Heel even denk ik dat het leuk is als ik met een zetpil op bord schrijf. Heel even.
- Gisteren verontschuldigde iemand zich omdat hij over zijn nieuwe geliefde vertelde, terwijl ik net mijn kankerverhaaltje gedaan had. Maar ik wil erg graag over die nieuwe liefde horen. Ik wil heel erg graag over heel veel nieuwe en oude liefdes horen.
- Nam gisteren in het Harmoniegebouw een mondeling tentamen af. Studente (van het type waarbij een tentamen eigenlijk overbodig is, iemand die je van tevoren wel een 8 kunt geven) had een chocoladecake voor me meegenomen. Ze gaf het pas nadat ik haar cijfer had genoemd. Heel keurig. Elk ander moment was fout geweest, maar dat moment was goed. Zou ze nog een 8 voor moeten krijgen. 's Avonds met M. de cake al bijna opgegeten.
- Tussendoor ben ik me een beetje aan het voorbereiden voor de presentatie van de nieuwe bundel van Jan Glas, morgenmiddag om 4 uur bij het Huis van de Groninger Toal. Vanochtend de bundel maar van de uitgeverij gehaald. Een van de mensen die optreedt, is Erik Harteveld. Klik op de voorgaande link en je hoort een prachtig ontroerend en hilarisch liedje.
Bi'j d'r nog?!
- UFO-filmpje nu over de 200 kijkers.

In de tussentijd

- Hoeveel bloed hebben ze eigenlijk van je nodig, die vampieren bij het ziekenhuis? Gisteren weer drie buisjes afgestaan. Door Peter gebracht. Daarna nog door het hele ziekenhuis gelopen om erachter te komen wanneer ik gescand zou moeten worden, maar zowel bij urologie als bij radiologie wist men nog geen tijdstip. Toevallig kwamen we op de trap (waarom hebben ze urologie op de vierde verdieping neergezet?) de man tegen die me vorige week woensdag de vreselijke mededeling moest doen. Na wat geïnteresseerde vragen zei hij dat de eerste uitslagen van het bloedonderzoek in de richting van een seminoom wezen. Dat is van de soorten kanker die je kunt hebben, de beste variant (hiep hoi, toeters en slingers: ik heb de goede kanker).
- Daarna naar Leeuwarden om te werken bij de flex. Corrie, mijn rots, had van tevoren al alle groepen ingelicht over mijn afgelopen week. Dat is beter dan zelf die mededeling doen, want je ziet dan niet de eerste schrikreacties. Nu erg veel lieve collega's die even komen praten, erg aardige studenten. Vroegen bij beide colleges aan het begin bezorgd hoe het ging, maar gingen na een paar vragen ook gewoon door met het gewone college. Halverwege het eerste college zei een studente over een personage dat ze liever een man met ballen had. Een paar studenten keken verschrikt op; ik kon er wel om lachen omdat ik zelf ook continu morbide grappen maak; de rest viel het niet op.
- Waar je erg aan moet wennen, is de schrik bij anderen. Er zijn mensen die niet durven doorvragen. Er zijn mensen die je extra willen aanraken. Er zijn mensen die dat absoluut niet willen. Het enige wat je doet is registreren en alles toelaten, omdat elke reactie toegestaan is. Ik weet namelijk ook niet wat anderen hebben meegemaakt en waarom ze precies schrikken.
- Los van alle ellende heeft ziek zijn ook iets behaagzieks. Ik geniet ook van alle aandacht. Je staat in het middelpunt van de belangstelling, je krijgt de hele dag telefoontjes, mensen sturen voortdurend aardige mails, kaarten en brieven. Ik kan het iedereen aanraden. Maar als je echt belangstelling wilt dan moet je een filmpje over een UFO op je site zetten. Het domme filmpje van een luchtballon boven de daken is gisteren zo'n 140 keer bekeken, terwijl gewone filmpjes over zingende dichters nog niet half zoveel bezoekers trekken.

