Vandaag is hij jarig. Vond dit recente filmpje op YouTube.
hij hem
Nu in de winkel
Posts tonen met het label Bart Moeyaert. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bart Moeyaert. Alle posts tonen
donderdag 9 juni 2011
vrijdag 1 april 2011
woensdag 14 april 2010
Het boekenprogramma van Abdelkader Benali
Vanaf 28 april op tv. Hier alvast een mooi voorproefje met Bart Moeyaert.
dinsdag 29 januari 2008
Recensie LN: Bart Moeyaert - Gedichten voor gelukkige mensen
Is dichter Moeyaert net zo goed als de prozaschrijver?
Er is iets geks aan de hand met de poëzie van Bart Moeyaert. Nee, dat moet ik beter formuleren: er is iets geks aan de hand met de lezer van de gedichten van Bart Moeyaert. Of, om nog preciezer te zijn: ik heb moeite met die gedichten. Dat komt omdat ik het proza van Bart Moeyaert mateloos bewonder. Ik koop het meteen als het uit is, ik raad het iedereen aan, ik geef het zelfs cadeau. En daarom wil ik zijn poëzie ook heel erg graag heel erg goed vinden.
Bij de herdruk van de vorige bundel van Moeyaert, Verzamel de liefde, schreef ik al dat de dichter een paar keer langs de afgrond van de clichés scheerde, maar in de bundel Gedichten voor gelukkige mensen valt niet te negeren dat sommige gedichten het Candlelightniveau niet ontstijgen. Zie het volgende fragment uit ‘Zo heel jij mij’.
‘Je veegt de aarde
uit ons bed,
zoekt mij
onder het laken,
ziet wie ik ben.
Voorspelt geluk,
baadt mij in rust.
Zo heel jij mij
al jaren,
geneest mij
door te zijn.
Jij spreekt de taal
die ik versta,
hoort de seizoenen
in mijn stem,
aan mijn adem,
wat ik denk.
Jij kent de kunst
van nu en hier.
Vandaar dat ik je
leen, nee spaar
of beter nog: bewaar.’
Maar misschien vindt het grote publiek dit juist mooi. Uitgeverij Querido heeft er in ieder geval weer een mooi gebonden boekje van gemaakt, met leeslint, want je zou de weg maar kwijt raken in deze 52 bladzijden. Net als de herdruk van Verzamel de liefde is het ook weer vlak voor Valentijnsdag uitgegeven. De verliefde dichterlijke man of vrouw die het bundeltje deze keer cadeau wil doen, moet echter wel weten dat er deze keer veel gedichten in staan die Moeyaert heeft gemaakt toen hij stadsdichter van Antwerpen was. Niet altijd is direct duidelijk wat de link is met stad. Zo heeft hij voor alle 52 kaarten van een kaartspel tekstjes (vooral distichons) geschreven van het type ‘Schoolslag is slecht. / Blijf recht.’ ‘Is de boot lek, roei dan aan dek. / Help hozen.’ Vast heel mooi op de kaartspelen die, zo lezen we achter in het boek zijn verspreid in jeugdhuizen en bejaardenzorgcentra. Maar of je er nu zes bladzijden mee moet vullen in een dichtbundel? Zo zijn er wel meer gedichten die beter tot hun recht komen op de muur of op de toren waar ze voor bedoeld waren. Op de website van Bart Moeyaert zie je hoe een gedicht soms letterlijk op zijn plek valt.
Toch zie je aan bepaalde gedichten dat Moeyaert het wel kan. In het gedicht ‘Zwaan’ gebruikt hij ook geen enkel moeilijk woord, maar de eenzame zwaan die hij beschrijft, is een mooi beeld voor de verlaten geliefde of de geliefde die zelf is weggegaan. En dan staat hij wat mij betreft weer aan de goede kant van de afgrond.
Zwaan
Ik zag een zwaan
boven het Galgenweel.
Ze was niet onderweg
naar nog een zwaan.
