Een paar weken geleden ging ik bijna elke dag fitnessen in de sportschool bij ziekenhuis Leyenburg. Als je daar zo op de loopband staat, denk je niet aan die honderden mensen in bedden vlakbij, mensen die hopelijk beter worden. En soms gaan ze dood. Zoals oud-scheidsrechter John Blankenstein vandaag in dat ziekenhuis. Ik heb altijd bewondering gehad voor de manier waarop hij voor zijn homoseksualiteit uitkwam in een bedrijfstak waar dat erg ongewoon schijnt te zijn.
In 1997 heb ik hem eens telefonisch geïnterviewd voor Bumper, een blad van Wolters-Noordhoff vol jeugdliteratuur. Het thema van het nummer was ‘Gevaarlijk spel’. Als hommage nu op dit log.
De scheidsrechter heeft altijd het laatste woord
John Blankenstein is hoofd scheidsrechterzaken betaald voetbal bij de KNVB. Daarvoor was hij een van de beste scheidsrechters van Nederland. Als iemand er iemand is die weet wat gevaarlijk spel is, dan is hij dat wel.
- Kon u als twaalfjarige goed voetballen?
Absoluut niet. Zo goed als Cruijff was, zo slecht was ik. Ik kwam wel uit een familie van voetbalgekken, dus ik deed altijd wel mee. Maar op een gegeven moment werd ik geïnteresseerd in scheidsrechteren. Op mijn zeventiende floot ik al mijn eerste wedstrijd.
- U weet dus ook precies wat ‘gevaarlijk spel’ is.
Ja hoor. Voor de zekerheid pak ik het handboek van de KNVB er maar bij. ‘Gevaarlijk spel is op een wijze spelen die door de scheidsrechter gevaarlijk wordt geacht.’
- Maar dan weet ik nog niets.
De scheidsrechter beslist altijd in laatste instantie. Maar er zijn wel voorbeelden te geven van gevaarlijk spel. Te hoog trappen is al snel gevaarlijk spel, omdat je dan makkelijk een tegenstander in het gezicht kunt raken. Maar te laag koppen kan net zo goed gevaarlijk spel zijn.
- Wat is het ergste geval van gevaarlijk spel dat u heeft meegemaakt?
Dat weet ik nog precies, alhoewel het wel dertig jaar geleden gebeurd is tijdens een jeugdwedstrijd. Iemand raakt tijdens het koppen een schoen van de tegenstander. Die tegenstander deed dat zonder opzet. Eerst leek er nog niet zoveel aan de hand te zijn, maar in de reis naar huis raakte die jongen in coma. Daarna is hij overleden. Die jongen was op zijn slaap geraakt en dat is een van de gevoeligste plekken van ons lichaam. Zo zie je maar dat die spelregels heel hard nodig zijn.
- Worden de wedstrijden bij de jeugd ook steeds gewelddadiger?
Over het algemeen kun je dat wel zeggen. En een van de belangrijkste oorzaken daarvan is het gedrag van de ouders. Onlangs bleek dat weer toen de ouders van een Haags voetbalelftal op de vuist ging met de ouders van de tegenstander. Die mensen kennen dus geen enkele verantwoordelijkheid. Als KNVB proberen we er wel wat tegen te doen. We hebben onder andere een ‘Fair-play-cup’ ingesteld. Maar eigenlijk zou iedereen gewoon verstandig moeten zijn en moeten voetballen voor hun plezier.
- Tot slot een totaal andere vraag. Las u veel toen u twaalf, dertien was?
Of ik veel las… Je bedoelt de Donald Duck en de Muziek Express? Nee? Eh… Arendsoog en Witte Veder heb ik wel gelezen, maar dat was eerder. Ik kan me nog wel die vreselijke verplichte boekenlijst herinneren voor het examen, maar dat is later hè. Wat ik daarvoor las? Ik zou het niet meer weten.
hij hem
Nu in de winkel
vrijdag 25 augustus 2006
donderdag 24 augustus 2006
De beuk erin. De lelijkste plek van
Moet vanavond toch maar eens naar NOVA kijken, want waar ze nu weer de beuk ingooien:
Naschrift:
Oeps. Ben waarschijnlijk weer de enige die dit lollig vind. Heb net naar NOVA gekeken en Clairy Polak nomineerde het mediapark als lelijkste plek. Ik had de teletekst verkeerd gelezen: alsof Clairy Polak zelf een lelijke plek heeft (op haar rechterdij of zo). Had de foto zelfs al opgestuurd naar Koppensnellers, zo grappig vond ik het.