UFO

Nu wordt-ie ook nog een beetje ga-ga.

Gefilmd vanuit mijn dakraam.

Atelierroute

Om de zinnen eens te verzetten na deze horribele week met Karel en Sybe op atelierroute gegaan in Groningen. Begonnen bij Alex den Braver die met een aantal mensen een soort commune heeft aan de rand van Groningen. Veel pipowoonwagens en daartussendoor prachtige lampen en kasten in een soort idyllische Ruigoordsfeer.

Daarna naar de andere rand van Groningen, een industrieterrein achter de Euroborg waar grote loodsen staan waar mensen oude auto's slopen en waar kunstenaars opeens ateliers hebben. We gingen voor de kunst van Jan Kenter.

Daarna naar Wil Schmal, die naast gitarist ook nog eens kunst maakt. Zij had twee dichters in huis: Bart FM Droog en Rense Sinkgraven. Rense zingt. Obed Brinkman speelde prachtig op de trombone.

Kanker (3)

- Dit is denk ik het laatste stukje waar Kanker bovenstaat. Ik vind het een naar woord. Te hard, te heftig. Bovendien weet ik niet of ik er nog recht op heb. De emoties schieten nog steeds van diep zelfmedelijden naar heel nuchtere gedachten: stel je niet zo aan. Kreeg gisteren een enorm boeket van de Noordelijke Hogeschool Leeuwarden en mijn eerste gedachte was: Zo erg was het nou ook weer niet.
- Vlak voordat je naar een tandarts moet voor een stevige ingreep, zie je overal advertenties, teksten en tv-programma's die je helpen herinneren aan de tandarts. Met kanker is dat ook zo. Gisteren op de voorpagina van Volkskrant magazine zegt medisch ethicus Heleen Dupuis: 'Dementie is erger dan kanker'. Als ik de radio aanzet, hoor ik een man op radio 1 praten over een experiment praten dat in Amsterdam loopt. Mensen met kanker doorlopen binnen twee dagen alle testen die horen bij kankeronderzoek, krijgen vervolgens een behandelplan en worden daarna verder verzorgd in hun eigen ziekenhuis. Heel erg nuttig lijkt me. Ik weet pas iets over de resultaten op 6 juni. De komende week moet ik onder de scan, maar ik weet nu nog niet wanneer.
- Gisteren een paar boodschapjes gehaald. Maar twee flessen cola, twee pak koeken en nog wat klein grut was toch te zwaar. Zo'n kleine snee in je lies en je hele kracht gaat eraan.
- Toen ik terugliep (een beetje als een oude man, met van die kleine stapjes) van de supermarkt scheurde er een Oosterparker voorbij op een brommertje, kale kop, bomberjack, die schreeuwde: 'Kankerlijer.' In plaats van geschokt was ik verbaasd: kun je het zo goed zien dan?
- Met Corrie gisteren de stad in om te eten. Bij de studentenvereniging Albertus hing een grote reclamebanier voor de KWF. Ze zijn dus al meteen voor me bezig.
- Vegetarisch (nou ja, met vis dan) gegeten bij Brussels lof. Zoals altijd heerlijk. Nog reddend opgetreden toen er op de tafel achter Corrie een brandende kaars omviel. Heb toch nog 'nut', kan toch nog vrij snel handelen.
- Voor de tweede avond uit eten en voor de tweede keer mocht ik niet betalen. Ziek zijn heeft zo zijn voordelen.
- Ben sinds vrijdag gestopt met roken. Donderdagavond na de operatie heb ik nog een paar pijpen weggepaft, meer uit gewoonte, echte trek had ik niet. Vrijdag en zaterdag zonder moeite rookvrij. Nu was ik al net drie weken bezig om te minderen met roken (vanaf 1 mei om precies te zijn), vanwege totaal andere redenen (je tanden gaan zo scheef staan van het pijproken) dan gezondheidsklachten, dus deze operatie kwam op het goede moment. Toch zou ik anderen eerder nictoniepleisters aanraden.
- Was sinds drie weken ook weer begonnen met sporten (twee keer per week fitness) om er weer acceptabel uit te zien op het naaktstrand deze zomer. Daar komt nu een kinkje in de kabel. Donderdagochtend voor de operatie toch eerst op de weegschaal gestaan thuis. 84.7 kilo. Een van de eerste dingen die ik deed toen ik donderdagavond door mijn familie weer veilig was thuisgebracht was de gang naar de weegschaal. Ik schatte dat zo'n verwijderingsoperatie toch minimaal een halve kilo zou schelen. Maar niks hoor: 86.4 kilo. Kwam door al dat vocht dat ze je toedienen in het ziekenhuis. Bij mij zijn er zeker twee a drie liter ingegaan. Viel toch vies tegen.

