A.L. Snijders en Joubert Pignon op Literaturia

Vanaf vier uur traden ze op, maar toen wij gisteren om zes uur aankwamen bij de voorleescontainer van Literaturia zat alles dicht. Er was wel een buurman in een belendende container die ontiegelijk veel herrie maakte. We luisterden aan de container of we misschien een schrijver een verhaal konden horen voorlezen, maar we hoorden slechts het pokkelawaai van de buurman.
Er hing geen briefje op de container. Misschien waren ze wel boos weggegaan. Ik zag al een blogje op Tzum voor me: A.L. Snijders loopt woedend weg na lawaaioverlast op Noorderzon.


We gingen eerst maar eten en achteraf bleek dat ook de schrijvers net aan het eten waren toen wij langskwamen. We konden nog net de laatste voorstelling van de dag meemaken aan het einde van de avond. Twee plaatsen waren er nog over. 'Gelukkig maar,' zei organisator Stefan Nieuwenhuis, 'anders krijg ik weer zo'n zuur blogje.'

Na twintig minuten zou er op de wand geklopt worden ten teken dat de voorstelling was afgelopen. De schrijvers lazen om en om een kort tot zeer kort verhaal. 'Maar altijd is Joubert aan het voorlezen als er geklopt wordt,' zei Snijders. En dat was ook bij de laatste voorstelling zo.

Snijders en Joubert zijn vandaag nog te zien in de container op de Leliesingel, vanaf 4 uur (met een eetpauze rond 6 uur).

A.L. Snijders over Jan Glas

A.L. Snijders sprak gisteren met Jeroen van Kan in De Avonden over Jan Glas. Luister vanaf 1.44.40

A.L. Snijders en Jan Glas op Biënnale Gelderland

Morgen zullen A.L. Snijders en Jan Glas optreden in het Museum voor moderne kunst in Arnhem. De eerste ronde begint om 14.00 uur, de tweede ronde om 15.30. Voor meer informatie zie hier.

Geluk in de Veenkoloniën met A.L. Snijders en Manon Uphoff

Rascha Peper moest helaas afzeggen, maar gelukkig was Manon Uphoff bereid om haar plaats in te nemen. Het was een mooie, zonnige dag en avond in Veendam, nog preciezer Zuidwending, waar naast een boerderij drie kubussen staan. In eentje daarvan, met zicht op een enorm aardappelveld, vond een literaire avond plaats met Manon Uphoff en A.L. Snijders. Terwijl de zon langzaam aan de horizon verdween werd binnen korte verhalen verteld. Soms klopt alles op een avond: de locatie, de mensen, de schrijvers en de sfeer. Dit was zo'n avond. Een foto-impressie:

Manon Uphoff vervangt Rascha Peper zondag

Wegens ziekte zal Rascha Peper aanstaande zaterdag niet naar de Literaire Salon in Veendam komen. De organisatie heeft Manon Uphoff bereid gevonden om haar op deze korte termijn te vervangen. Het programma is dus als volgt: Korte verhalen, dat is het onderwerp van het literatuurgedeelte van 'Tsjechov in de Veenkoloniën'. Op zondag 10 juni komen Manon Uphoff en A.L. Snijders naar Veendam om te praten over het (zeer) korte verhaal en om voor te dragen uit hun werk. Fluitkwartet Fluitique, met leden uit het Veenkoloniaal Symfonie orkest, speelt korte en zeer korte composities. 10 juni aanvang 20.00 uur Zuidwending 48, 9644 XL in Veendam

A.L.Snijders en Rascha Peper in de Veenkoloniën

A.L.Snijders, a photo by Dolf Verlinden on Flickr.

Korte verhalen, dat is het onderwerp van het literatuurgedeelte van 'Tsjechov in de Veenkoloniën'. Op zondag 10 juni komen Rascha Peper en A.L. Snijders naar Veendam om te praten over het (zeer) korte verhaal en om voor te dragen uit hun werk.
Fluitkwartet Fluitique, met leden uit het Veenkoloniaal Symfonie orkest, speelt korte en zeer korte composities.

