Motivatie op de sportschool

Er zijn mensen die fluitend naar de sportschool gaan, ik moet me er altijd toe zetten. Gelukkig heerst er bij Plaza Sportiva Martiniplaaazaaa altijd een ontspannen sfeer. Dat is al sinds Henk daar de scepter zwaaide. Die ging af en toe naar buiten om een sigaretje te roken. Na zijn dood is die sfeer gebleven, alhoewel er nu een Telegraaf op de bar ligt in plaats van de Volkskrant. En er zijn iets te veel mensen gekomen die sport als het hoogste doel in hun leven zien.

Ik doe hier en daar wat leuks aan apparaten. Ik fiets (vandaag 15 kilometer, 418 calorieën) en ik loop. Op de loopband probeer ik altijd 10 kilometer te rennen. Ik kom al niet meer 's avonds omdat het dan druk is en asociaal om de loopband zo lang in gebruik te hebben én omdat de schoonmaker altijd de stofzuiger aanzette achter als je snakte naar zuurstof en die twee zaken waren moeilijk te combineren.

Vandaag kwam er een van de medewerkers naar me toe, goedbedoeld vragend: 'Wat is het doel voor vandaag?'
'Tien kilometer,' hijgte ik.
'Zo,' zei hij, 'dan moet je nog even. Meer dan een uur.'
Ik loop niet zo hard.
'Loop je nooit buiten?' vroeg hij toen.
Nee, ik loop nooit buiten. Je hebt honden en andere mensen, je moet stoppen op de vreemdste punten terwijl je juist wilt doorlopen. Je moet opletten, terwijl ik juist in een cadans wil komen, waar ik nu al pratend zeker niet in kwam.
'Nee, nooit,' vatte ik samen.
'Buiten is er meer zuurstof.'
'Het raam staat open.'
Ik voelde vooral wrevel omdat ik me moest verantwoorden voor mijn keuzes, terwijl ik het al zo goed van me vond dat ik naar de sportschool ging. Waarom konden ze mij niet lekker laten rennen? Daarna vroeg hij of ik niet in een groepje wilde trainen. Op dinsdagavond was er altijd een training.
'Dan kun je veel leren. Misschien haal je die tien kilometer dan wel makkelijker. Ik hoor nu dat je wel heel zwaar neerkomt. Met een paar tips ga je misschien veel beter lopen.'
'Krijg ik nog kritiek op mijn lopen ook,' zei ik ironisch, maar ironie is een moeilijk stijlmiddel tegenwoordig, zeker als je rent en de ander naar je staat te kijken.
'Misschien hoor je dan wel dat je de knieën hoger moet opgooien om beter te lopen.'
Toen maakte ik een afwerend gebaar. Zo'n training in een groepje is niks voor mij. De fitness-medewerker liep weg.

Daarna nog nooit zo beroerd gelopen. In plaats van tien kilometer heb ik er slechts zes volbracht omdat ik steeds moest denken aan de onderliggende kritiek. Hoezo zwaar neerkomen? Hoezo de knieën hogerop. Omdat je gedachten niet buiten adem raken had ik al een compleet l'esprit de l'escalier-toespraakje bedacht als ik hem later weer zou tegenkomen: 'Luister, het is waarschijnlijk opbouwend bedoeld, maar ik ben 48 jaar en ik hoef me niet meer te bewijzen als hardloper, als bodybuilder of als wat dan ook. Sinds ik kanker-light heb gehad,' dat is altijd goed om een enge ziekte in te brengen als excuus, 'doe ik wat ik leuk vind. Honderd kilo is de bovengrens die ik probeer te vermijden en met wat lopen en fietsen op de tijden die ik leuk vind en op de manier die ik aangenaam vind, is het prettig toeven op de sportschool.' En meer van die gedachten. Gewoon een beetje aanklooien, mag dat ook?

Het kwam dus niet meer goed. Ik ging voortijdig douchen en op adem komen. In de kleedkamer stond er een prachtig gebouwde jongeman naast me. Om het contrast nog wat aan te dikken waarschijnlijk. Maar hij kan vast geen gedichten en romans schrijven, dacht ik. Zul je zien dat ie met dat lichaam ook nog een literair meesterwerk schept.

Bericht van de Nederlandse vereniging ter bestrijding van de haiku (21)

Haiku's hoeven niet altijd te gaan over neervallende bloesems, ruisende blaadjes of fladderende vlinders, een haiku kan elk willekeurig onderwerp als uitgangspunt voor een gedicht nemen. Vaker zijn de haiku's dan veel beter te verteren. Hierbij een haiku met een naturausgang.

A Haiku About Toilet Water from Jack McGinity on Vimeo.

Glasnost wint beste lokale radioprogramma van Nederland

Glasnost, het enige culturele programma van de stad, wat zeg ik, van de provincie, heeft de prijs voor het beste lokale radioprogramma van Nederland gewonnen. De prijs werd vandaag uitgereikt in Hilversum. Op de website van de Glasnostici is veel materiaal te vinden.

