Op zijn best was Arthur daarna. Alle tijd voor het signeren, altijd oogcontact met degene voor wie hij het boek signeert. Heb veel studenten stralend zien weglopen.
De wetenschap is er voor het hoofd, maar de literatuur gaat via het hart.
hij hem
Nu in de winkel
vrijdag 26 augustus 2005
Arthur Japin in Nijmegen
Vorige week was Giphart in Groningen, deze week was Arthur Japin in Nijmegen aanwezig voor de eerstejaars studenten. Een volle collegezaal kreeg eerst drie colleges (vanuit historische, literatuurwetenschappelijke en taalkundige invalshoek) te horen over Een schitterend gebrek. Na de pauze mochten de studenten vragen stellen en daarbij relativeerde Arthur de academische benadering van zijn werk (en ook de ingeslopen leesverwachting van de studenten: alles is 'bewust' door de schrijver bedacht). Op het moment dat hij ging voorlezen (eigenlijk niet waar, want hij citeerde uit het blote hoofd een halve pagina) viel er opeens een doodse stilte in de zaal. Donderend applaus na afloop van de tekst.
Op zijn best was Arthur daarna. Alle tijd voor het signeren, altijd oogcontact met degene voor wie hij het boek signeert. Heb veel studenten stralend zien weglopen.
De wetenschap is er voor het hoofd, maar de literatuur gaat via het hart.
Op zijn best was Arthur daarna. Alle tijd voor het signeren, altijd oogcontact met degene voor wie hij het boek signeert. Heb veel studenten stralend zien weglopen.
De wetenschap is er voor het hoofd, maar de literatuur gaat via het hart.
zaterdag 20 augustus 2005
Giphart tijdens de KEI-week
een exclusieve fotoreportage
Gisteren was Ronald Giphart te gast in een bomvol Athena's boekhandel te Groningen om de KEI-week voor verse studenten een literair tintje te geven. Het was hard werken voor Giphart, want de studenten waren op zijn zachtst gezegd nogal tam. Misschien waren ze bang dat ze zouden afgaan. De doorsnee schrijver leest een uurtje voor vanachter een tafeltje, maar dat is niets voor Giphart: hij entertaint, vertelt anekdotes, daagt het publiek uit, leest een fragment, onderbreekt dat fragment net zo makkelijk, pauzeert (en na de pauze bleef het druk, wat een goed teken is), daagt opnieuw het publiek uit, signeert zich een lamme arm en als de boekhandel bijna geheel leeg is beschrijft hij ook nog de T-shirts van Richard en Yasemine van de 'crew'.
Gisteren was Ronald Giphart te gast in een bomvol Athena's boekhandel te Groningen om de KEI-week voor verse studenten een literair tintje te geven. Het was hard werken voor Giphart, want de studenten waren op zijn zachtst gezegd nogal tam. Misschien waren ze bang dat ze zouden afgaan. De doorsnee schrijver leest een uurtje voor vanachter een tafeltje, maar dat is niets voor Giphart: hij entertaint, vertelt anekdotes, daagt het publiek uit, leest een fragment, onderbreekt dat fragment net zo makkelijk, pauzeert (en na de pauze bleef het druk, wat een goed teken is), daagt opnieuw het publiek uit, signeert zich een lamme arm en als de boekhandel bijna geheel leeg is beschrijft hij ook nog de T-shirts van Richard en Yasemine van de 'crew'.
Aperitief
Donderdag werd Aperitief gepresenteerd tijdens het radioprogramma van Arno van der Heyden op het Noorderzon-festival. De volgende dag schreef het Dagblad van het Noorden, altijd goed voor slechte stukken over poëzie, er een stukje over. Een merkwaardig stukje. Tijd voor een ingezonden brief:
'Geachte redactie,
De reportage in de krant over de presentatie van de bundel 'Aperitief' (Uitgeverij Passage, 4 euro) was informatief, maar toch ook vreemd. Elke dichter treedt een keer op in het programma van Arno van der Heyden. Ik citeer: 'Voor Coen Peppelenbos, die pas volgende week zondag zijn opwachting maakt in de Spiegeltent, betekent dat dat zijn gedicht weinig verrassing meer bevat.' Ik kan u geruststellen: aangezien ik het gedicht zelf geschreven heb, ging ik er al niet van uit dat het gedicht me erg zou verrassen.
Met vriendelijke groet,
Coen Peppelenbos'
donderdag 18 augustus 2005
Ilja Leonard Pfeijffer wint Tzum-prijs 2005
Schrijver wint 35 euro met de kleinste literaire prijs
Met de zin: 'Trekt ie daaropvervolgends z’n broek naar omlaag, gaat met die harige aars van hem boven de chili hangen en zet ie me daar toch z’n dikke darm open dat Noach kon fluiten naar berg Ararat.' wint Ilja Leonard Pfeijffer de Tzum-prijs 2005, de kleinste literaire prijs van Nederland. De zin komt uit zijn roman Het grote baggerboek, die vorig jaar uitkwam bij uitgeverij De Arbeiderspers.
