Leipzig: in het huis van de Stasi

Slechts een halve dag in Leipzig. Tijd om nog even het met touwtjes en plakband aan elkaar hangende Stasimuseum te bezoeken.

Echt vrolijk werd je er niet van, je zag de enorme hoeveelheden post die onderschept werd, de manieren om mensen te schaduwen, de microfoon om mensen af te luisteren. Genoeg om je leven lang achterdochtig te blijven.
Gelukkig was er ook nog wat tijd over om het koffiehuis Riquet van binnen te bekijken en de taarten aan nadere inspectie te onderwerpen. Ik nam een stuk echte Meistertorte. Zeker een omweg waard.

Leipzig: in het huis van Schumann

Wie naar Leipzig gaat, moet een beetje Schumanngek zijn, maar hij moet wel een beetje gek zijn om het Schumannhaus te bezoeken. In tegenstelling tot het Mendelssohnhaus gisteren vind je hier geen enkel origineel overblijfsel van de vier jaar dat Robert en Clara aanwezig waren in de stad. Alles is ‘kopie nach’. Een paar kamertjes met kopietjes en dat was het. Zelfs de muziek van Schumann klonk niet op toen wij de koptelefoons opzetten.

We begonnen de dag in het Schulmuseum en dat was voor een deel nostalgisch tot we aan de kamer kwamen van de joodse school. In laatjes vind je daar kleine verhalen over de mensen die op school hebben gezeten. Klassenfoto’s, zoals deze van de jaargang 1936, die alleen al zwanger is van het onheil dat nog komen moet. In het verder krakkemikkige, maar daardoor wel aandoenlijke museum (gratis bovendien) een hele verdieping die is gewijd aan scholen ten tijde van het nationaalsocialisme en het communisme. De nostalgie was toen wel geheel verdwenen.

’s Middags naar de Volkerschlachtdenkmal ter herinnering aan het verlies dat Napoleon leed. De plompe toren (die er vanaf ver pompeus uitziet en van dichtbij klein, maar van heel dichtbij weer heel groot) kun je in en daar vind je reusachtige beelden. Het hoeft geen betoog dat het Derde Rijk en het Rode Rijk van dit monument behoorlijk misbruik hebben gemaakt.

We eindigden de dag in de Kunsthalle van een bank waar je wat moderne kunst kon vinden. Eén zaal voor 4 euro, maar wel met opvallende kunst, zoals dit varken met knuffelbeest in een koffer. Je mag er niet fotograferen, maar we troffen een geschikte bewaker.

Leipzig: in het huis van Mendelssohn

Wie naar Leipzig gaat, moet een beetje Mendelssohngek zijn, want het sterfhuis van de negentiende-eeuwse componist staat vlakbij het centrum.
Maar eerst gingen we naar het Bachmuseum. Daar was het niet zo druk als je zou verwachten. Wat dat betreft heeft het massatoerisme Leipzig nog niet ontdekt (gelukkig). Het Bachmuseum zet ook alle digitale middelen in om het leven van de componist aantrekkelijk te maken voor de toeschouwer. Helaas mocht je, behalve bij het borstbeeld van de componist nergens fotograferen.

In de Galerie für zeitgenössische Kunst mochten we gratis naar binnen en alles fotograferen, maar het gigantische gebouw en bijgebouw had alleen hier e daar wat sporadische kunst staan, allemaal even conceptueel en onzinnig dat je er direct een kunsthater van werd. Het enige aardige was een krantje in een nagebouwde winkel van een Italiaanse kunstenaar die alleen boeken zonder ISBN verkoopt. Of deze conceptuele krant.

Nee, dan was de Maggi-winkel (bedankt Erik) interessanter. Alles wat je altijd al over Maggi wilde weten kun je daar vinden.

Tenslotte naar het Mendelssohnhaus waar het ook niet druk was, maar waar je met een extra ‘fotoerlaubnis’ van een euro naar hartelust kon fotograferen, zoals deze haarlok van de jong gestorven componist.

Leipzig: in Bachs kerk

Wie naar Leipzig gaat, moet een beetje Bachgek zijn, want de Thomaskirche in het hartje van het centrum was voor meer dan twintig jaar de werkplaats van Johann Sebastian Bach.

Maar voordat we daar kwamen, zagen we in het nieuwe Museum der bildenen Künste een oude bekende: Hieronymus Jobs uit de Jobsiade, geschilderd door Johann Peter Hasenclever. Helaas mochten we niet zomaar fotograferen in het museum, dat mocht pas met een fotografeerbewijs (dus weer naar beneden in de rij staan voor een Foto-bewijskoord dat je om je nek moest dragen – een handige manier om de toeristen extra geld uit de zak te kloppen en de enorme hoeveelheid fotografen in een museum tegen te gaan. Ik heb vandaag niemand gezien die ook bereid was om €2,50 meer te betalen.

Tussen de middag (voordat we de Thomaskirche bezochten) aten de mussen uit mijn hand.

Omdat mijn moeder altijd bezorgd is dat we niet genoeg eten hier ook nog een plaatje van een deel van de ontbijtzaal. Op de foto is niet te zien dat je ook zalm, makreel, rolmops, verse vruchten, tientallen kaasjes en soorten vleeswaren kunt krijgen. Er is ook jam. We verhongeren niet.

Over Bach een andere keer.

Leipzig: Auerbachs Keller

Wie naar Leipzig gaat, moet een beetje Goethegek zijn, want in Auerbachs Keller, in het hartje van Leipzig speelt een van de scènes uit Faust. Er staat een fijne toeristische beeldengroep bij de toegang tot de kelder en toeristen (Corrie en ik dus ook) raken de schoen van Faust aan in de hoop dat dat voorspoed brengt.

Van Erik Nieuwenhuis moesten we daar ook eten. Vorig jaar had hij ons in Keulen naar Das Haus von der Maus (das der vom) gestuurd wat niet zo’n groot succes was en ondanks dat we dachten dat deze kelder een toeristenval zou blijken te zijn werd het tegendeel bewaarheid: een heerlijk vissig voorgerecht en dan een ouderwets grote schnitzel. Was wollt mann noch mehr?

Voor mijn moeder: de kamers in ons vijfsterrenhotel bevalt uitstekend. Die van mij is erg luxe, met ligbad, maar de tweepersoons rookkamer van Corrie is nog luxer met stoel met voetenbankje en verse vruchten!

Kamers in Leipzig from Coen Peppelenbos on Vimeo.