Compliment
Ik komt uit Salland, dus argwaan zit er bij de geboorte ingebakken. Het gaat vooral fout bij complimenten. Ik heb pas laat in mijn leven van een bevriende schrijver geleerd dat je ook gewoon 'dankjewel' kunt zeggen na een compliment in plaats van 'och, het stelt niets voor'. Toch blijf ik op mijn hoede, omdat je in je leven ook mensen tegenkomt die na het geven van een compliment er een terug verwachten. Vooral dichters hebben daar last van. In De misantroop van Molière spreekt de hoofdpersoon Alceste altijd de waarheid. Dat is mooi, maar als hij commentaar moet geven op iemand die een gedicht heeft geschreven, kan hij niet veinzen dat hij iets moois heeft gehoord. 'Men kan van een prulwerk de uitgaaf slechts vergeven, als 't van een hals is, die ervan moet leven.'
Uitgeverij Lebowski bedacht de Book of the Month Club. Iets lijkt altijd beter als je er Engelse woorden voor gebruikt. Elke maand wordt een vergeten klassieker onder de aandacht gebracht. Deze maand is dat De buurt van Ab Visser, oud-recensent van deze krant. In Friesland kun je die boeken alleen kopen bij Van der Velde, want de eerste maanden zijn de gebonden edities slechts verkrijgbaar bij 100 geselecteerde boekhandels. 'Wij willen de boekhandelaar die zijn nek uitsteekt, die risico neemt, die niet gaat voor de snelle seller, belonen,' zegt de uitgever. Je mag bij het speciale clubje horen als je minimaal 25 boeken afneemt. Zo betaal je je eigen lof.
Boekhandelaar Ton Schimmelpennink uit Amsterdam deed niet mee met de Leboswki Boekenclub: 'Lebowski poogt hier doorzichtig veren te steken in de achterwerken van de uitverkoren club van 100. De neuzen gaan krullen en Lebowski denkt: kassa.' In Vlaanderen blijkt de lijst 'geselecteerde' boekhandels helemaal niet zo exclusief te zijn, want alle grote Standaard-boekhandels (een soort Bruna) doen mee. Zo wordt een lovenswaardig streven met goed vormgegeven romans teniet gedaan door de marketing-truc, zoals je vroeger bij de Lekturama-boeken ook altijd dacht: mooi uitgegeven, maar hoe voorkom ik dat ik de rest van de serie Grote Mysteries in 25 delen krijg?
Verscheen eerder in de Leeuwarder Courant op 21 februari 2015.
hij hem
Nu in de winkel
Posts tonen met het label Ab Visser. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ab Visser. Alle posts tonen
maandag 23 februari 2015
maandag 1 december 2014
Kroniek Leeuwarder Courant: Vergeten
Vergeten
Trouw was er vorige week vroeg bij: de beste boeken voor 2014 werden al gekozen. Dat is wel pech voor de schrijver die de komende maand nog een boek publiceert. De recensenten mochten ook een boek tippen dat nodig vertaald of herdrukt moest worden. Uitgevers zijn dol op dit soort aanbevelingen, want iedereen wil zijn eigen Stoner ontdekken. De Volkskrant had de boekenbijlage bijna helemaal gewijd aan vergeten schrijvers. Op de voorkant van het katern Sir Edmund stonden twintig portretjes met de vraag: 'Van welke van deze schrijvers kent u de naam nog? Precies. Vandaar Sir Edmunds grote vergeten-schrijversnummer’. Toch stonden er ook schrijvers op die onlangs nog een nieuwe roman publiceerden, zoals Pim Wiersinga en Maria Stahlie. Op mijn vraag of hij het erg vond tussen de vergeten schrijvers te staan antwoordde Wiersinga laconiek: 'Goed zo! Mijn vijfde roman - Het paviljoen van de vergeten concubines - wordt dan vanzelf een tweede debuut.'
Critica Fleur Speet was minder gecharmeerd van de bijlage. Ze schreef een ingezonden brief aan de Volkskrant (die niet geplaatst werd): 'Een van die schrijvers is Maria Stahlie. Een maand geleden leverde zij haar vuistdikke roman Egidius af. Die roman werd vorige week in deze krant besproken. De redactie van Sir Edmund is wel erg kort van memorie.' Op Facebook kraakt ze en passant de recensie van haar collega: 'Het is allemaal DWDD-infantilisering: snel, zogenaamd grappig, wat aanstippen, maar nergens meer de diepte ingaan, hoge idealen nastreven. Hoe ironisch dat juist Maria Stahlie in haar laatste boek daartegen tekeer gaat!! (wat niet werd opgemerkt door Daniëlle Serdijn in haar recensie de week ervoor, ook al zo typisch: het grootste thema van een boek missen).'
