Beeldbuis
Het satirische programma Zondag met Lubach krijgt twee extra seizoenen. Lijkt me een goed plan. Ten eerste omdat een schrijver het presenteert. Ten tweede omdat zo'n show moet groeien. Pas in de laatste twee afleveringen kreeg de redactie door dat het fundament van de humor informatie moet zijn. In Amerika is The Daily Show van Jon Stewart het programma waar de meeste mensen hun kennis van de politiek opdoen. In het begin van Zondag met Lubach kwamen er wel heel veel bekende Nederlanders langs, met als dieptepunt een wedstrijd tussen oud-winnaars van het programma De slimste mens. Ons kent ons-televisie waar er al zoveel van is.
In de jaren zestig deed Gerard Reve mee aan het satirische Zo is het toevallig ook nog 's een keer, Harry Mulisch en Hella Haasse waren panelleden bij het komische programma Hou je aan je woord. Op een bepaald tijdstip hebben schrijvers de televisie de rug toegekeerd, al zagen we in de jaren negentig nog wel Bart Chabot bij Waku Waku. Dichteres Ellen Deckwitz zal in ieder geval niet in de voetsporen van oud-winnaar Lubach treden, want zij verloor deze week bij De slimste mens. Op Tzum zag ik een rijtje hatelijke Twitterberichten voorbijkomen. Collega-dichter Erik Harteveld zorgde in een reactie voor een tegengeluid: 'Ik vond Ellen juist erg amusant. Als je zo slim bent als wij mag je best een beetje zelfingenomen zijn. Wij vinden bescheiden mensen die altijd maar gewoon op een stoel zitten en het antwoord niet weten juist enorm irritant.'
Bij SBS Shownieuws zag ik Joris van Casteren uit zijn nieuwe boek Het station voorlezen over een 'vervelende voetbalouwehoer' en daar had het programma zelf de conclusie uit getrokken dat het Johan Derksen betrof, die in de roddelrubriek natuurlijk hard reageerde op de kritiek. De schrijver zag 's avonds met verbijstering het item voorbij komen, want Johan Derksen wordt helemaal niet genoemd in het boek. Van Casteren was een week bezig met damage control. De schrijver mailde me: 'Het boek gaat hier totaal niet over. Mensen zouden het bovendien eerst moeten lezen alvorens conclusies te trekken.' Dat kan natuurlijk ook nog gewoon: lezen.
Deze kroniek stond eerder in de Leeuwarder Courant op 24 januari 2015.
Posts tonen met het label Joris van Casteren. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Joris van Casteren. Alle posts tonen
maandag 26 januari 2015
dinsdag 2 juli 2013
Kroniek Leeuwarder Courant - Oplossing
Oplossing
Op het moment dat ik dit tik, is de Jan Cremer Veiling volop bezig. In de aanloop naar de veiling verschenen er diverse filmpjes op YouTube waarin Cremer op hilarische wijze uitleg geeft bij de verkoopwaar. Zo is de auteur, die zijn spulletjes via internet veilt, tegen internet en weet hij ook een manier om de werkloosheid op te lossen. 'Potlood, pen, papier en typemachine. Niks met al die flauwekul, die modegril internet of zoiets dergelijke, dat is, ha, niet aan mij besteed. Serieus! Doen we niks mee, nee! Ik zeg ook altijd: het probleem in de wereld is nu, internet hè, dat de mensen ontslagen worden enzovoort. Als elke werkloze een hamer of een bijl pakt en de eerste de beste computer in mekaar slaat: helemaal opgeheven, de werkloosheid. Dat meen ik echt ja!'
Zwarte Zwaan zo heet de uitgeverij van misdaadauteur Peter de Zwaan. Wel iets anders dan De Bezige Bij, waar De Zwaan eerst bij zat, maar daar vonden ze zijn nieuwe roman De loverman niet commercieel genoeg, terwijl het boek toch over de foutieve diagnoses stellende neuroloog Ernst Jansen Steur gaat. De schrijver, die ook de Bob Evers-reeks voortzet bij zijn eigen uitgeverij, wilde niet gaan leuren met zijn nieuwe boek. Op het literatuurfestival Zomerzinnen in Meppel toont hij zich nog steeds verontwaardigd. 'Steek het manuscript maar daar waar de zon niet schijnt, ik geef het zelf wel uit,' waren de afscheidswoorden aan De Bezige Bij. In De loverman loop het slecht af met de mensen die Jansen Steur zijn gang hebben laten gaan in het ziekenhuis. 'Die komen allemaal gruwelijk om het leven.'
Op Zomerzinnen vertelde Joris van Casteren over Het been in de IJssel. Voor het boek had hij een man telefonisch geïnterviewd over de lugubere visvangst. Bij een lezing in Wijhe, de plek waar het onderbeen uit de rivier was gehaald, zat de echte visser in het publiek, niet de man die de schrijver aan de telefoon had gehad. Bij een volgende druk zal Van Casteren het boek aanpassen. Hij was verbaasd dat iemand hem had voorgelogen. 'Of er zijn twee benen opgevist,' zei ik. Ja, dat kon natuurlijk ook nog. Heet het boek in het vervolg Onderstel in de IJssel.