10 juni
aanvang 20.00 uur
Zuidwending 48, 9644 XL in Veendam

A.L. Snijders-middag 'uitverkocht'

Zondagmiddag treedt hij op in boekhandel Godert Walter, maar de boekhandel laat op de website weten helemaal vol te zitten.
Vanaf morgen is er bij Godert Walter ook een tentoonstelling van Martien Frijns (de vaste boekontwerper bij AFdH, de uitgever van Snijders) met zijn boekontwerpen en druksels. De tentoonstelling is nog tot eind april te bezichtigen.

Alweer eerste exemplaar van De incunabel

Gisteravond op een feestje bij de directeur van het Artistiek Bureau zomaar een eerste exemplaar ontdekt van De incunabel, de enige novelle van A.L. Snijders die onlangs opnieuw is uitgegeven (door Thomas Rap). Merkwaardig, omdat er nogal wat eerste exemplaren in omloop zijn volgens dit bericht op Tzum.info.

A.L. Snijders ook gast op Het Grote Gebeuren

Het programma van Het Grote Gebeuren stond sinds vorige week al op dit blog te lezen, maar coördinatrice Roos Custers heeft nog een extraatje voor de literatuurliefhebber: het Zeer Korte Verhaal op Het Grote Gebeuren, oftewel: A.L. Snijders komt. Op zaterdagmiddag 13 november zal hij geïnterviewd worden door Hub. Hermans.

De rest van het programma staat hier.

Wat deed Japi in Friesland?

Kreeg via de mail een ZKV binnen van A.L. Snijders waarin de raadselachtige laatste zin van De uitvreter voorkomt. Hij kon niet weten dat ik al een paar jaar geleden het raadsel grotendeels opgelost had. (Klik op het plaatje voor een vergroting van de tekst)

Vijf bijlen komt wat later

Uitgever Paul Abels van AFdH maakt zich al zorgen voor de Sinterklaasverkoop, maar dat lijkt me wat voorbarig. Het nieuwe boek van A.L. Snijders komt iets later in de winkel vanwege een productiefout. Snijders legt het in een brief zelf uit. Overbodige stress mijne heren, A.L. Snijders komt als het tijd is.

Rinus is geopend met een ZKV

Normaal doen we niet aan branchevervaging, maar Paul Abels van de prachtuitgeverij AFdH stuurde me zijn impressie van de presentatie van het boek Rinus. Daarin had hij weer een ZKV gezet van A.L. Snijders. Daar kun je geen nee tegen zeggen.

Presentatie Rinusboek met ei, trui en stropdas

Zaterdag 19 september, een prachtige nazomerdag. De expositie van Rinus van den Bosch in Museum Boijmans Van Beuningen werd geopend, twee boeken over hem werden gepresenteerd: Willem Otterspeers biografische schets Flarden van een stem en AFdH’s eigen boek, Rinus. Het Auditorium van het Rotterdamse museum was tot op de laatste van de 250 stoelen bezet.

Willem Otterspeer deed iets heel moois met een ei. Tussen duim en wijsvinger hield hij zijn ei omhoog: ‘Aan de hand van de boog die dit ei straks beschrijft, zal u duidelijk worden hoe Rinus van den Bosch tegen het heden aankeek. Ik gooi dit ei straks de zaal in, beste mensen. 250 paar ogen zullen in grote concentratie de boog volgen. Daardoor zal de vlucht van het ei eindeloos lijken te duren. Dat geeft ons tijd om ons leven te veranderen.’ Otterspeer wierp het ei.

Pianiste Tamara Roemjantsew speelde Ravel. Vanuit Frankrijk sprak even later A.L. Snijders telefonisch de zaal toe. Hij wist niet meer precies wie er begonnen was met vechten bij zijn eerste ontmoeting met Rinus in 1957. Daarna las Snijders dit zkv voor:

Het alledaagse leven

Ik liep met Rinus door het bos en wees hem een huis waar twee ijverige kunstenaars woonden. De vrouw maakte schilderijen, de man tekende volgens het motto van middeleeuwse graveurs, nulla dies sine linea, geen dag zonder lijn. Rinus trok een vies gezicht en zei dat ik na zijn dood aan de mensen moest uitleggen dat hij eigenlijk nooit gewerkt had. Aanvankelijk beschouwde ik dat als een provocatie om de burgerman te schokken. Later verbond ik zijn uitspraak met het niet-handelen van de taoïsten, de Weg is bestendig daadloos, nochtans blijft niets ongedaan. Maar sinds ik de uitspraak van Peter Struycken over Rinus heb gelezen, heb ik mijn mening weer veranderd. Voor Rinus ging het niet om de kunst, het ging hem om het alledaagse leven.
Struycken schrijft in 1970: ‘Men stelt zich gemakkelijk een kunstenaar voor die niet wèg te sleuren is van zijn werk en men heeft volledig vertrouwen in dat werk zolang hij maar een demonstratie geeft van een zenuwslopende activiteit – overal exposeren, theorieën, gelul over kunst. Men stelt zich veel minder gemakkelijk het omgekeerde voor, namelijk iemand die in het geheel niet demonstreert dat werken een onverbiddelijke noodzaak is, zónder welke het leven geen zin meer zou hebben. Sterker nog, iemand die een demonstratie geeft dat het leven, in de meest uitgebreide zin, een onverbiddelijke noodzaak is, zonder welke het werk überhaupt geen zin zou hebben. Die enorme overtuiging, dat plezier-in-het-werk iets is zoals men plezier kan hebben in àlle dingen die het dagelijks leven betreffen – en het alledaagse leven op zó grondige wijze te beoefenen komt op mij over als een sensatie.’
Hij heeft gelijk, Rinus was een sensatie. Ik heb deze meesterlijke passage gelezen in het prachtige boek over Rinus van Willem Otterspeer. (Meesterlijk en prachtig, u merkt dat ik me niet inhoud.) Hij heeft het boek samengesteld uit losse papieren en papiertjes, toevallig verzameld in een bananendoos. Het is voor mij geen onbekend terrein, maar ik moet toch zeggen dat er heel veel details nieuw voor me waren. Ik werd weer gegrepen door zijn onnavolgbare manier van schrijven, waar ik aan verslaafd was en die ik wilde kopiëren. Na het boek van Otterspeer pakte ik een willekeurige brief van Rinus en las een paar willekeurige zinnen van 5 maart 1961. ‘[ ] met zijn arm jaagt hij het verdraaide beeld als een insect terug, na zichzelf gevonden te hebben zal hij zich wegsmijten in een duistere diepte, om daarna een heelal te beginnen. Een weergaloze durf om af te rekenen met de oude ingevreten principes die ik nog geen uur geleden tot het uiterste zou verdedigen. De tijd van de zelfverloochening en het nederwerpen voor een steen of het herboren worden in een nieuwe koe uit de sloot, dit behoort voor mij zoals al het geschapen boerenbedrog in de archieven van mijn verleden.’
Van zulke brieven heb ik er talloze ontvangen, en altijd stond er wel iets in als ‘herboren worden als een nieuwe koe uit de sloot’. Ik heb een rijk verleden.

Het slotwoord was aan Tommy Wieringa. Hij koppelde zijn verhaal uit het Rinusboek virtuoos aan verse kunstervaringen op de Biënnale in Venetië. De moraal volgens schrijver dezes: goede kunst behoeft geen uitgebreide kunsthistorische toelichting. Goede kunst is bezield, getuigt van rijkdom aan ideeën. Zulke kunst maakte Rinus van den Bosch. Wieringa noemde hem ‘een kerel, een Macher, een macho’. Diederiekje Bok, de stiefdochter van Van den Bosch, gastconservator en samen met Martien Frijns de maker van het Rinusboek betrad het podium. Zij knipte een rituele gleuf in Wieringa’s trui en trok daar zijn stropdas door. Daarmee was de expositie geopend, daarmee werden de beide boeken ook plechtig de wereld ingezonden.

Paul Abels

Recensie A.L. Snijders - De Mol en Gerbrand Bakker - Ezel, schaap en tureluur

Ezel, schaap, tureluur en mol

In de stortvloed aan dierenboekjes van schrijvers die hun goudvis of hamster vereeuwigen of nieuwslezers met kattenverhalen of welke tweede- of derderangsartiest dan ook die twee woorden achter elkaar kan pennen over zijn geliefde huisdier en beloond wordt met een ingebonden boek naast de kassa wil ik graag twee boeken aanprijzen die ik met erg veel genoegen heb gelezen. Ezel, schaap en tureluur van Gerbrand Bakker en De mol en andere dierenzkv’s van A.L. Snijders.

