Dichters in de Prinsentuin 1: de bundel

De jubileumbundel is uit. Vandaag kwam de jaarlijkse bundel van de drukker. Iedere optredende dichter is vertegenwoordigd met één gedicht. En deze speciale editie heeft een speciale zilveren sticker. Leuk idee. Maar ja, wie plakt die stickers op al die bundels?
Roos Custers, organisator van het festival, deed het vanmiddag zelf. Moreel ondersteund door ondergetekende. Vijfhonderd exemplaren. Dat gaat eigenlijk vrij snel. Volgens jaar moeten we maar eens denken aan een wikkel eromheen of een kartonnen doosje.
Verkrijgbaar in iedere erkende boekhandel of via Uitgeverij kleine Uil voor €12,50

Komkommer: In Gerrit Krol

Primeur! Ben vanochtend in Gerrit Krol geweest. De trein wel te verstaan. Nadat ik mijn zorgtaak als kattenvoeder vervuld had, ging ik terug naar het hoofdstation om te kijken of Gerrit Krol er al was. In eerste instantie zag het er niet goed uit. Twee naamloze Spurts stonden te wachten, de Wim Duisenberg, de Ubbo Emmius. En toen zag ik opeens mijn eerste dichter: M. Vasalis!

Ik liep nog een keer langs alle perrons en toen zag ik opeens op het verste spoor de Gerrit Krol staan. Helemaal schoon.

Om iedereen de sensatie te geven ooit in Gerrit Krol te zijn geweest heb ik ook nog een kleine video gemaakt.

Komkommer: treinen, ufo's en bellen

1 Mijn eerdere bericht over de Gerrit Krol-trein heeft voor een follow-up gezorgd. Chrétien Breukers vroeg aan Dagblad van het Noorden-journalist Joep van Ruiten hoe het zat. En Van Ruiten ontdekte op zijn beurt dat de trein meteen besmeurd was. Het zit Gerrit Krol niet mee. (Bericht komt morgen in het Dagblad van het Noorden)
Ik ging aan het einde van de middag naar het hoofdstation om een foto te maken van de trein (want dat was de Dagblad van het Noorden-fotograaf niet gelukt). En ik zou graag de fotoprimeur hebben. Er waren enorm veel treinen:

De Willem Barentsz (bekend van de zee)


De Hans Wiegel (bekend als oud-Commissaris van de Koningin van Friesland)


De Hans Alders (bekend van de goedkope brilmonturen)


De Ede Staal (de enige Groninger bijdrage aan de lichte muziek naast Dobbeljoe)


De Jan de Roos (wie kent hem niet)


De Abe Lenstra (hoofdpersoon in een gedicht van Rutger Kopland)


De Fedde Schurer (Fries dichter, bekend van de prijs die naar hem vernoemd is)
Kortom: één dichter, maar van de Gerrit Krol nog geen spoor!

2 Het Dagblad van het Noorden is sowieso goed bezig. Vorige week meldde de krant al de oplossing voor de toename in het aantal ufo's, in het bijzonder boven Groningen. Vandaag volgde de Volkskrant met een nieuwsbericht op pagina drie!
Mijn eerste ufo-filmpje zit nu op 4647 bezoekers. Filmpje twee en drie zitten ook al boven de 1000.

3 Ik weet niet wie het ooit onthuld heeft, maar sinds ik weet dat er een geluidstechnicus extra geluiden toevoegt aan de rechtstreekse beelden uit de Tour de France vertrouw ik niets meer wat ik hoor. Zo gaan altijd kerkklokken luiden als een helicopter erboven vliegt. En in de koers hoor je regelmatig een harde bel. Alsof iemand heel hard met een oude schoolbel staat te rammelen. Je ziet echter nooit iemand met een bel. Waarom zou je, tenzij je een Zwitserse koe bent, als supporter met een schoolbel op een berg staan? En toch hoor je dat geluid heel vaak. Extra geluiden bij live-beelden is net als doping bij wielrenners: het zou streng bestraft moeten worden.

Recensie LC: Tod Wodicka: Alles komt goed en alles komt goed en alle dingen komen goed

Amerikaanse Catweazle in Praag

Burt Hecker zou zo in een Amerikaans tv-programma over malle typetjes kunnen. Hij is de oprichter van het Genootschap Hervonden Verloren Eeuwen, draagt middeleeuwse gewaden, drinkt zelfgebrouwen mede en heeft een grote hekel aan koffie, want die is UVT (Uit de Verkeerde Tijd).