RTV Oog viel nog een keer in de prijzen, want Marloes ten Kate werd de winnaar in de categorie presentatietalent. Zij presenteerde het natuurprogramma De Achtertuin van Groningen.

Glasnostpresentator Bram Douwes was de afgelopen maanden ook zeer succesvol met zijn talkshow Stand van de stad, een van de weinige programma's waarmee het toekomstige Forum een breed Gronings publiek wist te bereiken.

(foto: gejat van Facebook)

Op zoek naar de nieuwe Boven Jan (slot)

Terwijl de oude Boven Jan een gapend gat aan de Grote Markt is, is er een klein wonder geschied: Boven Jan is terug. Op de plek waar restaurant Bij Jansen zat, zit sinds afgelopen zaterdag Boven Jan. Gerry heeft van de oude locatie alvast een paar stoelen meegenomen naar de nieuwe locatie om de ongedwongen sfeer van Boven Jan terug te krijgen en dat is helemaal gelukt.

 

We waren er al om half zes, de keuken was net open, maar buiten zat al een gezelschap. Toen we twee uur later vertrokken zat het hele restaurant vol. Buiten was het inmiddels kouder geworden, wat Doeke al voorzien had. We zaten dus aan de oude stamtafel op de plekken waar we voorheen ook op donderdag zaten. Er kwamen meer mensen binnen die Gerry en Jan gemist hadden.

Tot ons geluk stond ons favoriete gerecht ook weer op de kaart: de gezonde Las Vegas-burger van het RSI-rund.

Gerry vertelde dat ze bezig was met allerlei andere gerechten, dus die gaan we binnenkort ook uitproberen.

We werden bovendien getrakteerd op een kaasplankje met allerlei verrukkelijke kazen.

Eten uitstekend, wijn uitstekend, bediening uitstekend. We zijn kortom weer thuis. De serie is af. Misschien gaan we door onder een andere reeksnaam, maar we hoeven voorlopig niet meer op zoek.

Boven Jan is voorlopig geopend van dinsdag tot en met zondag. In het Hoogstraatje. Zoals je boven kunt zien is er een groot buitenterras.

10

Jan-Willem Dijk wordt nieuwe kracht bij de Dichtclub

Het fijne van een stad als Groningen is dat er altijd weer nieuwe talenten komen bovendrijven. Gisteren was hij nog de gastdichter bij de Dichtclub in café Marleen, maar hij werd meteen ingelijfd als vaste dichter. Jan-Willem Dijk is in die rol weer te zien op 3 juli. (In augustus is de Dichtclub op vakantie, daarna is de club er weer elke eerste woensdag van de maand.)

Voorverkoop Zomerzinnen gestart

Op zaterdag 22 juni strijkt het literatuurfestival Zomerzinnen neer in Meppel. De lijst schrijvers en artiesten is ellenlang: Herman Brusselmans, Maxim Februari, Jessica Durlacher, David Pefko, Esther Gerristen, Peter de Zwaan, Leon de Winter, Koos Geerds, Jean Pierre Rawie, A.L. Snijders, Rense Sinkgraven, Anne Vegter, Dirk van Weelden en ga maar door. Zie hier het complete programma.

De voorverkoop is alvast begonnen: een passe-partout kost € 10,00 (wat? zo weinig?) en geeft toegang tot alle activiteiten van het festival. Natuurlijk kan niet iedereen tegelijk bij dezelfde activiteit terecht. Veel schrijvers treden twee keer op, dus even zo vele kansen. En er is muziek, literatuur, voordracht en film.

Bestel hier je kaartje.

Top 10 Nederlandse literatuur - week 23

Bert Wagendorp knalt de top 10 binnen.
De CPNB publiceert elke week een top 60 van best verkochte boeken. Alle titels staan door elkaar (non-fictie, fictie, Nederlands, vertaald, crimi, literatuur). Daarom de literaire top 10 van best verkopende Nederlandse titels (die ik tot de literatuur reken). Tussen haakjes de stand vorige week, tussen haakjes na de titel de stand op de Bestsellerlijst van de CPNB.

Week 23
1 (2) Tommy Wieringa - Dit zijn de namen (7) 35e week
2 (-) Bert Wagendorp - Ventoux (8) 1e week
3 (3) A.F.Th. van der Heijden - Tonio (9) 70e week
4 (1) Dimitri Verhulst - De laatkomer (10) 3e week
5 (4) Jan Paul Schutten - Het raadsel van alles wat leeft (52) 5e week
6 (-) Margriet de Moor - Mélodie d’amour (55) 5e week
7 (5) Jan Brokken - De vergelding (58) 19e week
8 (-)
9 (-)
10 (-)

Kroniek Leeuwarder Courant - Geloven

Geloven

Kinderboekenschrijver Jacques Vriens ontdekte dat 'op de meeste pabo's de toekomstige juffen en meesters niet meer verplicht zijn om kinder- en jeugdboeken te lezen.' Hoe kunnen zij het enthousiasme voor lezen dan overbrengen op de kinderen, vraagt hij zich in NRC Handelsblad af. Misschien moet er na een taal- en rekentoets ook een leestoets komen op de pabo. Een beetje de eisen zoals die vroeger op de kweekschool golden.