Kanker (2)

- Sinds ik een logje over kanker heb gemaakt, verschijnen in de Google-ads hierboven steeds advertenties over kankerbehandelingen en boeken over rouwverwerking. Meneer Google leest deze logjes goed.
- Er staat nu wel kanker boven, maar er bestaat een kans dat ik die kanker al weer kwijt ben. Zit je een beetje stemming te maken met een ziekte die alweer weg is. Het kan natuurlijk net zo goed anders zijn. Ook daar denk je aan en aan alle consequenties die daarbij kunnen horen.
- Het rare is: ik heb nooit echt pijn gehad. Voor de operatie niet en na de operatie ook niet echt. Ja zo'n wond is niet prettig, maar je voelt alleen maar iets als je moet poepen, niezen of hard lachen.
- Voor een (niet zo heel erg) actieve homoseksuele man is de verwijdering van een bal natuurlijk een gruwel. Voor heteromannen nog meer denk ik, want woensdag werd nog nadrukkelijk gevraagd of ik kinderwensen had en of ik dacht aan het stichten van een gezin.
- Voor je libido scheelt de verwijdering van een bal niet veel. Al op de verkoeverkamer zag ik een erg mooie dokter (verpleger?) langskomen. Flirten is echter een beetje moeilijk als je met flessen vocht aan je lijf, een bloedrukmeter aan je arm, een bal minder en wat lodderig ogend achterover in een ziekenhuisbed ligt te herstellen en toch nog probeert een goede indruk te maken.
- Gisterochtend in het Dagblad van het Noorden een recensie van Friese jongens van Doeke (1 keer Frisse jongens genoemd) en Sing Sing. We kregen allebei drie sterren van de vijf, alhoewel de bespreking van mijn bundel iets positiever was. Ik zou ook niet weten hoe ik zou reageren als in die recensie had gestaan dat mijn poëzie volstrekt overbodig zou zijn. Het kan me dus, ondanks dat mijn gedachten meer bij mijn gezondheid liggen, nog steeds schelen hoe men over mijn werk denkt.

Kanker

En toen had ik opeens kanker. Het is natuurlijk ook de goden verzoeken als je een boek over de dood maakt. Vorige week merkte ik dat mijn rechterbal groter en harder was dan normaal. Afgelopen dinsdag naar de huisarts geweest, die me doorverwees naar het ziekenhuis. Woensdagmiddag om drie uur maakte men een echo, een uur later zat ik bij de uroloog op een andere locatie van het ziekenhuis in Groningen naar de mededeling te luisteren dat ik kanker had en dat ik de volgende ochtend al een operatie moest ondergaan.
Gisterochtend in het Martiniziekenhuis is het gezwel weggehaald (de hele bal dus). Ze snijden een stukje in je lies en grabbelen dan van binnenuit alles leeg. Het leek me prettig om dat onder volledige narcose te ondergaan. Aan het eind van de middag was ik al weer zo ver hersteld dat ik naar huis kon met wat pijnstillers in de tas. Vanaf volgende week ga ik de verdere kankermolen in: scans, bloedafnames en meer. Wordt vervolgd dus.
Vandaag al weer op de been. Wat klooien in huis, lezen in het zomerdagboek van Désanne van Bredero (ik moest afgelopen maandag college geven over de oude Bredero en heb uit de bieb ook de nieuwe maar meegenomen) en hangen op de bank en voor zover het kan familie en vrienden geruststellen. Ik heb woensdagnacht nog wat mailtjes rondgestuurd met de mededeling dat ik kanker had en op het moment dat die mailtjes gelezen werden, lag ik al op de operatietafel. Zo jaag je dus iedereen schrik aan.