Een vergeten schrijver die opnieuw uitgegeven gaat worden is Ab Visser, oud-criticus van deze krant. In februari verschijnt de roman De buurt bij Lebowski, de uitgeverij van Stoner, dus wat dat betreft zit hij goed. 'Uitmuntend' schrijft het Nieuwsblad van het Noorden in 1953 en de Friese Koerier loftuit 'uitstekend boek'. De buurt gaat over de omgeving waar Visser opgroeide in Groningen. Die hele buurt is inmiddels weggevaagd. Je kunt er nu naar de Mediamarkt.
Trouw was er vorige week vroeg bij: de beste boeken voor 2014 werden al gekozen. Dat is wel pech voor de schrijver die de komende maand nog een boek publiceert. De recensenten mochten ook een boek tippen dat nodig vertaald of herdrukt moest worden. Uitgevers zijn dol op dit soort aanbevelingen, want iedereen wil zijn eigen Stoner ontdekken. De Volkskrant had de boekenbijlage bijna helemaal gewijd aan vergeten schrijvers. Op de voorkant van het katern Sir Edmund stonden twintig portretjes met de vraag: 'Van welke van deze schrijvers kent u de naam nog? Precies. Vandaar Sir Edmunds grote vergeten-schrijversnummer’. Toch stonden er ook schrijvers op die onlangs nog een nieuwe roman publiceerden, zoals Pim Wiersinga en Maria Stahlie. Op mijn vraag of hij het erg vond tussen de vergeten schrijvers te staan antwoordde Wiersinga laconiek: 'Goed zo! Mijn vijfde roman - Het paviljoen van de vergeten concubines - wordt dan vanzelf een tweede debuut.'
Critica Fleur Speet was minder gecharmeerd van de bijlage. Ze schreef een ingezonden brief aan de Volkskrant (die niet geplaatst werd): 'Een van die schrijvers is Maria Stahlie. Een maand geleden leverde zij haar vuistdikke roman Egidius af. Die roman werd vorige week in deze krant besproken. De redactie van Sir Edmund is wel erg kort van memorie.' Op Facebook kraakt ze en passant de recensie van haar collega: 'Het is allemaal DWDD-infantilisering: snel, zogenaamd grappig, wat aanstippen, maar nergens meer de diepte ingaan, hoge idealen nastreven. Hoe ironisch dat juist Maria Stahlie in haar laatste boek daartegen tekeer gaat!! (wat niet werd opgemerkt door Daniëlle Serdijn in haar recensie de week ervoor, ook al zo typisch: het grootste thema van een boek missen).'
@SirEdmund_vk over "vergeten schrijvers" is reclame voor het #antiquariaat, waar hun boeken altijd verkrijgbaar zijn. pic.twitter.com/nCJOW79WRH
— Artistiek Bureau (@artistiekbureau) 22 november 2014Een vergeten schrijver die opnieuw uitgegeven gaat worden is Ab Visser, oud-criticus van deze krant. In februari verschijnt de roman De buurt bij Lebowski, de uitgeverij van Stoner, dus wat dat betreft zit hij goed. 'Uitmuntend' schrijft het Nieuwsblad van het Noorden in 1953 en de Friese Koerier loftuit 'uitstekend boek'. De buurt gaat over de omgeving waar Visser opgroeide in Groningen. Die hele buurt is inmiddels weggevaagd. Je kunt er nu naar de Mediamarkt.
maandag 20 mei 2013
Kroniek Leeuwarder Courant: Verbeelding
(Heb maar kroniek boven dit stuk gezet in plaats van column: volgens mij dekt dat de lading beter)
Verbeelding
Een 'onbenul' en een 'gristengriezel'. Margreet Hirs, weduwe van Ab Visser, is weinig complimenteus over biograaf Michiel van Diggelen. Op Tzum vechten beiden eenstrijd uit. De biograaf van de dichter, auteur van psychologische romans en thrillers, en oud-recensent van deze krant scheldt niet terug. 'Margreet Hirs had en heeft geen enkele belangstelling voor de betekenis van de christelijke traditie in het leven van haar man. Voor haar is het christelijk geloof een bron van frustratie. Voor Ab Visser later ook, al bleef er altijd wel een calvinistisch residu in hem aanwezig. Iemand die daar oog voor heeft is in haar ogen een ‘gristengriezel’. Zo simpel is dat.'
