De kannibalen: Capricio in Groningen

Sinds we op wekelijkse basis pizza's opwarmen is uit eten gaan in een pizzeria een beetje ordinair geworden. Het is niet echt uit eten gaan. Toch besloten Alfred en ik naar Capricio te lopen, in de schaduw van de Beurs gelegen.

Bij binnenkomst werden we onthaald door een klein zenuwachtig meisje dat volgens de bon 'manager 1' heette, maar we werden al snel door een oudere vrouw naar een plek voor het raam gedirigeerd. De oudere vrouw en de oudere man die de zaak in eigendom hebben (denk ik), vormen een groot deel van het succes van dit goed lopende restaurant. De vrouw houdt alles goed in de gaten en lijkt me de geheime dirigent op de achtergrond, de man is uiterst aimabel en heeft voor iedereen een aardige woord. Spreek hem overigens niet aan in het Italiaans, zoals de Groningse bard Henk Scholte ooit deed, want na vijf minuten Napolitaans van Henk, zei de man: 'Ik ben Turks.'

We bestellen vooraf 'Antipasto della Casa' verschillende voorgerechtjes die je alleen als duo kunt bestellen. Als het gerecht arriveert, zijn we toch lichtelijk teleurgesteld. Op een oud bord wordt een berg vlees aangeboden, wat kaas en olijven. Een beetje de pizzatoppings op een rijtje, fantasieloos gedrapeerd. Het enige waar moeite voor gedaan is zijn de twee bruschetta's die dan ook meteen het lekkerst smaken.

De tafel voor zes naast ons, waar drie mannen zaten te praten, wordt aangevuld met drie vrouwen en twee allergruwelijkst blèrende kinderen, die als ze niet schreeuwen, slaan met alles wat ze in hun handen krijgen. Mogen we opnieuw pleiten voor kinderloze restaurants? We snappen inmiddels waarom er scherven van de borden zijn gesprongen.

Gelukkig is ons hoofdgerecht heerlijk. We kozen allebei voor pasta. Alfred nam de 'Laane Capriccio' (verse pasta, verse tomaten, knoflook, basilicum, varkenshaas, ossenhaas, kruiden, pepers, kappertjes, oregano, room, mozzarella, parmigiano) en ik de Penne Ragu Antico (tomatensaus, gehakt, kruiden, paddenstoelen, pikante salami, pijnboompitten, oesterzwammen, parmaham). Onze beide gerechten waren pittig van smaak.

We krijgen weer enigszins hoop in de mensheid. De buren nemen een kop koffie, een kind ontsnapt en loopt door de zaak, moeder erachteraan. Kind terug, huilen. Als de tafel naast ons vertrekt komt het hele restaurant tot rust.

Manager 1 haalt de lege (maar hele) borden weg, maar vraagt ons niet of we nog een nagerecht willen. In de tien minuten die volgen proberen we manager 1 of een van haar collega's te wenken. Uiteindelijk lukt het via de aardige, oude eigenaar. We nemen Italiaanse nagerechten. Alfred geniet van zijn cassata-ijs, ik iets minder van mijn tiramisu die voor een deel uit slappe zuigbare deeg bestaat en voor een ander deel nog bevroren is, een nagerecht dat er zelf niet meer zo in gelooft.

Bediening: Jonge meisjes zijn leuk, maar neem er dan één die met de gasten om kan gaan en die de boel in de gaten houdt.
Locatie: Er is een buitenterras, maar het straatje achter de Albert Heijn is niet zo geweldig. Binnen is het typisch Italiaans, tenminste als grof gestucte muren en half pleisterwerk typisch Italiaans is. Zie de foto's hier.
Kosten / Baten: € 69,05. We hadden beiden twee wijn gedronken. Twee koffie na. De prijs is zeer redelijk.

Een 7 - Als er iets meer werk zou worden besteed aan de voor- en nagerechten, dan zou deze Italiaan absoluut top zijn, nu zou ik iedereen aanraden alleen maar de hoofdgerechten te nemen.