Naschrift:
Oeps. Ben waarschijnlijk weer de enige die dit lollig vind. Heb net naar NOVA gekeken en Clairy Polak nomineerde het mediapark als lelijkste plek. Ik had de teletekst verkeerd gelezen: alsof Clairy Polak zelf een lelijke plek heeft (op haar rechterdij of zo). Had de foto zelfs al opgestuurd naar Koppensnellers, zo grappig vond ik het.
Alle nominaties Tzum-prijs op een rij
Vanavond mooi stuk over de Tzum-prijs in Nrc Handelsblad. Op veler verzoek hierbij alle nominaties (van jury en publiek).
Nominaties Tzum-prijs 2006
Armando – Het wel en wee
De man had een gezicht alsof hij zojuist door een spinnenweb was gelopen.
Bernlef – De onzichtbare jongen
Een mens kan zichzelf als een horloge opwinden.
Bernlef – De onzichtbare jongen
Voor het eerst van mijn leven maakte ik kennis met wat men wel ‘het volk’ noemt, een groep luidruchtige, boerende, kaartende en schuine taal uitslaande imbecielen, die niet rustten tot ook jij meeboerde en scheten liet.
Stefan Brijs – De engelenmaker
Daarna was uit zijn mond weer de onhoudbare woordenstroom gekomen waar zij met haar stem al voorlezend tegen in moest roeien.
Karin Giphart – Maak me blij
Op zich heeft het een verbroederend effect, die gedeelde toiletten, maar ik heb nooit zo'n behoefte om pissende mannen te zien.
Ronald Giphart – Troost
Iedereen zal het hiermee eens zijn: de emotionele waarde die de meeste Nederlanders hechten aan het begrip ‘smaak’, is dezelfde emotionele waarde die ze voelen bij het begrip ‘vuilniszakken buitenzetten’.
Sanneke van Hassel – IJsregen
Ze is bang voor honden die buiten slapen, die niet zijn om voeten te warmen maar om met tanden als hekken bezit te verdedigen.
Kristien Hemmerechts – De waar gebeurde geschiedenis van Victor en Clara Rooze
De vrouw van de krantenkiosk had de gewoonte elke krant en elk tijdschrift of pakje sigaretten dat ze verkocht eerst even tegen haar volle borsten te houden, alsof ze de streepjescode met haar tepels scande.
Gerrit Komrij – Gouden woorden
Als ik in een vliegtuig iemand in een geplastificeerde bibliotheekpil zie lezen, met een blondine op de cover of een door onweerslucht overhuifde villa, dan is zo iemand onveranderlijk een Nederlander.
Peter Middendorp – Amateur (uitgesloten van deelname)
Hij keek nog eens door het groene raam naar buiten en van zijn vriendin was alleen een klein beetje spierwit haar te zien, vlak achter de brede schouders van Tyrec en er werd opnieuw aan de deur geklopt, bonzen was het meer, er stonden mensen aan de deur behoorlijk hun geduld te verliezen en nu moest hij alweer naar buiten en keek hij nog één keer door het groene raam en zag hij zijn vriendin met grote stappen op het kunstwerk aflopen en Tyrec die zich met een kale docent begon te onderhouden en vlak voor zijn eigen ogen schoof de boze blik van iemand die hij niet kende - en het hoofd zei: 'Kom je nog naar buiten of speel je soms verstoppertje?’
Peter Middendorp – Amateur (uitgesloten van deelname)
Toen stond hij op en liep naar het raam en naar de keuken en de gang en de badkamer en de keuken en weer terug naar het raam om uiteindelijk op een stoel bij de vensterbank terecht te komen.
Rascha Peper – Verfhuid
Hij meldde zich aan bij een sportschool en matte zich tweemaal per week af op vreselijke apparaten, zonder dat zich de voldoening, de geestelijke bevrijding, laat staan de gelukzaligheid, voordeed waarover vrienden altijd spraken en zonder dat hij noemenswaardig afviel.
K. Schippers – Waar was je nou?
In een keurig rijtje, vlak naast elkaar, ziet ze Noortjes rijglaarsjes, dan haar pumps, net geen stiletto’s, en nog een paar blauwe Palladiums, voor als ze het bos in gaan zeker.