De Amerikaan Tod Wodicka heeft deze vreemde figuur, die bovendien door het leven moet met een buitenproportionele neus, tot hoofdpersoon gebombardeerd van zijn debuutroman Alles komt goed en alles komt goed en alle dingen komen goed. Maar zo heel goed lijkt het niet te gaan, want we komen Burt tegen als hij helemaal in Duitsland een groepje vrouwen begeleidt die Hildegard von Bingen vereren en net als hun grote voorbeeld enkele dagen opgesloten willen zitten. Burt heeft zich aangesloten bij die groep omdat hij een alternatieve straf moet ondergaan wegens rijden onder invloed. En dat, alles wordt slechter, werd weer veroorzaakt door het verdriet om de dood van zijn vrouw Kitty die aan kanker is overleden.
Over Kitty’s ziekte komen we niet zoveel te weten. Zij heeft jarenlang voor het inkomen gezorgd door een pension uit te baten, terwijl Burt lekker in het verleden kon wegzakken. Nu zij is weggevallen, is Burt zijn veilige haven kwijt. Hij kan onmogelijk ‘normaal’ in de moderne wereld leven. Hij is daarnaast het contact met zijn volwassen kinderen verloren.
Burt vertelt bijna niks over het ziekbed van Kitty en zijn verdriet daarover. Dat is jammer, want nu wordt teveel de nadruk gelegd op de hilarische aspecten van deze zonderlinge man en zijn omgeving. Zo is daar de groteske Anna Bibko, de moeder van Kitty, die in Amerika strijdt voor het voortbestaan van het Lemkische volk en een grote hekel heeft aan haar schoonzoon. En zo kunnen we ook lachen om een autorit die Burt naar Praag brengt, naast een bestuurder die hij niet kan verstaan. In Praag gaat Burt op zoek naar zijn zoon die zijn Lemkische roots in Europa is gaan zoeken en zo komen we in de volgende dolkomische scène terecht in een nachtclub. Het is al met al teveel Catweazle. De ontroerende kant van het verhaal geeft Wodicka geen enkele kans, want de volgende humoristische scène moet weer beschreven worden. Daarmee ondergraaft hij de kracht van zijn eigen verhaal.

COEN PEPPELENBOS

TOD WODICKA: Alles komt goed en alles komt goed en alle dingen komen goed. Vertaald door Harm Damsma en Niek Miedema. Nieuw Amsterdam, Amsterdam, 264 blz. €16,50.

Eerder verschenen in de Leeuwarder Courant, 29 juni 2007

Gerrit Krol-trein

Gerrit Krol is zo beroemd dat hij niet alleen een brug (de Korrebrug), maar ook een trein naar zich vernoemd heeft gekregen. Afgelopen vrijdag was ik op het perron en meende uit mijn ooghoeken Gerrit Krol te zien staan op een van de nieuwe treinen van Arriva. Helaas had ik mijn fototoestel niet bij me.
Op internet vond ik wel een berichtje dat de treinen vernoemd zouden worden, maar bij mijn weten heeft dat minder publiciteit gekregen dan je zou verwachten. De onderstaande foto komt van de fabrikant van de treinen. Het is nu wachten op de eerste foto van de Gerrit Krol-trein.
Stiekem zit je ook al te denken aan de plek die men over dertig jaar naar jou vernoemt. Als het maar geen doodlopende weg of een flauwe bocht is.

Nieuwe Tzum is uit

Dichters in de Prinsentuin-special.
Deze keer een Tzum die bijna volledig in het teken staat van 10 jaar Dichters in de Prinsentuin. Veel poëzie derhalve van dichters die zullen optreden of ooit hebben opgetreden op het festival: Thomas Blondeau, Corrie Boin, Tsead Bruinja, Anneke Claus, Rense Sinkgraven en Edward van de Vendel.
Dichters in de Prinsentuin is een ongedwongen dichtersfestival in de stad Groningen. In de laatste week van juli komt poëzieminnend Nederland naar het noorden om daar op het theeveld en tussen de rozen te luisteren naar professionele poëten en amateurdichters. Gegarandeerd mooi weer en het kost allemaal niets. In deze Tzum een mooi achtergrondartikel over de ontstaansgeschiedenis van dit literair botanisch festival.
Romancier Frank Noë zorgt voor het 'Schetsboek' en Arthur Japin is, zoals altijd aanwezig met zijn prachtige rubriek 'Carte Blanche'.

Tzum is te koop in de betere boekhandel of bij Uitgeverij kleine Uil.