Dat kon ik zien aan
hoe ze met haar vleugels
trok: daar was omzeggens
niets reikhalzends aan.
Je kunt een afscheid meten
Het gaat om kleinigheden.
Een licht geheven kop,
De grijze lucht rondom,
De richting van de wind.
Soms voelt een zwaan
geen verte en geen
reden om terug te keren.
Volgens mij heeft Moeyaert een wat strengere redacteur nodig. Juist in zijn proza is deze schrijver een meester in het weglaten; juist in zijn proza brengt deze schrijver meer lagen aan; juist in zijn proza zet hij de lezer vaak op het verkeerde been. Het is te hopen dat hij als dichter net zo goed wordt.
Coen Peppelenbos
Bart Moeyaert: Gedichten voor gelukkige mensen. Querido, Amsterdam. 52 blz. €15,-
Eerder verschenen op Literair Nederland.
Klik hier voor de podcasts van de stadsgedichten.
Er is iets geks aan de hand met de poëzie van Bart Moeyaert. Nee, dat moet ik beter formuleren: er is iets geks aan de hand met de lezer van de gedichten van Bart Moeyaert. Of, om nog preciezer te zijn: ik heb moeite met die gedichten. Dat komt omdat ik het proza van Bart Moeyaert mateloos bewonder. Ik koop het meteen als het uit is, ik raad het iedereen aan, ik geef het zelfs cadeau. En daarom wil ik zijn poëzie ook heel erg graag heel erg goed vinden.
Bij de herdruk van de vorige bundel van Moeyaert, Verzamel de liefde, schreef ik al dat de dichter een paar keer langs de afgrond van de clichés scheerde, maar in de bundel Gedichten voor gelukkige mensen valt niet te negeren dat sommige gedichten het Candlelightniveau niet ontstijgen. Zie het volgende fragment uit ‘Zo heel jij mij’.
‘Je veegt de aarde
uit ons bed,
zoekt mij
onder het laken,
ziet wie ik ben.
Voorspelt geluk,
baadt mij in rust.
Zo heel jij mij
al jaren,
geneest mij
door te zijn.
Jij spreekt de taal
die ik versta,
hoort de seizoenen
in mijn stem,
aan mijn adem,
wat ik denk.
Jij kent de kunst
van nu en hier.
Vandaar dat ik je
leen, nee spaar
of beter nog: bewaar.’
Maar misschien vindt het grote publiek dit juist mooi. Uitgeverij Querido heeft er in ieder geval weer een mooi gebonden boekje van gemaakt, met leeslint, want je zou de weg maar kwijt raken in deze 52 bladzijden. Net als de herdruk van Verzamel de liefde is het ook weer vlak voor Valentijnsdag uitgegeven. De verliefde dichterlijke man of vrouw die het bundeltje deze keer cadeau wil doen, moet echter wel weten dat er deze keer veel gedichten in staan die Moeyaert heeft gemaakt toen hij stadsdichter van Antwerpen was. Niet altijd is direct duidelijk wat de link is met stad. Zo heeft hij voor alle 52 kaarten van een kaartspel tekstjes (vooral distichons) geschreven van het type ‘Schoolslag is slecht. / Blijf recht.’ ‘Is de boot lek, roei dan aan dek. / Help hozen.’ Vast heel mooi op de kaartspelen die, zo lezen we achter in het boek zijn verspreid in jeugdhuizen en bejaardenzorgcentra. Maar of je er nu zes bladzijden mee moet vullen in een dichtbundel? Zo zijn er wel meer gedichten die beter tot hun recht komen op de muur of op de toren waar ze voor bedoeld waren. Op de website van Bart Moeyaert zie je hoe een gedicht soms letterlijk op zijn plek valt.
Toch zie je aan bepaalde gedichten dat Moeyaert het wel kan. In het gedicht ‘Zwaan’ gebruikt hij ook geen enkel moeilijk woord, maar de eenzame zwaan die hij beschrijft, is een mooi beeld voor de verlaten geliefde of de geliefde die zelf is weggegaan. En dan staat hij wat mij betreft weer aan de goede kant van de afgrond.