Jan Siebelink – Knielen op een bed violen
De wereld was als kalm water waarin zij waren ondergedompeld, de hemel boven hen een vloed van blauw.
J.J. Voskuil – Buiten schot, voettochten 1974-1982
Als ik na een paar uur eindelijk inslaap, droom ik van een man die denkt dat hij een tuintje is, waarna ze een hekje om hem heen zetten.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
De knalpijpen glansden als bazuinen, de wereld leek te verschroeien in allesverzengend lawaai wanneer de jongens het gaspedaal intrapten met de koppeling in, alleen om te laten weten dat ze bestonden, zodat níemand daaraan zou twijfelen, want wat niet weerkaatst, bestaat niet.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Als het waar was dat wij de maat van alle dingen waren, dan was er geen reden om op verlossing te hopen.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Ze houdt van rampen als koekjes bij de koffie.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Ik heb dat altijd grappig gevonden, dat pa een nét sloopbedrijf wilde waar mensen met een gerust gevoel naartoe konden, als een abattoir zonder bloed.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Voor veel mannen is de auto nog de enige ontsnapping, de enige uitlaadklep voor de klamme warmte van alle gemaakte beloftes; hun huwelijk, hun hypotheek, de beledigingen op hun werk.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Op zijn lip hing een sjekkie, zijn wijsvinger richtte zich op in een minimalistische groet.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Het is een warm voorjaar, in de klas bidden ze voor me omdat ik al meer dan tweehonderd dagen van de wereld ben.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Je hebt er niks over te zeggen, jij bent je naam, je naam is jou, samen zijn jullie één, na je dood leeft je naam nog wat voort in de hoofden van een paar mensen, vervaagt op je grafsteen en dat was dan dat.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Misschien dat vrouwen bij de gynaecoloog zich zo voelen, met hun kont omhoog en de benen wijd terwijl er daar beneden een koude schuimspaan in ze rondwoelt.
Tommy Wieringa - Joe Speedboot
Door veel mannen begeerd worden was Tessels tegenspreuk voor de vloek van haar moeder: dat haar seksuele marktwaarde laag was en dat ze alleen dikke jongetjes zou aantrekken.
Henk van Woerden – Ultramarijn
Ongeveer zoals er twee verschillende soorten hitte zijn, het vuur waarmee je kookt en de denkbeeldige vlammen van peper.
Henk van Woerden – Ultramarijn
Kurts Rudolfje ging stijf in de houding staan, als een natie die één leger is, met een hazelnoten helmpje op.
Jan Wolkers – Zomerhitte
Aan het strand vind je soms een door de vloed achtergelaten aantal voorwerpen dat zo perfect van compositie en kleur is dat je onwillekeurig opkijkt of je in de verte niet de schim van Kandinsky ziet wegschuifelen.
Jan Wolkers – Zomerhitte
Toen ik klaarkwam zette ze haar tanden in mijn hals, zo dierlijk, dat ik het uitschreeuwde van de pijn.
Nominaties Tzum-prijs 2006
Armando – Het wel en wee
De man had een gezicht alsof hij zojuist door een spinnenweb was gelopen.
Bernlef – De onzichtbare jongen
Een mens kan zichzelf als een horloge opwinden.
Bernlef – De onzichtbare jongen
Voor het eerst van mijn leven maakte ik kennis met wat men wel ‘het volk’ noemt, een groep luidruchtige, boerende, kaartende en schuine taal uitslaande imbecielen, die niet rustten tot ook jij meeboerde en scheten liet.
Stefan Brijs – De engelenmaker
Daarna was uit zijn mond weer de onhoudbare woordenstroom gekomen waar zij met haar stem al voorlezend tegen in moest roeien.
Karin Giphart – Maak me blij
Op zich heeft het een verbroederend effect, die gedeelde toiletten, maar ik heb nooit zo'n behoefte om pissende mannen te zien.
Ronald Giphart – Troost
Iedereen zal het hiermee eens zijn: de emotionele waarde die de meeste Nederlanders hechten aan het begrip ‘smaak’, is dezelfde emotionele waarde die ze voelen bij het begrip ‘vuilniszakken buitenzetten’.
Sanneke van Hassel – IJsregen
Ze is bang voor honden die buiten slapen, die niet zijn om voeten te warmen maar om met tanden als hekken bezit te verdedigen.