Verscheen eerder in de Leeuwarder Courant, 29 juni 2013.
(foto: © Giny Backers)
Op het moment dat ik dit tik, is de Jan Cremer Veiling volop bezig. In de aanloop naar de veiling verschenen er diverse filmpjes op YouTube waarin Cremer op hilarische wijze uitleg geeft bij de verkoopwaar. Zo is de auteur, die zijn spulletjes via internet veilt, tegen internet en weet hij ook een manier om de werkloosheid op te lossen. 'Potlood, pen, papier en typemachine. Niks met al die flauwekul, die modegril internet of zoiets dergelijke, dat is, ha, niet aan mij besteed. Serieus! Doen we niks mee, nee! Ik zeg ook altijd: het probleem in de wereld is nu, internet hè, dat de mensen ontslagen worden enzovoort. Als elke werkloze een hamer of een bijl pakt en de eerste de beste computer in mekaar slaat: helemaal opgeheven, de werkloosheid. Dat meen ik echt ja!'
Zwarte Zwaan zo heet de uitgeverij van misdaadauteur Peter de Zwaan. Wel iets anders dan De Bezige Bij, waar De Zwaan eerst bij zat, maar daar vonden ze zijn nieuwe roman De loverman niet commercieel genoeg, terwijl het boek toch over de foutieve diagnoses stellende neuroloog Ernst Jansen Steur gaat. De schrijver, die ook de Bob Evers-reeks voortzet bij zijn eigen uitgeverij, wilde niet gaan leuren met zijn nieuwe boek. Op het literatuurfestival Zomerzinnen in Meppel toont hij zich nog steeds verontwaardigd. 'Steek het manuscript maar daar waar de zon niet schijnt, ik geef het zelf wel uit,' waren de afscheidswoorden aan De Bezige Bij. In De loverman loop het slecht af met de mensen die Jansen Steur zijn gang hebben laten gaan in het ziekenhuis. 'Die komen allemaal gruwelijk om het leven.'
Op Zomerzinnen vertelde Joris van Casteren over Het been in de IJssel. Voor het boek had hij een man telefonisch geïnterviewd over de lugubere visvangst. Bij een lezing in Wijhe, de plek waar het onderbeen uit de rivier was gehaald, zat de echte visser in het publiek, niet de man die de schrijver aan de telefoon had gehad. Bij een volgende druk zal Van Casteren het boek aanpassen. Hij was verbaasd dat iemand hem had voorgelogen. 'Of er zijn twee benen opgevist,' zei ik. Ja, dat kon natuurlijk ook nog. Heet het boek in het vervolg Onderstel in de IJssel.
Verscheen eerder in de Leeuwarder Courant, 29 juni 2013.
(foto: © Giny Backers)
zondag 23 juni 2013
Zomerzinnen in Meppel the day after
Een echte festivalsfeer hing er gisteren niet in Meppel bij de jongste aflevering van Zomerzinnen. Dat kwam voornamelijk door het weer. Met regen, wind en dreigende luchten ga je niet lekker buiten zitten. De bezoekers vluchtten van Schouwburg Ogterop naar een van de locaties van Stad en Esch. Alleen de boekhandel stond buiten en trotseerde de elementen.
Ik heb vier keer geïnterviewd: Jessica Durlacher, Peter de Zwaan en Joris van Casteren (2x). Daardoor kon ik weinig andere optredens bijwonen. Alleen Maxim februari heb ik een lekkere pittige en ironische lezing zien houden over zijn boek De maakbare man. Dat bomvolle zaaltje was te klein voor het publiek dat de schrijver wilde horen en zien.
Wat rest zijn de foto's (op die van Februari na gemaakt door Giny Backers). Na afloop van het interview met Durlacher zeiden verschillende mensen me dat het maar goed was dat ik niet onder de tafel had gevoeld. Pas op de foto's zag ik waarom:
Ik heb vier keer geïnterviewd: Jessica Durlacher, Peter de Zwaan en Joris van Casteren (2x). Daardoor kon ik weinig andere optredens bijwonen. Alleen Maxim februari heb ik een lekkere pittige en ironische lezing zien houden over zijn boek De maakbare man. Dat bomvolle zaaltje was te klein voor het publiek dat de schrijver wilde horen en zien.
Wat rest zijn de foto's (op die van Februari na gemaakt door Giny Backers). Na afloop van het interview met Durlacher zeiden verschillende mensen me dat het maar goed was dat ik niet onder de tafel had gevoeld. Pas op de foto's zag ik waarom:
Abonneren op:
Posts (Atom)





