Keulen: filmpje chocolademuseum

Chocolademuseum Keulen from Coen Peppelenbos on Vimeo.

Keulen: Cézanne, Goethe en een droeve kraai

Nog snel een museum meegepikt vanmorgen met kunst van de middeleeuwen tot het impressionisme: het Wallraf-Richartz-Museum. Een mooi museum met veel onverwachte bekenden op vier verdiepingen kunst. Aanbevolen. Nu weer thuis.

Keulen: 4711, lelijke katten en gaten

Donderdag was museumdag. We begonnen in het Eau de Cologne-museum, geen echt museum maar een winkel met een paar kasten die je mocht bekijken. Wel overzichtelijk.
Het merk 4711 doet altijd zo denken aan oude mensen, zei Corrie, maar toen we het roken vonden het wel een lekkere, frisse geur. Misschien zijn we zelf oude mensen aan het worden.

Na de kerk gingen we naar Minoritenkirche en het Römisch-Germanisches Museum. Daar vind je oude mozaïeken, beeldjes, potjes en pannetjes, maar dan heel oud.


En of we nog niet genoeg musea gezien hadden: ook het Museum für Angewandte Kunst moest er aan geloven met een aparte tentoonstelling over Proust (mocht je niet fotograferen) en een aparte tentoonstelling over Schmuck van echte kunstenaars (zoals Louise Bourgeois!). De rest van het museum bestaat uit heel veel potjes en pannetjes en kastjes, oude radio’s en dit en dat en zus en me zo. En heel lelijke katten.


En toen moesten we even aan Jan Glas denken.

Op weg naar ons avondeten, in een hoek van de stad waar nauwelijks toeristen komen, kwamen we nog langs een enorme bouwput: de plek waar tot voor kort het Historisch Archief gevestigd was. Helaas stortte dat in dankzij het werk aan de metro die voor de deur gebouwd wordt. Dat krijg je met vooruitgang: niets dan diepe gaten in je geheugen.

Keulen, die Maus, chocola en goed eten

Volgens Erik moesten we naar Der Laden mit der Maus. Daar zijn we geweest, uiteindelijk, na een lange omzwerving, twee keer de Breitestrasse en met hulp van een jongeman die zijn teleurstelling niet kon verbergen toen we zeiden dat we daarnaar op zoek waren. We waren er al twee keer voorbijgelopen. Corrie heeft zelfs onder die muis nog gevraagd of het daar was, maar het meisje wist van niks. Maar ja, daar was het dus. Het is een rotmuis in een rothuis.
We waren de dag begonnen met het Chocolademuseum. Leuk museum dat me wat al te educatief begint, maar dan kom je in een gedeelte waar daadwerkelijk chocola gemaakt wordt en dan is het pas echt leuk. Daarna loop je de chocoladereclamewereld binnen (voordat Milka de lila koe als reclameobject nam, gebruikten ze een hond) en daar begint natuurlijk altijd iemand over racisme als ze zwarte jongens op borden ziet die chocola serveren.




Een kleine omweg langs een kerk die dicht was en een kitscherig Narrenschip (ter ere van een carnavalszanger Karl Berbuer) – het was een dag van grote hette en de lucht was drukkend zwaar – en eindelijk ook de Dom van binnen bekeken. Leuk kerkje, veel mensen, maar mij iets te groot en te te te te te.

Op weg naar ons avondeten (na een verkwikkende duik in het zwembad van ons hotel, waar een dame heel langzaam honderd baantjes heen trok) kwamen we mooie zwarte acrobaten tegen. Daarna gegeten bij Heising Adelmann. Zeer goed, een omweg waard. Gelukkig weinig toeristen en heel lekker eten in de tuin. Dit was ons nagerecht.

Keulen: stenen, hoogte en sloten

Tussen de Rijn en de binnenstad van Keulen vind je op een klein stukje grond een aantal tegels die afwijken van de rest. In die stenen staan de namen gebeiteld van enkele beroemde AIDS-doden: Robert Mapplethorpe, Keith Haring, Derek Jarman. Er staan ook namen van Keulenaren tussen: ‘Manfred Schwanz’ en ‘Bernd (Käthe)’. Van deze mensen kennen we de verhalen niet. Toch goed dat ze nog even bestaan, al is het dan in een steen bij de Rijn.



Wie Keulen met de trein binnenkomt, gaat over de grote spoorbrug bij de Rijn. Je kunt er ook overheen lopen. Dat hebben we gisteren gedaan. Ik ben op een enorme toren gaan staan om te genieten van het uitzicht. Voor mij was een Duits echtpaar dat niet wist hoe het kaartjesapparaat werkte. Ze werden boos toen de kaartjes er niet uitkwamen en daarna nog bozer toen ze hun geld niet terugkregen. Dus ging meneer snauwen tegen het apparaat en erop slaan. Ik wees ze op een knopje en ja hoor: geld terug. Daarna gewezen op het goede knopje voor de kaartjes en ook dat lukte. Meneer bleef vervolgens hangen bij het tourniquet en hij drukte ook nog op de verkeerde knop bij de lift omhoog. Wat zullen die mensen een lol hebben in deze wereld vol apparaten. Corrie bleef overigens beneden, hoogtevrees.

Op de spoorbrug hangen mensen slotjes op als symbool van hun eeuwige liefde. Dat is een vrolijk gezicht. Corrie vroeg zich af of men daarna de sleutel in de Rijn gooit. Later vroeg ik me af of zo’n slot wel een mooi symbool is voor de liefde. Voor eeuwig geketend, voor altijd op slot, nooit meer vrij.

Keulen: Bratort, Sinterklaas en Mecki

Voorlopig hoogtepunt van Keulen, voor de krimiliefhebber althans, is de Wurstbraterei vlakbij de Rijn. Niet eens zo heel ver van ons hotel (als ik uit mijn raam ga hangen, zie ik heel in de verte de Rijn). De Wurstbraterei is een vaste plek in de serie Tatort. Ik kijk er nooit naar, maar Corrie herkende de plek meteen. Er hangt zelfs een bord bij waarop staat dat dit het ‘Bratort’ is.


Het chocolademuseum dat op een steenworp afstand ligt, gaan we op een andere dag bekijken. We zijn er omheen gelopen en kwamen wel een andere oude bekende tegen: Sinterklaas. Niet alleen een Goedheiligman op 5 december, maar hele jaar door beschermheilige voor de scheepvaart.

Voor Corrie hield het feest der herkenning niet op. Op een draaimolen kwam ze Mecki tegen, een bekende egel die pijp rookt en fijn met kabouters omgaat.