Kristien Hemmerechts – De waar gebeurde geschiedenis van Victor en Clara Rooze
De vrouw van de krantenkiosk had de gewoonte elke krant en elk tijdschrift of pakje sigaretten dat ze verkocht eerst even tegen haar volle borsten te houden, alsof ze de streepjescode met haar tepels scande.
Gerrit Komrij – Gouden woorden
Als ik in een vliegtuig iemand in een geplastificeerde bibliotheekpil zie lezen, met een blondine op de cover of een door onweerslucht overhuifde villa, dan is zo iemand onveranderlijk een Nederlander.
Peter Middendorp – Amateur (uitgesloten van deelname)
Hij keek nog eens door het groene raam naar buiten en van zijn vriendin was alleen een klein beetje spierwit haar te zien, vlak achter de brede schouders van Tyrec en er werd opnieuw aan de deur geklopt, bonzen was het meer, er stonden mensen aan de deur behoorlijk hun geduld te verliezen en nu moest hij alweer naar buiten en keek hij nog één keer door het groene raam en zag hij zijn vriendin met grote stappen op het kunstwerk aflopen en Tyrec die zich met een kale docent begon te onderhouden en vlak voor zijn eigen ogen schoof de boze blik van iemand die hij niet kende - en het hoofd zei: 'Kom je nog naar buiten of speel je soms verstoppertje?’
Peter Middendorp – Amateur (uitgesloten van deelname)
Toen stond hij op en liep naar het raam en naar de keuken en de gang en de badkamer en de keuken en weer terug naar het raam om uiteindelijk op een stoel bij de vensterbank terecht te komen.
Rascha Peper – Verfhuid
Hij meldde zich aan bij een sportschool en matte zich tweemaal per week af op vreselijke apparaten, zonder dat zich de voldoening, de geestelijke bevrijding, laat staan de gelukzaligheid, voordeed waarover vrienden altijd spraken en zonder dat hij noemenswaardig afviel.
K. Schippers – Waar was je nou?
In een keurig rijtje, vlak naast elkaar, ziet ze Noortjes rijglaarsjes, dan haar pumps, net geen stiletto’s, en nog een paar blauwe Palladiums, voor als ze het bos in gaan zeker.
Jan Siebelink – Knielen op een bed violen
De wereld was als kalm water waarin zij waren ondergedompeld, de hemel boven hen een vloed van blauw.
J.J. Voskuil – Buiten schot, voettochten 1974-1982
Als ik na een paar uur eindelijk inslaap, droom ik van een man die denkt dat hij een tuintje is, waarna ze een hekje om hem heen zetten.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
De knalpijpen glansden als bazuinen, de wereld leek te verschroeien in allesverzengend lawaai wanneer de jongens het gaspedaal intrapten met de koppeling in, alleen om te laten weten dat ze bestonden, zodat níemand daaraan zou twijfelen, want wat niet weerkaatst, bestaat niet.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Als het waar was dat wij de maat van alle dingen waren, dan was er geen reden om op verlossing te hopen.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Ze houdt van rampen als koekjes bij de koffie.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Ik heb dat altijd grappig gevonden, dat pa een nét sloopbedrijf wilde waar mensen met een gerust gevoel naartoe konden, als een abattoir zonder bloed.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Voor veel mannen is de auto nog de enige ontsnapping, de enige uitlaadklep voor de klamme warmte van alle gemaakte beloftes; hun huwelijk, hun hypotheek, de beledigingen op hun werk.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Op zijn lip hing een sjekkie, zijn wijsvinger richtte zich op in een minimalistische groet.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Het is een warm voorjaar, in de klas bidden ze voor me omdat ik al meer dan tweehonderd dagen van de wereld ben.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Je hebt er niks over te zeggen, jij bent je naam, je naam is jou, samen zijn jullie één, na je dood leeft je naam nog wat voort in de hoofden van een paar mensen, vervaagt op je grafsteen en dat was dan dat.
Tommy Wieringa – Joe Speedboot
Misschien dat vrouwen bij de gynaecoloog zich zo voelen, met hun kont omhoog en de benen wijd terwijl er daar beneden een koude schuimspaan in ze rondwoelt.
Tommy Wieringa - Joe Speedboot
Door veel mannen begeerd worden was Tessels tegenspreuk voor de vloek van haar moeder: dat haar seksuele marktwaarde laag was en dat ze alleen dikke jongetjes zou aantrekken.