Vorige week kreeg Marja Pruis de Jan Hanlo Essayprijs voor Kus me, straf me. Marja Pruis schrijft voor de Groene Amsterdammer. In de vierkoppige jury zat Xandra Schutte, hoofdredacteur van de Groene Amsterdammer. Dagblad Trouw wilde weten of dat niet een beetje vreemd is. Schutte reageert op deze 'rare vraag' als door een wesp gestoken. 'Ik vind de vraag insinuerend, ik ga hier geen antwoord op geven.' Juryvoorzitter Margot Dijkgraaf antwoordt wel, in drie tweets: 'Huh, waar gaat dit over? VIER juryleden hebben gedurende ZES maanden 114 essays gelezen zorgvuldig en professioneel. Daarbij gold alléén de kwaliteit en niets anders. De gehele jury is in goed overleg tot de shortlist en de uiteindelijke winnaar gekomen.' Die open deur had Schutte zelf toch ook kunnen intrappen?

De EO belde Jean Pierre Rawie in de verwachting dat hij het er niet mee eens was dat een van zijn gedichten in het nieuwe Liedboek voor de kerken staat. 'Ze dachten zeker dat ze een ongelovige hond voor zich hadden, maar dat valt best mee.' Rawie vond het zelfs 'wel leuk', als domineeszoon. In Liedboek – zingen en bidden in huis en kerk staat ook een gedicht van Ted van Lieshout. In de vierde regel ‘Ik wou dat ik dat geloven kon (…)’ is echter een woordje weggevallen en nu staat er ‘Ik wou dat ik geloven kon (…)’, waarin opeens een geloofsverlangen van de dichter doorklinkt. 'Ik vind het moeilijk om te geloven dat hier sprake is van een vergissing, want de strekking van die regel is nu veel godsdienstiger dan de originele regel,' zegt de dichter op Tzum. Toch is het echt een fout, aldus de eindredacteur van het Liedboek, Pieter Endedijk: 'In de tweede druk, die over enkele weken verschijnt, komt het gedicht er goed in te staan.'

Verscheen eerder in de Leeuwarder Courant, 1 juni 2013.

Schenking Henk van Os breekijzer voor beleid Groninger Museum

Fijn moment op de Ploegdag: kunstenares Olga Wiese wordt op de vingers getikt door een suppoost omdat ze met haar vingers aan een schilderij zit. 'Ik heb het zelf gemaakt,' zegt ze.

Sinds gisteren heeft het Groninger Museum een Olga Wiese in haar bezit dankzij een schenking van Henk van Os. De voormalige hoogleraar en museumdirecteur schonk het museum naast enkele werken van De PLoeg (waaronder een paar mooie Wobbe Alkema's) ook werk van jonge Groninger kunstenaars. Dat is een heikel punt in de historie van het museum, want diverse directeuren hebben bijna zonder uitzondering jongere generaties Groninger kunstenaars uit het museum geweerd. Dat geldt vooral voor de realistische school, die nu voornamelijk in Eelde en Assen hangt en veel bezoekers trekt. Bij de paneldiscussie werd heel voorzichtig om deze materie heen gepraat, maar het was juist de nieuwe directeur Andreas Blühm die het statement gaf dat een museum geen oordeel moest opdringen aan de kijker, maar de toeschouwer divers werk moest laten zien zodat hij zelf een oordeel kon vormen.

Het is sowieso een verademing, deze museumdirecteur, want ook aan het begin van de middag van Stichting De Ploeg hield hij een humoristische en interesaante lezing over vernieuwingsbewegingen in de kunst, gekoppeld aan zijn eigen museale leven. Het is wel fijn om te ontdekken dat een directeur eindelijk weer eens verstand van kunst heeft, eentje die niet achter elke kunstzinnige luchtballon aanloopt. Uit handen van Doeke Sijens ontving hij het Ploegjaarboek 2012.





Mevrouw Backers en ik misten na afloop de bitterballen wel. Op tafel stonden olijven en tomaten, het leek wel een veganistische bijeenkomst. Prof. Dr. Wildevuur probeerde nog een foto van een bakje tomaten te maken, maar hij kreeg het beeld niet scherp.

Jean Stapleton uit All in the family overleden

Op 90-jarige leeftijd overleed Jean Stapleton uit All in the family. Dit is de uitzending waarin Edith in opstand komt tegen Archie.