Twee schrijvers die uitstekend kunnen observeren. Twee schrijvers die korte, goed gecomponeerde stukken kunnen schrijven: Bakker in columnachtige stukken, soms bewerkingen van zijn weblog en Snijders met zijn zeer korte verhalen. Dat beide schrijvers houden van het landleven en allerlei dieren beschrijven en zich niet beperken tot het toevallig aanwezige huisdier (hoewel je daar ook goed en literair over kunt schrijven, vooral als je Koos van Zomeren heet) maakt hun boeken rijker dan het overgrote deel van de dierenboekjestsunami die de boekwinkels overspoelt. Bij Bakker lees je over geiten, ezels, blaarkoppen, merels en wildzwijnfilet. Dat wildzwijnfilet komt Bakker tegen in een Dagboek van Hans Warren waarin de Zeeuwse schrijver bij de lunch heel kwaad wordt op jagers die een drijfjacht houden bij zijn huis en bij het diner zit te genieten van wildzwijnfilet. Met dat soort hypocriet gedrag moet je niet bij Bakker wezen. Wel voor een ongebreidelde genegenheid voor dieren, of het nu een oude hond is in een café of een jonge gems in Oostenrijk.
Bij Snijders kom je vooral de dieren rond zijn erf tegen: kippen, hazen, konijnen, herten en de vreselijke ulk. Vierendertig zeer korte verhalen waarvan er dertien eerder zijn verschenen; de rest is nieuw. Het boekje is zoals gewoonlijk bij AFdH voortreffelijk uitgegeven en bevat ook nog een cd waarop de auteur alle zkv’s voorleest (helaas steeds voorafgegaan door wat jazzerigs). Het boek is van tekeningen voorzien door Jan M. Verburg en heeft een voorwoord van Pieter Steinz die ook probeert een zkv te schrijven, maar al snel zijn meerdere moet erkennen in A.L. Snijders.

Net als bij het vorige boek van Snijders heb ik de neiging om veel te citeren. Dat doe ik maar niet: voordat je het weet, schrijf je het boek over. Liefhebbers kunnen op deze pagina luisteren naar een voorproefje. Daar kun je het boek ook rechtstreeks bestellen. Ik schrijf dat zo nadrukkelijk omdat ik onlangs bij een boekhandel was die de folder van deze uitgeverij zonder pardon in de papierbak deponeerde omdat deze niet aangesloten was bij het Centraal Boekhuis. Bestellen via de uitgeverij vond deze boekhandelaar teveel moeite. Als je de zkv’s dus niet kunt vinden in je boekhandel, ga dan terstond naar een boekhandel waar ze de nieuwe Snijders wel verkopen.
Wat me in beide boeken aanspreekt, is de authenticiteit van de verhalen: deze schrijvers weten waarover ze het hebben. Daarnaast geniet ik van de verzorgde stijl van Bakker en Snijders. Ten slotte zijn ze allebei lekker recalcitrant. Kopen (ook houdbaar na de Boekenweek)!

Coen Peppelenbos

Gerbrand Bakker – Ezel, schaap en tureluur. Cossee Amsterdam, 140 blz. €14,90.
A.L. Snijders – De mol en andere dierenzkv’s. AFdH, Enschede, 64 blz. €28,50 met CD.
Eerder verschenen op Literair Nederland, 18 maart 2009

De nieuwe A.L. Snijders

Oh nee, toch niet.

A.L. Snijders berispt C. Peppelenbos

Zondag is het bekend geworden dankzij de Directeur van het Artistiek Bureau: A.L. Snijders heeft mij een kleine berisping gegeven. In een interview dat in de volgende Tzum komt, laat ik Snijders een zin uitspreken waarin het woord 'nadat' voorkomt en in de rest van de zin gebruik ik geen voltooide tijd.
De Taaladviesdienst van de Nederlandse Taalunie geeft Snijders gelijk.

Wij raden aan in de bijzin die door nadat wordt ingeleid, de voltooid verleden tijd te gebruiken: Hij vertrok nadat hij afscheid had genomen.

Toelichting
Het werkwoord in de bijzin die door het voegwoord nadat wordt ingeleid, staat meestal in een voltooide tijd. Het gebruik van de onvoltooid i.p.v. de voltooid verleden tijd in deze zin is niet algemeen en is niet voor iedereen aanvaardbaar. Voorbeelden:
(1a) Hij trok zich terug, nadat hij zijn doel had bereikt.
(1b) Hij trok zich terug, nadat hij zijn doel bereikte. (niet voor iedereen aanvaardbaar)
Wel kan in plaats van de voltooid verleden tijd de voltooid tegenwoordige tijd na nadat voorkomen. Het werkwoord in de hoofdzin staat dan in de tegenwoordige of de toekomende tijd, bijvoorbeeld:
(2) Hij zal zich terugtrekken, nadat hij zijn doel heeft bereikt.