Henk van Woerden – Ultramarijn
Ongeveer zoals er twee verschillende soorten hitte zijn, het vuur waarmee je kookt en de denkbeeldige vlammen van peper.
Henk van Woerden – Ultramarijn
Kurts Rudolfje ging stijf in de houding staan, als een natie die één leger is, met een hazelnoten helmpje op.
Jan Wolkers – Zomerhitte
Aan het strand vind je soms een door de vloed achtergelaten aantal voorwerpen dat zo perfect van compositie en kleur is dat je onwillekeurig opkijkt of je in de verte niet de schim van Kandinsky ziet wegschuifelen.
Jan Wolkers – Zomerhitte
Toen ik klaarkwam zette ze haar tanden in mijn hals, zo dierlijk, dat ik het uitschreeuwde van de pijn.
Tommy Wieringa wint Tzum-prijs 2006
Schrijver wint 42 euro met de kleinste literaire prijs
Met de zin: ‘De knalpijpen glansden als bazuinen, de wereld leek te verschroeien in allesverzengend lawaai wanneer de jongens het gaspedaal intrapten met de koppeling in, alleen om te laten weten dat ze bestonden, zodat níemand daaraan zou twijfelen, want wat niet weerkaatst, bestaat niet.’ wint Tommy Wieringa de Tzum-prijs 2006, de kleinste literaire prijs van Nederland. De zin komt uit zijn roman Joe Speedboot, die vorig jaar uitkwam bij uitgeverij De Bezige Bij.
Het is de vijfde keer dat de Tzum-prijs wordt uitgereikt. De prijs gaat naar de beste zin in verhalend proza van het afgelopen jaar. In 2002 won Paul Mennes, in 2003 Doeschka Meijsing, in 2004 Stijn Aerden en vorig jaar Ilja Leonard Pfeijffer. De winnaar krijgt naast een fraaie beker ook een bedrag aan euro's dat gelijk is aan het aantal woorden in de zin. Dit jaar is dat dus 42 euro.
De jury (de redactie van het literaire blad Tzum: Roos Custers, Gideon van Ligten, Peter Middendorp en Coen Peppelenbos) was unaniem in haar keuze voor de zin. Uit de nominaties voor de Tzum-prijs (naast de jury mag iedereen zinnen nomineren) bleek al een grote voorkeur voor zinnen uit Joe Speedboot. Maar liefst 10 zinnen werden uit zijn werk genomineerd. In de winnende zin weerspiegelt zich de hele roman, aldus de jury: het jongensachtige, het motief beweging en het reiken naar iets alomvattends. De zin beschrijft, begint met een prikkelende metafoor en herbergt een aforisme. De zin is in het klein wat de roman in zijn geheel is: groots en meeslepend. Als alle andere prijswinnende romans al vergeten zijn, zal Joe Speedboot nog gelezen worden, al was het alleen maar door de briljante stijl.
Tommy Wieringa laat genomineerden als Ronald Giphart, Bernlef en Jan Wolkers ver achter zich. Alle nominaties worden gepubliceerd in het volgende nummer van Tzum.
Met de zin: ‘De knalpijpen glansden als bazuinen, de wereld leek te verschroeien in allesverzengend lawaai wanneer de jongens het gaspedaal intrapten met de koppeling in, alleen om te laten weten dat ze bestonden, zodat níemand daaraan zou twijfelen, want wat niet weerkaatst, bestaat niet.’ wint Tommy Wieringa de Tzum-prijs 2006, de kleinste literaire prijs van Nederland. De zin komt uit zijn roman Joe Speedboot, die vorig jaar uitkwam bij uitgeverij De Bezige Bij.
Het is de vijfde keer dat de Tzum-prijs wordt uitgereikt. De prijs gaat naar de beste zin in verhalend proza van het afgelopen jaar. In 2002 won Paul Mennes, in 2003 Doeschka Meijsing, in 2004 Stijn Aerden en vorig jaar Ilja Leonard Pfeijffer. De winnaar krijgt naast een fraaie beker ook een bedrag aan euro's dat gelijk is aan het aantal woorden in de zin. Dit jaar is dat dus 42 euro.