Het is de vierde keer dat de Tzum-prijs wordt uitgereikt. De prijs gaat naar de beste zin in verhalend proza van het afgelopen jaar. In 2002 won Paul Mennes, in 2003 Doeschka Meijsing en vorig jaar Stijn Aerden. De winnaar krijgt naast een fraaie beker ook een bedrag aan euro's dat gelijk is aan het aantal woorden in de zin. Dit jaar is dat dus 35 euro.
De jury (de redactie van het literaire blad Tzum: Gideon van Ligten, Peter Middendorp en Coen Peppelenbos) vond het opvallend dat dit jaar een groot aantal ingezonden zinnen een nogal onsmakelijke inhoud hadden. De huidige discussie over de toenemende verruwing in de maatschappij ziet de jury weerspiegeld in de genomineerde teksten. Dat neemt niet weg dat Ilja Leonard Pfeijffer in zijn roman de meest oorspronkelijke zinnen van 2004 heeft geschreven. De hoofdpersoon van de roman, een baggeraar, gebruikt een merkwaardig soort spreektaal en schrijftaal door elkaar heen. Aan de ene kant is de zin plat van inhoud en er zitten zelfs taalfouten (taalvernieuwingen volgens de jury) in, maar die zijn door de geconstrueerdheid ervan hoogkomisch en getuigen van eruditie en vakmanschap. Pfeijffer werd met maar liefst drie zinnen genomineerd (het maximum), maar dat aantal is niets vergeleken bij het aantal zinnen uit zijn roman dat voor nominatie in aanmerking kwam.
Pfeijffer laat genomineerden als Bart Moeyaert, Rob van Essen en Robert Anker ver achter zich (voor een volledige lijst van genomineerde zinnen zie mijn homepage onder Tzum-prijs 2005).
Met de zin: 'Trekt ie daaropvervolgends z’n broek naar omlaag, gaat met die harige aars van hem boven de chili hangen en zet ie me daar toch z’n dikke darm open dat Noach kon fluiten naar berg Ararat.' wint Ilja Leonard Pfeijffer de Tzum-prijs 2005, de kleinste literaire prijs van Nederland. De zin komt uit zijn roman Het grote baggerboek, die vorig jaar uitkwam bij uitgeverij De Arbeiderspers.
Het is de vierde keer dat de Tzum-prijs wordt uitgereikt. De prijs gaat naar de beste zin in verhalend proza van het afgelopen jaar. In 2002 won Paul Mennes, in 2003 Doeschka Meijsing en vorig jaar Stijn Aerden. De winnaar krijgt naast een fraaie beker ook een bedrag aan euro's dat gelijk is aan het aantal woorden in de zin. Dit jaar is dat dus 35 euro.
De jury (de redactie van het literaire blad Tzum: Gideon van Ligten, Peter Middendorp en Coen Peppelenbos) vond het opvallend dat dit jaar een groot aantal ingezonden zinnen een nogal onsmakelijke inhoud hadden. De huidige discussie over de toenemende verruwing in de maatschappij ziet de jury weerspiegeld in de genomineerde teksten. Dat neemt niet weg dat Ilja Leonard Pfeijffer in zijn roman de meest oorspronkelijke zinnen van 2004 heeft geschreven. De hoofdpersoon van de roman, een baggeraar, gebruikt een merkwaardig soort spreektaal en schrijftaal door elkaar heen. Aan de ene kant is de zin plat van inhoud en er zitten zelfs taalfouten (taalvernieuwingen volgens de jury) in, maar die zijn door de geconstrueerdheid ervan hoogkomisch en getuigen van eruditie en vakmanschap. Pfeijffer werd met maar liefst drie zinnen genomineerd (het maximum), maar dat aantal is niets vergeleken bij het aantal zinnen uit zijn roman dat voor nominatie in aanmerking kwam.
Pfeijffer laat genomineerden als Bart Moeyaert, Rob van Essen en Robert Anker ver achter zich (voor een volledige lijst van genomineerde zinnen zie mijn homepage onder Tzum-prijs 2005).
maandag 15 augustus 2005
zondag 14 augustus 2005
Harde actie - nieuws 19
Top tien en een negatieve webrecensie
Op de top tien van Vrolijk staan we nog steeds op de derde plaats bij de mannenboeken. Waarschijnlijk wordt de top tien niet wekelijks bijgewerkt. Bij 't Verschil in Antwerpen blijven we op de vierde plek.
De Roze Golf heeft ook een boekenrubriekje waarin ons boek een beetje negatief wordt besproken. De recensent kan het allemaal niet meer volgen als er op een pagina verhalen van meer dan een persoon wordt behandeld.