Ik heb Snijders nog wel bedankt.

Nu heb ik iets geleerd over het woord ‘nadat’. Heb het natuurlijk meteen nagezocht en die regel klopt inderdaad. Dan ben je 44 jaar geworden en je bent al bijna de helft van die tijd leraar Nederlands en dan leer je toch weer iets nieuws. Ben altijd bang dat ik erg veel van dat soort fouten maak. Ik heb ook pas op mijn zevenentwintigste geleerd waar je wijsvinger op een mes ligt bij het eten. Dat ik fouten maak, vind ik niet erg. Dat ik fouten maak die ik niet door heb wel.

En verder hoop ik dat men, nadat men het interview in Tzum gelezen heeft, het boek van Snijders koopt.

Recensie LN: A.L. Snijders - Bordeaux met ijs

Zeer korte verhalen

Er zijn mensen die nog nooit van de schrijver A.L. Snijders hebben gehoord. Dat ligt aan die mensen. Jarenlang had hij een column in Het Parool en later in regionale dagbladen. Die columns werden uitgegeven door Thomas Rap en zijn de afgelopen jaren nog herdrukt in twee dikke verzamelbundels.
Maar belangrijker is de publicatie geweest van Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk bij een kleine, maar zeer goede uitgever uit Enschede, AFdH. De bundel is een verzameling ZKV’s, zeer korte verhalen. Verhalen die Snijders per mail rondstuurt aan mensen die uitverkoren zijn. De verhalen kunnen net zo lang als een column zijn, maar ze kunnen ook veel korter uitvallen, zoals deze uit zijn nieuwste bundeling Bordeaux met ijs:

Telefoon

Op dinsdag zit ik om 12 uur bij de telefoon. Er gaat iemand bellen om 10 over 12.

Wie de columns en ZKV’s van Snijders volgt, krijgt langzamerhand een beeld van de hele mens: zijn ideeën, zijn literaire voorkeuren, zijn stijl, zijn vrouw, zijn vrienden, zijn huis, zijn jeugd, zijn omgeving, zijn vakanties, zijn woede, zijn humor. Hij wordt een beetje familie.
Een recensie over ZKV’s moet niet langer zijn dan de gemiddelde ZKV. Je hebt de neiging om citaat na citaat te noemen. Een van de mooiste, maar ook gruwelijkste verhalen heet ‘Maaimachine’. De biologische boer die naast Snijders woont, laat zijn veld maaien met vijf cyclomaaiers. ‘Erger dan de metalen overheersing is het lawaai. De ree vlucht, maar haar jong is nog te klein, het heeft een andere bescherming, het drukt zich plat tegen de aarde. De machine maakt er in een seconde tartaar van.’ De moeder komt dagenlang terug. ‘Ze verjaagt kraaien en buizerds, ze drukt haar neus in de aarde, van haar jong is niets over dan herinnering en geur.’ Alleen al om deze zin zou iedereen het boek moeten kopen. En dan eindigt Snijders Reviaans (‘Dat Koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?’) : ‘Hebben dieren verdriet? Dat zou ik willen weten. Niet zomaar van een voorbijganger of een journalist, maar van iemand die gestudeerd heeft.’ Zo’n verhaal zit meteen in je geheugen gegrift.

Coen Peppelenbos

A.L. Snijders: Bordeaux met ijs. AFdH, Enschede. 410 blz. €37,50
Eerder verschenen op Literair Nederland, 18 december 2008.

A.L. Snijders bij Godert Walter (2)

Uitgever Paul Abels schreef een verslag van de middag met A.L. Snijders bij Godert Walter dat ik vrijelijk mag citeren.