De jury (de redactie van het literaire blad Tzum: Roos Custers, Gideon van Ligten, Peter Middendorp en Coen Peppelenbos) was unaniem in haar keuze voor de zin. Uit de nominaties voor de Tzum-prijs (naast de jury mag iedereen zinnen nomineren) bleek al een grote voorkeur voor zinnen uit Joe Speedboot. Maar liefst 10 zinnen werden uit zijn werk genomineerd. In de winnende zin weerspiegelt zich de hele roman, aldus de jury: het jongensachtige, het motief beweging en het reiken naar iets alomvattends. De zin beschrijft, begint met een prikkelende metafoor en herbergt een aforisme. De zin is in het klein wat de roman in zijn geheel is: groots en meeslepend. Als alle andere prijswinnende romans al vergeten zijn, zal Joe Speedboot nog gelezen worden, al was het alleen maar door de briljante stijl.
Tommy Wieringa laat genomineerden als Ronald Giphart, Bernlef en Jan Wolkers ver achter zich. Alle nominaties worden gepubliceerd in het volgende nummer van Tzum.
dinsdag 22 augustus 2006
Poëziekrant verklaart Tzum dood
Thomas Möhlmann vroeg me onlangs bezorgd per mail of Tzum was opgeheven. In de laatste Poëziekrant (een zeer lezenswaardig bewaarnummer)werd dat namelijk beweerd. Vanmiddag keek ik in de bibliotheek in het nummer en ja hoor: bij de agenda, samengesteld door Bert Bevers wordt een aankondiging gedaan van De Dichtclub in Café Marleen. 'Aan de Dichtclub werken dichters mee als Anneke Claus, Daniel [sic] Dee en Coen Peppelenbos (voormalig hoofdredacteur van het aardige maar helaas ter ziele gegane literair tijdschrift Tzum).'
Dat is toch zo'n beetje alsof je je eigen overlijdensbericht leest.
Voor alle duidelijkheid: Tzum bestaat nog steeds. Over een dikke maand komt het derde nummer van dit jaar uit.
Dat is toch zo'n beetje alsof je je eigen overlijdensbericht leest.
Voor alle duidelijkheid: Tzum bestaat nog steeds. Over een dikke maand komt het derde nummer van dit jaar uit.
zaterdag 19 augustus 2006
Najaar Uitgeverij kleine Uil
Heb een paar dagen geleden wel de catalogi van andere uitgeverijen doorgekeken, maar ik ben vergeten om die van Uitgeverij kleine Uil te noemen. Deze is hier te downloaden (down te loaden?) als pdf-bestand.
vrijdag 18 augustus 2006
Doodstil
Voor een nieuw boek een middagje het Groninger land op geweest. Om precies te zijn naar Doodstil, het dorpje met de mooiste plaatsnaam van Nederland. En om nog preciezer te zijn: het was erg stil in Doodstil.
Na Doodstil doorgereden naar de Menkemaborg in Uithuizen (OETHOEZN) waar het ook niet erg druk was en redelijk verdwaald in het doolhof.
De beelden in het parkje om de borg zijn lelijk (van die kitscherige vrouwenbeelden die je ook in de betere tuincentra vindt) met als hoogtepunten de leeuwen die de borg bescherming bieden. Kijk en huiver.
Dan nog liever de pauwen die het weer verdomden om even te pronken met hun staart. Gelukkig wel met hun kroost.
Daarna nog doorgereden naar de Emmapolder en daar op de dijk gestaan en naar de oude molen Goliath temidden van moderne broertjes en zusjes bij de Eemshaven. En als je de exclusieve beelden ziet (met veel windgeruis) dan denk je toch: Hoezo, Nederland is vol?
Na Doodstil doorgereden naar de Menkemaborg in Uithuizen (OETHOEZN) waar het ook niet erg druk was en redelijk verdwaald in het doolhof.
De beelden in het parkje om de borg zijn lelijk (van die kitscherige vrouwenbeelden die je ook in de betere tuincentra vindt) met als hoogtepunten de leeuwen die de borg bescherming bieden. Kijk en huiver.
Dan nog liever de pauwen die het weer verdomden om even te pronken met hun staart. Gelukkig wel met hun kroost.
Daarna nog doorgereden naar de Emmapolder en daar op de dijk gestaan en naar de oude molen Goliath temidden van moderne broertjes en zusjes bij de Eemshaven. En als je de exclusieve beelden ziet (met veel windgeruis) dan denk je toch: Hoezo, Nederland is vol?
dinsdag 15 augustus 2006
Nieuwe boeken
Vandaag mocht ik in Athena's boekhandel de nieuwe catalogi van de uitgeverijen doornemen. Een ontmoedigend hoge stapel blader je door in de hoop op iets opmerkelijks.