Zwaan
Ik zag een zwaan
boven het Galgenweel.
Ze was niet onderweg
naar nog een zwaan.
Dat kon ik zien aan
hoe ze met haar vleugels
trok: daar was omzeggens
niets reikhalzends aan.
Je kunt een afscheid meten
Het gaat om kleinigheden.
Een licht geheven kop,
De grijze lucht rondom,
De richting van de wind.
Soms voelt een zwaan
geen verte en geen
reden om terug te keren.
Volgens mij heeft Moeyaert een wat strengere redacteur nodig. Juist in zijn proza is deze schrijver een meester in het weglaten; juist in zijn proza brengt deze schrijver meer lagen aan; juist in zijn proza zet hij de lezer vaak op het verkeerde been. Het is te hopen dat hij als dichter net zo goed wordt.
Coen Peppelenbos
Bart Moeyaert: Gedichten voor gelukkige mensen. Querido, Amsterdam. 52 blz. €15,-
Eerder verschenen op Literair Nederland.
Klik hier voor de podcasts van de stadsgedichten.
vrijdag 21 oktober 2005
Frankfurt, wir sind da
Woensdag naar Frankfurt vertrokken en vandaag weer teruggekomen. Met een Koreaanse auto gereisd omdat dat land dit jaar het gastland was op de Buchmesse. Donderdag dus de hele dag de tijd om over het beursterrein te lopen. Veel Koreaans gedoe op het binnenplein waar opeens als priester verklede types rondliepen, als priester verklede types Koreaans eten verstrekten en Koreaanse priesters in opleiding die geblinddoekt en met blote voeten een appeltje van een zwaard konden schoppen.
Gelukkig stond er ook een grote stand van de Brockhaus encyclopedie waar je gratis taart en koffie kon krijgen.
Maar het ging natuurlijk om de boeken. Belangrijkste plek was hal 6.0 waar de Nederlandse uitgevers zaten op hun vertrouwde plekken, alhoewel Oscar van Gelderen nu wat verderop zat bij FMG en Japser Henderson in een ander hokje bij Nieuw Amsterdam (die zullen volgend jaar wel een wat grotere stand krijgen).
Uitgever Peter ten Hoor staat hier voor de stand van de Bezige Bij en vraagt zich af wat die hele toko nou moet kosten, terwijl Jan Siebelink er ietwat verloren bijzat. Dat zie je trouwens wel vaker: het wemelt er van mensen die druk druk druk zijn of druk druk druk doen in hun pakjes en soms struint daar een verdwaalde gast tussendoor: die verdwaalde gast is dan meestal een schrijver.
Dat gold niet voor Bart Moeyaert die in een opvallend vrolijk pak aanwezig was bij de Querido-stand. Ik zag helaas geen kans om hem aan te spreken.
Naar boven gegaan voor de doorlopende tv-show van het ZDF Das blaue Sofa waar enorm veel bezoekers en fans kwamen voor Nick Hornby die werd geïnterviewd over A long way down. Hornby werd begeleid door een bitse perschef die iedereen na afloop wegduwde toen Hornby langer dan vijf minuten signeerde. Ik kreeg de indruk dat Hornby nog wel tien minuten wilde doorgaan, maar deze dame was zo resoluut dat je hem zag denken dat hij maar geen ruzie met haar moest maken.
Het was inmiddels tijd voor een ander hoogtepunt op de blauwe sofa. Wladimir Kaminer en zijn vrouw kwamen vertellen over hun nieuwe boeken. Olga Kaminer heeft een boek geschreven over haar leven met katten (Alle meine Katzen), maar las piepend en knarsend in het Duits voor. Gelukkig relativeerde haar man regelmatig het gesprek met een grap.
Terug naar 6.0 voor een kop koffie met Lex Jansen van De Arbeiderspers die vertelde dat hij drukker was dan andere jaren. Vooral met de verkoop van Anna Enquist zag ik op zijn overvolle schema.