Op de top tien van Vrolijk staan we nog steeds op de derde plaats bij de mannenboeken. Waarschijnlijk wordt de top tien niet wekelijks bijgewerkt. Bij 't Verschil in Antwerpen blijven we op de vierde plek.
De Roze Golf heeft ook een boekenrubriekje waarin ons boek een beetje negatief wordt besproken. De recensent kan het allemaal niet meer volgen als er op een pagina verhalen van meer dan een persoon wordt behandeld.
zondag 7 augustus 2005
Tot de dood
Doeke wees me vorige week op een vreselijke foto in de Volkskrant over de ophanging in Iran van twee jongens. Een was zestien, de ander achttien. Hun misdaad was dat ze van elkaar hielden. Op internet vond ik foto's die nog akeliger waren. Soms zou je willen dat je mensen ter plekke kon vervloeken en zeker die rabiate religieuze rechters in Iran. Ik ben er direct voor om dat land ook maar binnen te vallen.
Ik zet maar een lief gedicht tegenover die barbarij. Meer kan ik ook niet.
Tot de dood
Hier, neem mijn lichaam
ik neem je lijf omarm het
liefkoos het tot de ochtend
tel de dagen tot het donker
ik streel je slanke hals
zoen je huid je haar.
We hebben geen grote woorden
nodig alleen elkaar herhaalbaar
zoals liefde zijn kan.
We zijn zacht oneindig zacht
en elke nacht je vingers
op mijn vel gevaarlijk
teder oneindig gevaarlijk.
We zijn licht als lucht
de wind door ons haar
we zijn elkaar alleen elkaar.
Ik zet maar een lief gedicht tegenover die barbarij. Meer kan ik ook niet.
Tot de dood
Hier, neem mijn lichaam
ik neem je lijf omarm het
liefkoos het tot de ochtend
tel de dagen tot het donker
ik streel je slanke hals
zoen je huid je haar.
We hebben geen grote woorden
nodig alleen elkaar herhaalbaar
zoals liefde zijn kan.
We zijn zacht oneindig zacht
en elke nacht je vingers
op mijn vel gevaarlijk
teder oneindig gevaarlijk.
We zijn licht als lucht
de wind door ons haar
we zijn elkaar alleen elkaar.
vrijdag 5 augustus 2005
Wenen 2
Natuurlijk ga je in Wenen op zoek naar het lekkerste gebak. Mijn Capitoolgidsje had een mooie afbeelding van echt Dobos-gebak, maar dat was nergens te vinden. Op de laatste dag vonden we die taart bij een van de beroemdste bakkerijen van de stad: Demel maar daar zouden we een half uurtje in de rij moeten wachten om een plaatsje aan een tafeltje te krijgen. We moeten dus een keertje terug.
Wel dit gegeten:
eerste dag Wenen, dus Corrie en ik aan de Sachertorte
Dit was een Haustorte in een Konditorei in de joodse buurt
Het lekkerste taartje (iets hazelnootachtigs) bij café Berg in de Berggasse (vlak bij Freud). Het café zat vast aan gay-boekhandel Lowenherz.
Laatste taartje na het mislukte bezoek aan Demel. Van mij was lekker, die van Corrie minder (niet zoet).
Morgen maar weer naar Plaza Sportiva.
Wel dit gegeten:
eerste dag Wenen, dus Corrie en ik aan de Sachertorte
Dit was een Haustorte in een Konditorei in de joodse buurt
Het lekkerste taartje (iets hazelnootachtigs) bij café Berg in de Berggasse (vlak bij Freud). Het café zat vast aan gay-boekhandel Lowenherz.
Laatste taartje na het mislukte bezoek aan Demel. Van mij was lekker, die van Corrie minder (niet zoet).
Morgen maar weer naar Plaza Sportiva.
donderdag 4 augustus 2005
Wenen
Net terug uit Wenen met niet zoveel literatuurnieuws. Wel voor het het eerst de dichter Helmut Seethaler meegemaakt die dwars door Wenen zijn gedichten aan grote plakbanden hangt en waar iedereen een of meer gedichten van af mag plukken. Een beetje te politiek allemaal, maar een goed tegenwicht tegen al die Sissitralala.
Goed idee voor Prinsentuin van volgend jaar, leek me, om ook zo'n gedichtenmeeneemactie te doen.
Natuurlijk ook naar het Freudmuseum geweest. Dat stelt niet zoveel voor. Vreemd genoeg woont er in het pand tegenwoordig wel een andere beroemde schrijver.
Goed idee voor Prinsentuin van volgend jaar, leek me, om ook zo'n gedichtenmeeneemactie te doen.
Natuurlijk ook naar het Freudmuseum geweest. Dat stelt niet zoveel voor. Vreemd genoeg woont er in het pand tegenwoordig wel een andere beroemde schrijver.
Abonneren op:
Posts (Atom)