De nieuwe Paul Auster komt eraan bij De Arbeiderspers.
Tsead Bruinja stapt over van Contact naar Cossee.
Lucas Laherto Hirsch is bij zijn debuut bij De Arbeiderspers zijn Laherto kwijtgeraakt (niemand houdt me op de hoogte).
Vrouwkje Tuinman komt met een nieuwe bundel, Ingmar Heytze met een De beste gedichten (+CD).
Een nieuwe roman van Bernlef komt eraan, van Jerry Goossens en van Adriaan Jaeggi.
En in maart 2007 worden we bedolven onder de 'leuke boekjes' voor de boekenweek (met als thema Lof der zotheid).
De nieuwe Paul Auster komt eraan bij De Arbeiderspers.
Tsead Bruinja stapt over van Contact naar Cossee.
Lucas Laherto Hirsch is bij zijn debuut bij De Arbeiderspers zijn Laherto kwijtgeraakt (niemand houdt me op de hoogte).
Vrouwkje Tuinman komt met een nieuwe bundel, Ingmar Heytze met een De beste gedichten (+CD).
Een nieuwe roman van Bernlef komt eraan, van Jerry Goossens en van Adriaan Jaeggi.
En in maart 2007 worden we bedolven onder de 'leuke boekjes' voor de boekenweek (met als thema Lof der zotheid).
Driek van Wissen en Kees van Twist drinken een glas
Het Dagblad van het Noorden heeft vandaag een echte primeur: dichter Jean-Pierre Rawie heeft Dichter des Vaderlands en museumdirecteur Kees van Twist weer aan een tafel kunnen krijgen. Bron van alle ellende was de nominatie van het Groninger Museum voor het programmaonderdeel 'De beuk erin' van NOVA. Al voordat het item op tv kwam maakte Van Twist er een relletje van te maken met een jij-bak: Van Wissen zou alleen maar versjes schrijven en slechte pakken dragen.
Het geeft ook aan hoe handig Van Twist is in het bespelen van de media. Zo komt hij (en het museum) drie keer in de krant: bij de aanval, bij de tegenaanval en bij het afdrinken. Ik ben het overigens met beide mannen gedeeltelijk eens: het museum ligt op de verkeerde plek en het is jammer dat er prachtige huizen voor zijn afgebroken, maar het het museum zelf vind ik prachtig.
Maar goed: nu zijn de heren weer 'on speaking terms' en dat allemaal dankzij Jean-Pierre Rawie. 'Het moest toch ook eenvoudig zijn om de museumdirecteur en de man die constant in museumkleurige jasjes rondloopt op één lijn te krijgen,' zegt Rawie tegen Eric Nederkoorn van het DvhN. En zo is het maar net.
(foto: NOVA)
Het geeft ook aan hoe handig Van Twist is in het bespelen van de media. Zo komt hij (en het museum) drie keer in de krant: bij de aanval, bij de tegenaanval en bij het afdrinken. Ik ben het overigens met beide mannen gedeeltelijk eens: het museum ligt op de verkeerde plek en het is jammer dat er prachtige huizen voor zijn afgebroken, maar het het museum zelf vind ik prachtig.
Maar goed: nu zijn de heren weer 'on speaking terms' en dat allemaal dankzij Jean-Pierre Rawie. 'Het moest toch ook eenvoudig zijn om de museumdirecteur en de man die constant in museumkleurige jasjes rondloopt op één lijn te krijgen,' zegt Rawie tegen Eric Nederkoorn van het DvhN. En zo is het maar net.
(foto: NOVA)
zondag 13 augustus 2006
Update recensies
Update van recensies (eerder verschenen in de Leeuwarder Courant en op Literair Nederland) op mijn homepage:
Remco Campert - Het satijnen hart
Lut Missinne (redactie) - De 100 beste gedichten van 2005 poëzie
Julian Barnes - Arthur & George
Kees 't Hart - De krokodil van Manhattan
John Banville - De zee
John Banville - Schijngestalte
Remco Campert - Het satijnen hart
Lut Missinne (redactie) - De 100 beste gedichten van 2005 poëzie
Julian Barnes - Arthur & George
Kees 't Hart - De krokodil van Manhattan
John Banville - De zee
John Banville - Schijngestalte
Poëtisch Den Haag (the making of)
De afgelopen twee weken in Den Haag geweest (hoezo zonvakantie, hoezo hittegolf). Het werd een werkvakantie waarin ik als schrijver van de route van Poëtisch Den Haag (verschijningsdatum november, voor andere poëtische wandelingen zie Uitgeverij kleine Uil) de hofstad van alle kanten bekeken heb.