Nieuws! Boekenkast, Ted van Lieshout en Prinsentuin

1 In Utrecht vindt elk jaar het Midzomertgrachtfestival plaats. Tijdens dat festival organiseert men altijd het literatuurprogramma Uit de boekenkast. Op 17 juni Te gast zijn dit keer de auteurs Gerbrand Bakker, Floortje Zwigtman, Stipo Jeleè, en Farida Laan. Zij vertellen uitgebreid over hun boeken, schrijversschap en kunst in de interviews met journalist/presentator Inge Diepman. Diepman zelf schreef (samen met haar vrouw Sylia de Graaf) de recent verschenen autobiografische roman Diep, die tijdens Uit de boekenKast ook aan bod zal komen.
2 Op Meander vandaag een mooie recensie over de 100 mooiste Drentse, Friese en Groningse gedichten. 'Een aanwinst voor iedereen die houdt van poëzie en ons culturele erfgoed een warm hart toedraagt.'
3 Op zijn weblog strijdt Ted van Lieshout voor een gelijke behandeling van dichters voor jeugd en dichters voor volwassenen.
4 Dichters in de Prinsentuin presenteert alvast de namen van dichters die dit jaar zullen optreden tijdens de 10e editie van dit botanische festival in Groningen op 25, 26 en 27 juli 2007 te Groningen
Met o.a. Al Galidi, Maria Barnas, Erik Bindervoet, Thomas Blondeau, Mark Boog, Chrétien Breukers, Tsead Bruinja, Maarten Das, F. van Dixhoorn, Arjen Duinker, Hélène Gélens, Hans Groenewegen, Erik Jan Harmens, Kees ‘t Hart, Tjitse Hofman, Saskia de Jong, Astrid Lampe, Jane Leusink, Jannah Loontjens, Bart Meuleman, K. Michel, Nanne Nauta, Tonnus Oosterhoff, Didi de Paris, Coen Peppelenbos, Ester Naomi Perquin, Xavier Roelens, Rense Sinkgraven, Mustafa Stitou, Anne Vegter, ACG Vianen, Hans Wap, Leví Weemoedt, Menno Wigman, Driek van Wissen en Peer Wittenbols.
5 Op zijn nieuwe website staat alles te lezen over Erik Lindner. Zo heeft hij meegwerkt aan stedenbundels die ik heb samengesteld. Hij promoveert onze uitgeverij meteen tot een Gouden Uil, terwijl het toch echt een kleine Uil is. Toch dank. (inmiddels verbeterd)

Doodstil 2

Nog meer foto's van de presentatie (nu van Peter). Achtereenvolgens twee samenstellers: Herman Maring en IJnte Botke (voor de rijk versierde preekstoel), Peter Breukink van de Stichting Oude Groninger Kerken die het eerste exemplaar in ontvangst nam, de derde samensteller die vol bewondering door het boek bladert, de stadsdichter van Groningen Rense Sinkgraven, de provinciedichter van Groningen Jan Glas en een kijkje in de volle kerk.

Doodstil 1

Hemelvaartsdag 2007. Peter en ik sjouwen tafels de kerk van Midwolde binnen voor de presentatie van Doodstil. Die prachtige kerk met een praalgraf, rouwborden en allerlei soorten van doodsymboliek op de preekstoel was bij uitstek geschikt voor een boek over dood en begraven in Groningen.


Dit zijn de eerste foto's (van mijn moeder). Later meer.