De kannibalen: Guillaume in Brugge

Lekker eten in Brugge

Het kan echt: goed eten in Brugge. Maar we begonnen bijna te wanhopen na drie dagen fantasieloze vleesverbrandingen, zalmen die verdronken waren in de saus en ongeïnteresseerde bediening. Wat een ontiegelijke kitschstad met wanstaltig veel toeristen die maar naar binnen proppen wat ze op hun bord krijgen is dat Brugge toch. Corrie Joosten en ik verlangden terug naar Duitsland waar zelfs de gewoonste en goedkoopste keuken nog iets eetbaars op tafel weet te krijgen en waar de bediening over het algemeen correct en vriendelijk is. En toen gingen we naar restaurant Guillaume, in een onopvallend straat net buiten het centrum van Brugge, prijzig, maar o wat kun je daar lekker eten en o wat een aardige en beleefde bediening.

Er zijn op dit moment twee menu's ('gewaagd' en 'zonder vrees'), maar omdat op beide menu's babykreeft stond, besloten we af te zien van een uitgebreide maaltijd. We wilden de toorn van Charlotte Mutsaers niet over ons krijgen. We aten dus à la carte en mochten een keuze maken uit de gerechten van de menu's. Op het intieme, ommuurde plaatsje buiten kregen we een amuse, bestaande uit drie happen. Dat alleen al zag er prachtig uit. Het linkerglaasje bevatte toch een beetje kreeft (we hebben ons best gedaan, maar terugsturen deden we niet), in het tweede zat een gehakte en gekruide zalm en het derde was iets vlezigs waarvan ik de naam vergeten ben. Het was alledrie heerlijk.

Binnen, in het vrij sober ingerichte restaurant (maar met echte bloemen in plaats van de plestik rommel die we elders in Brugge aantroffen), waar voornamelijk jazz, de muzak van de horeca, klonk, namen we de rest van het eten tot ons. We konden niet anders dan genieten. Je zou al die harteloze restaurateurs uit het centrum eens moeten dwingen om hier te eten, zodat ze in ieder geval eens in hun leven zouden meemaken hoe het ook kan. Corrie nam haring als voorgerecht (maatjes - rabarber - appel - mosterdsla - wasabi) ik koos voor de tarbot (tarbot - asperges - mosterd - gebrande ui).

Wij zaten eerst alleen in het restaurant, daarna kwam er een groep met zakenlieden of zoiets, met hun vrouwen binnen zitten. De vrouwen (voor een deel Russisch) zaten vooral ter decoratie aan tafel. De mannen voerden het hoogste woord. Zo had één van hen ooit in een Turks dorpje gegeten waar de verse vis eerst nog opgehaald moest worden, drie uur rijden van het restaurant. Toen de vis eindelijk aankwam was het al middernacht. En meer van dat culinaire machogedoe. Kregen ze iets te eten, dan was het plotseling stil.

Corrie en ik hadden beiden gekozen voor de parelhoen (parelhoen - asperges - perzik - Basilius). Vooral de combinatie met de perzik was heel erg goed, de jus op het bord zo voortreffelijk dat we het brood gebruikten om alles op te deppen. En wat kan vlees lekker zijn als je weet hoe je het moet bereiden.

Na een rokertje op het buitenterras waren we klaar voor het nagerecht, wij kozen voor de chocoladevariant. Bekijk de foto (als je erop klikt wordt ie groter) en lik je vingers erbij af.

En ja, goede restaurants weten ook van de koffie iets extra's te maken. Niet een bak bruin water met een in plestik verpakt biscuitje ernaast, maar een lekkere bak, die bijgeschonken werd, met wat lekkers erbij.

Kortom: ben je in Brugge en gun je jezelf heerlijk eten, verlaat dan het centrum en trakteer jezelf bij Guillaume.

Bediening: Correcte en aardige bediening. Oplettend en met een milde ironische voorkomendheid.
Locatie: De Korte Lane is een gewone straat, verder geen winkels of horeca. Wij waren er op een zonnige dag. Dan lijkt alles sowieso beter.
Kosten / Baten: € 145,-. Corrie dronk Cola light, ik dronk witte wijn, met twee koffie na. We kunnen het ons niet elke week permitteren, maar eens in de zoveel tijd mag je jezelf verwennen.

Een 9,5.

De kannibalen: Het Kabinet in Den Haag

Omdat met de heropening van Boven Jan in het Hoogstraatje de serie 'Op zoek naar de nieuwe Boven Jan' ten einde is, begin ik nu een nieuwe serie, omdat de eetstukjes het populairst waren op dit blog. Ik beperk me niet meer tot Groningen en naast Doeke zullen er meer eetpartners voorkomen. Maar we beginnen wel met Doeke.