Boekhandel Godert Walter
Zondagmiddag 14-12, Oude Ebbingestraat 53 te Groningen, boekhandel Godert Walter zit vol tot achter de plinten. Snijders' flux de bouche is deze middag nog groter dan anders. Interviewer Coen Peppelenbos doet het goed: hij laat het gaan, maar prikt er af en toe, als S. even adem haalt tussen zijn referaten door, een vraag tussendoor. Wat S. nu eigenlijk het probleem vindt van dat schrijven van Harry Mulisch, hoe je op de zkv-lijst kunt komen, waarom S. zijn zkv's niet bij een grote uitgever publiceert, wat dat eigenlijk is, een zkv. S. vertelt over atheïsme, over Nescio, Multatuli, Elsschot, Mulisch. Hij leest het sleutelzkv ‘Roem’ voor, over succes. Serge Daan, de hoofdpersoon zit in de zaal. Vreugde over (h)erkend worden door de keizer van Japan is even groot als vreugde over (h)erkend worden door het meisje van de kopieerwinkel in Lochem: het verschil is niet te meten. Aan het eind krijgen we een literair-historische primeur. Iemand vraagt hoe het zit met De trein naar het noorden, een roman die S. ooit geschreven heeft, begin jaren '90. Ischa Meijer vroeg er in 1992 ook naar: ‘Die roman was klaar en u hebt 'm kapotgescheurd, waarom?’ In Groningen kwam de waarheid eruit: ik heb die roman nooit geschreven, Spielerei, zegt S.
Behalve Gerrit Krol en Serge Daan waren ook FWE en KHOP in het publiek. De laatste zei tijdens het roken goeie dingen. Er bestaat alleen vorm, geen inhoud, de klank van het Twents is heel aangenaam, in New York zijn minder aanstellers dan in Amsterdam. Toen KHOP wegging, stompte hij me in de buik. Van Erik Kweksilber, de baas van Godert Walter, kreeg ik een heel mooi boekje, Das falsche Gewicht, een fragment van Joseph Roth. Mooi gedrukt in lood. Het gaat over een ‘Maronibrater’, iemand die kastanjes bakt in de herfst. Alles bij elkaar een prachtige middag. Groningers, koopt uw boeken bij Godert Walter.

Hieronder nog een opname van Snijders bij de presentatie van Bordeaux met ijs in Eik en Linde in Amsterdam.

A.L. Snijders bij Godert Walter

Niet iedereen had zich van tevoren aangemeld. Er zaten en stonden dus zo'n veertig á vijftig mensen in boekhandel Godert Walter zondagmiddag om naar het interview met A.L. Snijders te luisteren ter gelegenheid van het verschijnen van zijn nieuwe bundel met ZKV's (Zeer Korte Verhalen) Bordeaux met ijs.
Ik had vooraf nog even gekeken naar de prijzen van zijn vorige bundel, Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk, bij Boekwinkeltjes.nl en daar moet je al snel €250,- betalen. Gelukkig had Erik Kweksilber genoeg exemplaren van de eerste druk van Bordeaux met ijs ingekocht (volgens mij heeft hij er nu nog een paar over) om iedereen tevreden te stellen.
Na het interview zei iedereen dat ik zo'n gemakkelijke middag had. Dat klopt. A.L. Snijders is een geboren verteller. Daar hoef je eigenlijk geen interviewer bij te zetten. Ik heb wel eens het tegendeel meegemaakt. Daar word ik af en toe nog wel eens wakker van. Nu waren enkele vragen genoeg om een dik uur te vullen. Ik ga goed slapen.
(De eerste twee foto's hieronder zijn gemaakt met een telefoon door een man die zijn naam liever niet genoemd ziet, de twee foto's daaronder zijn gemaakt door Giny Backers en de twee daaronder door ondergetekende: Igor Wijnker aan de signeertafel en de Directeur van het Artistiek Bureau).

A.L. Snijders in het nieuws

De eerste druk van Bordeaux met ijs was al uitverkocht voordat het boek uitkwam (vandaag). Zondag is hij te gast bij Boekhandel Godert Walter in Groningen, aanvang 14.30, toegang €3,50, reserveren is verstandig. Op NRC-boeken is een interview te lezen met de schrijver en een mooie werkkamerfoto.

A.L. Snijders naar Groningen

a.l. snijders
Originally uploaded by kokjebalder

Zet nu alvast in je agenda: op zondag 14 december komt de grote schrijver van korte verhalen naar Groningen. Om 14.30 interview ik de dichter bij boekhandel Godert Walter. Twee dagen daarvoor verschijnt zijn nieuwe bundel Bordeaux met ijs bij uitgeverij AFDH.