Het gedicht over de bioscoop Metropole blijkt nu een soort afscheidsgedicht te zijn geworden, want toen ik er langsliep (vlakbij het Vredespaleis) waren ze bezig met de sloop. Als je goed kijkt (klik op de foto en hij wordt iets groter) zie je de rode bioscoopstoelen wachten op de grijpgrage kraan.
Op het Voorhout kon ik de jaarlijkse zomertentoonstelling van beelden meemaken. Deze keer zijn alle beelden van Botero. Dat is eigenlijk jammer, want juist die verschillende stijlen en materialen vond ik de vorige keren wel mooi. Botero zie ik (ook met schilderijen) het liefst per stuk. Een Botero in een zaal werkt omdat hij zo'n aparte herkenbare stijl heeft. Twintig Botero's slaan dood. Speciaal voor de weeklezer een kat.
Het mooie van de routes die ik tot nu toe gemaakt heb, zijn de uitzonderingen, de gekkigheden, de plekjes die niemand kent en de huizen waar niemand naar kijkt. Tenzij een dichter is opgevallen dat er wel een heel gek bordje aan de muur hangt.
Het gedicht over de bioscoop Metropole blijkt nu een soort afscheidsgedicht te zijn geworden, want toen ik er langsliep (vlakbij het Vredespaleis) waren ze bezig met de sloop. Als je goed kijkt (klik op de foto en hij wordt iets groter) zie je de rode bioscoopstoelen wachten op de grijpgrage kraan.
Op het Voorhout kon ik de jaarlijkse zomertentoonstelling van beelden meemaken. Deze keer zijn alle beelden van Botero. Dat is eigenlijk jammer, want juist die verschillende stijlen en materialen vond ik de vorige keren wel mooi. Botero zie ik (ook met schilderijen) het liefst per stuk. Een Botero in een zaal werkt omdat hij zo'n aparte herkenbare stijl heeft. Twintig Botero's slaan dood. Speciaal voor de weeklezer een kat.
Het mooie van de routes die ik tot nu toe gemaakt heb, zijn de uitzonderingen, de gekkigheden, de plekjes die niemand kent en de huizen waar niemand naar kijkt. Tenzij een dichter is opgevallen dat er wel een heel gek bordje aan de muur hangt.
vrijdag 4 augustus 2006
Dichter Jan Glas wint Duitse literatuurprijs
Met vier nieuwe gedichten heeft Jan Glas voor dit jaar de prestigieuze Freudenthal prijs in de wacht gesleept. Hij deelt de eerste prijs met prozaschrijfster Heidemarie Rützel uit Sleeswijk-Holstein. De Freudenthal prijs is de oudste en belangrijkste prijs in het hele Nedersaksische taalgebied. Een gebied dat ruim twee keer zo groot is als Nederland.
Jan Glas debuteerde in 2004 bij Uitgeverij kleine Uil met de gedichtenbundel 'De vangers van zummer'. Hij is tevens een van de samenstellers van ‘De 100 mooiste Groningse gedichten’ dat dit najaar bij dezelfde uitgeverij verschijnt.
De Freudenthal prijs wordt sinds 1957 ieder jaar uitgereikt aan een schrijver van nieuwe Nedersaksiche literatuur. Jan Glas is de tweede Nederlandse auteur die deze literatuurprijs op zijn conto kan schrijven. De prijsuitreiking zal zijn op 30 september in Bibliotheek Wahlmühle te Soltau in Duitsland.
Jan Glas debuteerde in 2004 bij Uitgeverij kleine Uil met de gedichtenbundel 'De vangers van zummer'. Hij is tevens een van de samenstellers van ‘De 100 mooiste Groningse gedichten’ dat dit najaar bij dezelfde uitgeverij verschijnt.
De Freudenthal prijs wordt sinds 1957 ieder jaar uitgereikt aan een schrijver van nieuwe Nedersaksiche literatuur. Jan Glas is de tweede Nederlandse auteur die deze literatuurprijs op zijn conto kan schrijven. De prijsuitreiking zal zijn op 30 september in Bibliotheek Wahlmühle te Soltau in Duitsland.
Abonneren op:
Posts (Atom)