De redding van Bobby

Ik ben een held, al zeg ik het zelf. Op vrijdag de dertiende heb ik de kat van Karel en Sybe gered. Ik belde Karel gistermiddag in de hoop op wat medeleven ('ik ben uitgestraald'), maar in plaats daarvan moest ik hem min of meer troostend toespreken. Die middag had hij de kat Bobby naar het asiel gebracht, maar toen hij het beest had achtergelaten in een asiel in Den Horn in een heel klein hokje en gezien had hoe het beest meteen de oren had laten hangen, was hij in staat om zijn vakantie af te blazen.
Bobby is namelijk van het type vrijbuiter. De Casanovakat van de Lingestraat. Om een uur of acht 's avonds stapt hij de deur uit (zit mijn dasje goed, zit mijn jasje goed) en de volgende ochtend om tien uur komt hij weer binnenzeilen na weer een nacht orgastisch genot in de buurtschuren.
Zo'n katje sluit je niet op.
Vijf minuten nadat ik gezegd had 'Dat had je moeten zeggen, want ik kan toch ook voor hem zorgen' zaten we in de auto naar Den Horn, twee leden van het kattenbevrijdingsleger. Het asiel was inderdaad gruwelijk. Continu blaffende honden (ik was na vijf minuten al in staat tot onvrijwillige euthanasie voor onze oh zo vriendelijke viervoeter) pal naast de uiterst smalle kattenverblijven.
'Zullen we het bedrag maar delen,' zei de asielhoudster en rekende 64 euro af voor een paar uur.
Onderweg naar Groningen durfde Bobby langzaam te wennen aan het idee dat hij was ontsnapt aan drie weken eenzame opsluiting. In de buurt van zijn eigen straat keek hij al met de poten tegen de ramen naar buiten, plekjes zweet achterlatend daar waar zijn pootjes stonden.
Vandaag heb ik Bobby voor het eerst binnengelaten om een uur of tien. En vanavond om acht uur mocht hij weer naar buiten. Op naar de poezen.

In de tussentijd 24

Stralende dag 13
- Vrijdag de dertiende, de dertiende bestraling en de laatste. Moest vandaag wat langer wachten, want een meneer op brancard werd eerst naar binnen gereden (nu weet ik ook waarom ze naast de gewone omkleedhokjes hele brede omkleedhokken hebben).
Dan voor de laatste keer recht gelegd door de secure man.
'Nog even wat kneden en duwen,' zei hij, alsof hij mijn weblog las.
Ik kreeg na afloop een hand en ze gaven mijn dossier mee. Die moest ik afgeven bij patiëntenservice.
'Nou, tot ziens maar,' zei de vrouw daar.
'Krijg ik niet eens een medaille?' vroeg ik.
'Als u dat wilt dan kunnen we daar wel voor zorgen.'
- Kreeg vanmorgen van oud-buurman Frans Oldersma het bericht dat de commotie over de UFO's boven Groningen was opgelost. Volgens het Dagblad van het Noorden zou het gaan om Thaise geluksballonnen.
- Las vanmorgen voor de bestraling nog een klein stukje in Magic Man, de nieuwste roman van Oscar van den Boogaard. Het hoofdstuk begint zo: 'Korte tijd later voer ik met een containerschip weg uit Zeebrugge. Het was een stralende dag. Ik voelde me jarig.'
- Voor de laatste keer dit nare trapje afgedaald naar de bunkerkelder van het UMCG.

In de tussentijd 23

Stralende dag 12
Zul je net zien: ben je al iets te laat van huis weggaan, staat de brug open. Zeven bootjes in slow-motion over het water. Daarna als een gek doorgefietst naar het ziekenhuis. Toch nog ruim op tijd om twee minuten te wachten. genoeg om de column van Tommy Wieringa te lezen in De Pers (korte inhoudsweergave: hij heeft de motor van een schip naar zijn mallemoer geholpen).
Op de tafel nog één keer bijgekleurd.
Daarna rustig teruggefietst naar de stad. Onderweg mijn nieuwe paspoort afgehaald op het stadhuis. Ik zat net met mijn nummertje te wachten toen er een alarm klonk. De bewaker bij de deur schoot langs alle loketten om te zien waar een lastige klant stond die hij naar buiten moest werken. Hij kon echter niet zien waar wat aan de hand was. Toen ik bij mijn loket het paspoort overhandigd kreeg, wist hij wel waar het geluid vandaan kwam: bij de dame die mij het paspoort overhandigde. Per ongeluk het alarm aangestoten.
'Dat kost je gebak,' zei hij.
Hij wandelde terug naar zijn plek bij de draaideur. 'Loos' riep hij nog naar een aantal mannen boven. Toch hield hij me goed in de gaten toen ik het gebouw verliet.
- Op het volgende YouTube-filmpje het onomstotelijke bewijs dat katten kunnen praten (weeklezer doe het geluid eens aan).

- Mijn UFO-filmpje zit nu al tegen de 4000 kijkers aan. Het gaat nu wel erg hard. Nog steeds geven mensen als commentaar dat het waarschijnlijk een luchtballon is.
- Nog één dag.

In de tussentijd 22

Stralende dag 11
- Vandaag rechtgelegd onder het apparaat door een man. Een heel secure man. Nog iets aan de voeten, wat duwen tegen de buik. De mevrouw die erbij vroeg wat voor werk ik deed.
´Leraar,´ zei ik.
´Daar bent u toch veel te aardig voor.´
Ik heb maar niet verteld dat er veel studenten zijn die bang zijn voor me.
- Een klassieke Dit was het nieuws met Martin Ros.

- Nog twee keer.