Daarna de immer aimabele Vic van de Reijt onze folder gegeven omdat hij vorig jaar zo ruimhartig was om ons een boek van Jim Heynen te laten vertalen (dat als het goed is volgende week van de persen rolt). Hij was net terug van een bezoek aan Mary Bisbee-Beek (Director of Publicity, Foreign Rights Manager zegt haar visitekaartje) die jarenlang de buurvrouw was van Jim Heynen en nog steeds regelmatig contact met hem heeft. Haar hebben we dus ook maar meteen opgezocht in de grote Amerikaanse hal 8.0 waar ze de kleine The University of Michigan Press vertegenwoordigt.
Na een dag ben doodop en je vraagt je af hoe mensen thuiskomen die een week Buchmesse achter de rug hebben. En wat snak je naar een goed boek.
Gelukkig stond er ook een grote stand van de Brockhaus encyclopedie waar je gratis taart en koffie kon krijgen.
Maar het ging natuurlijk om de boeken. Belangrijkste plek was hal 6.0 waar de Nederlandse uitgevers zaten op hun vertrouwde plekken, alhoewel Oscar van Gelderen nu wat verderop zat bij FMG en Japser Henderson in een ander hokje bij Nieuw Amsterdam (die zullen volgend jaar wel een wat grotere stand krijgen).
Uitgever Peter ten Hoor staat hier voor de stand van de Bezige Bij en vraagt zich af wat die hele toko nou moet kosten, terwijl Jan Siebelink er ietwat verloren bijzat. Dat zie je trouwens wel vaker: het wemelt er van mensen die druk druk druk zijn of druk druk druk doen in hun pakjes en soms struint daar een verdwaalde gast tussendoor: die verdwaalde gast is dan meestal een schrijver.
Dat gold niet voor Bart Moeyaert die in een opvallend vrolijk pak aanwezig was bij de Querido-stand. Ik zag helaas geen kans om hem aan te spreken.
Naar boven gegaan voor de doorlopende tv-show van het ZDF Das blaue Sofa waar enorm veel bezoekers en fans kwamen voor Nick Hornby die werd geïnterviewd over A long way down. Hornby werd begeleid door een bitse perschef die iedereen na afloop wegduwde toen Hornby langer dan vijf minuten signeerde. Ik kreeg de indruk dat Hornby nog wel tien minuten wilde doorgaan, maar deze dame was zo resoluut dat je hem zag denken dat hij maar geen ruzie met haar moest maken.
Het was inmiddels tijd voor een ander hoogtepunt op de blauwe sofa. Wladimir Kaminer en zijn vrouw kwamen vertellen over hun nieuwe boeken. Olga Kaminer heeft een boek geschreven over haar leven met katten (Alle meine Katzen), maar las piepend en knarsend in het Duits voor. Gelukkig relativeerde haar man regelmatig het gesprek met een grap.
Terug naar 6.0 voor een kop koffie met Lex Jansen van De Arbeiderspers die vertelde dat hij drukker was dan andere jaren. Vooral met de verkoop van Anna Enquist zag ik op zijn overvolle schema.
Daarna de immer aimabele Vic van de Reijt onze folder gegeven omdat hij vorig jaar zo ruimhartig was om ons een boek van Jim Heynen te laten vertalen (dat als het goed is volgende week van de persen rolt). Hij was net terug van een bezoek aan Mary Bisbee-Beek (Director of Publicity, Foreign Rights Manager zegt haar visitekaartje) die jarenlang de buurvrouw was van Jim Heynen en nog steeds regelmatig contact met hem heeft. Haar hebben we dus ook maar meteen opgezocht in de grote Amerikaanse hal 8.0 waar ze de kleine The University of Michigan Press vertegenwoordigt.
Na een dag ben doodop en je vraagt je af hoe mensen thuiskomen die een week Buchmesse achter de rug hebben. En wat snak je naar een goed boek.
Abonneren op:
Posts (Atom)