Afgelopen zondag waren we in Den Haag en we wilden eten bij Schlemmer. Bij Schlemmer was het echter knetterdruk aan de rechterkant van de zaak. Je kon links in de zaak niet horen wat je tegen elkaar zei. We vertrokken meteen.
'Wilt u een hapje eten?' schreeuwde de ober.
'Het is te lawaaiig,' schreeuwde ik terug.
'Wat?' schreeuwde hij.

We liepen naar het naastgelegen restaurant Het Kabinet. Er zat niemand op het terras buiten. Er zat ook niemand binnen. Je weet dat je dan moet maken dat je wegkomt. Ik heb nog treurige herinneringen aan een Griek in Brussel en een Italiaan in Gent. Maar we hadden geen tijd voor een tocht door Den Haag. We hadden al veel gelopen en we moesten nog drie uur terug in een eersteklascoupé vol studenten van het allerergste soort. Maar dat wisten we toen nog niet.

'U mag wel voor het raam zitten,' zei het meisje van de bediening.
'Zeker om klanten te lokken,' antwoordde ik en aan haar gezicht te zien klopte dat. Even later zaten we voor het raam, hoerig als we waren, te kijken naar de fantasieloze bebouwing aan de overkant. We kregen een kaart, een glas wijn en kopje truffelcappuccino van het huis.

Er was iets mis met de zaak, maar je kon niet met zekerheid zeggen wat. Misschien was het de muziek: Kenny Rogers, Julio Iglesias.

Ook de bediening voelde zich niet helemaal thuis die dag, want terwijl wij op ons voorgerecht wachtten (ik had het 'schouwburgmenu' genomen en Doeke iets van de kaart) hoorden we onze serveerster ruzie maken achter de toonbank. Ze overstemde de muziek. 'Je moet niet denken dat ik een of andere bimbo ben tegen wie je alles drie keer moet zeggen.'

Even later kwam de bedienster die geen bimbo was met asperges met beenham en ei en Doeke kreeg de 'Salade Caprese'.

Je kon niet echt zeggen dat de fantasie ervan afdroop, maar de voorgerechten smaakten heel behoorlijk. Gelukkig kwamen er daarna twee jongens binnen die halverwege de zaak gingen eten. We waren niet meer alleen in de zaak.

Ook over het hoofdgerecht geen enkele klacht. Doeke koos de 'Big Burger' met cheddar en ik kreeg het stoofpotje met kip: 'Ajam pedis uit de wok'. Mijn gerecht was lekker pittig. Doeke had eigen, in de schil gebakken, frieten, maar hij at mijn bakje leeg, terwijl ik juist zijn frieten lekkerder vond.

Er kwam een ouder echtpaar binnen, even later hun dochter en nog weer later hun jarige zoon. Het oudere echtpaar was er al vroeg. Ze hadden die middag ook al het terracottaleger gezien in New Babylon. Dat leger maakt echt een tournee door Nederland.
'Nu we er toch waren, hebben we dat meteen maar meegenomen,' zei de oudere vrouw.
De oudste dochter had er ook iets over gelezen.
'Het was toch van zo'n keizer hupseflups.'
Je zou bijna weer verlangen naar een leeg restaurant.

We hadden geen tijd voor een nagerecht. Bij mijn menu zat nog wel een kop koffie en een likeur.

Bediening: Als je ruzie maakt, zorg er dan voor dat de klant het niet merkt.
Locatie: De Lange Houtstraat geeft zicht op veel langswandelende Hagenezen. Dat is altijd wel aardig. De inrichting binnen kan wel een modernisering gebruiken. Op de plek waar wij zaten, kon je trouwens ook kijken naar de trapopgang ernaast (die waarschijnlijk naar het hotelgedeelte ging). Muziekkeuze en muziekinstallatie is depressief makend.
Kosten / Baten: € 68,40. We hadden beiden twee wijn gedronken. Twee koffie na, waarvan één inbegrepen bij het menu. Die prijs klopt wel.

Een 6 en een half Uiteindelijk was het eten het beste onderdeel van dit restaurantbezoek en daar gaat het uiteindelijk om.