Verbeelding
Een 'onbenul' en een 'gristengriezel'. Margreet Hirs, weduwe van Ab Visser, is weinig complimenteus over biograaf Michiel van Diggelen. Op Tzum vechten beiden eenstrijd uit. De biograaf van de dichter, auteur van psychologische romans en thrillers, en oud-recensent van deze krant scheldt niet terug. 'Margreet Hirs had en heeft geen enkele belangstelling voor de betekenis van de christelijke traditie in het leven van haar man. Voor haar is het christelijk geloof een bron van frustratie. Voor Ab Visser later ook, al bleef er altijd wel een calvinistisch residu in hem aanwezig. Iemand die daar oog voor heeft is in haar ogen een ‘gristengriezel’. Zo simpel is dat.'
Op maandag 17 juni opent het nieuwe Fries Museum voor één
keer alvast zijn deuren. Er hangt nog geen schilderij aan de muur, alle muren
zijn nog wit. Op deze maandag, die midden in de Maand van het Spannende Boek
valt, openen musea in het hele land de deuren voor misdaadauteurs. Derwent
Christmas, schrijver van spannende romans, zal in Leeuwarden geïnterviewd
worden en ik mag daarbij hand- en spandiensten verrichten. Een rondleiding door
het maagdelijke museum moet inspiratie opleveren voor de stoomcursus spannende
verhalen schrijven (meer info hier). We zien uit naar de
titels Moord in het museum, Een strop voor de suppoost en Zerken op het Zaailand.
Wat hebben we dinsdag toch genoten van de rondvaart over
het IJ door het koninklijk paar. Daar dreef ook de schrijversboot waarop
slechts een handjevol auteurs zat. Ted van Lieshout, Rosita Steenbeek en Renate
Dorrestein waren de bekendsten. Achter hen zaten CPNB-bobo's te glimmen. Bij de
sporters hadden we gouden olympiër Epke Zonderland een prachtige oefening zien
doen. Op de schrijversboot zat een glunderende Marjan Berk, winnaar van de
Lotto. Verslaggeefster Dione de Graaff wilde van Dorrestein, getooid met oranje
bril, weten of het Nederlands 'misschien wel de mooiste taal was'. 'Voor ons is
het zeker de mooiste taal,' antwoordde Dorrestein. 'Maar we zijn hier niet
zozeer om onze taal te vertegenwoordigen, wij vertegenwoordigen de macht van de
verbeelding.' We bespeurden inderdaad heel veel verbeelding op het bootje. 'Ze
komen er straks aan,' kirde De Graaff. 'Ja, we gaan zwaaien,' riep Dorrestein.
Leefde Gerrit Komrij nog maar.
(Verscheen eerder op 4 mei in de Leeuwarder Courant)
zondag 12 mei 2013
Kroniek Leeuwarder Courant: Verstandskies
Verstandskies
Margreet Hirs, de weduwe van schrijver en recensent Ab Visser, werkte niet mee aan een biografie over haar man. Ze vond biograaf Michiel van Diggelen 'niet geschikt'. Van Diggelen betreurde dat, maar ging toch door. Nu de biografie er ligt, is de weduwe nog steeds niet tevreden. Anton Scheepstra van uitgeverij Passage 'Zij is niet alleen mokkig, ze schrijft ook nog eens boze mails aan een ieder die aan het boek meewerkte.' De biograaf reageert laconiek: 'Ik maak me niet zo druk om haar reactie; die was ingecalculeerd. Hoe zou zij een biografie, waaraan zij niet hartelijk meewerkte, kunnen waarderen!? Zoveel grootmoedigheid verwachtte ik niet.'
Het lijkt wel of weduwen op alles ja moeten zeggen, schreef Volkskrant-recensent Arjan Peters. 'Als het nee blijkt te zijn, wat het goed recht is van een nazaat, heet die prompt eigenzinnig of lastig.' NRC-journalist Pieter Kottman liet begin april in zijn eigen krant weten dat hij een conflict had met de weduwe van Rudy Kousbroek. Hij zou eerst de briefwisseling tussen Kousbroek en Reve redigeren en daarna werken aan een biografie. Het brievenboek is voor onbepaalde tijd uitgesteld. Uitgeverij Augustus ging op haar website in de aanval: 'in 2011 heeft Pieter Kottman zichzelf aangeboden als mogelijke biograaf van Rudy Kousbroek, najaar 2012 liet hij weten deze biografie toch niet te willen schrijven. Er is bovendien nooit een concreet plan of enige contractuele afspraak over gemaakt.'
De zelfbenoemde weduwnaren Teigetje en Woelrat waren de minnaars van Gerard Reve toen deze zijn beste werk schreef. De 'echte' weduwnaar Joop Schafthuizen is uitgeteld na een rechtbankgang tegen deel drie van de biografie van Nop Maas waarin hijzelf een grote rol vervult. Teigetje en Woelrat waren op hun beurt niet blij met deel twee van de biografie, maar zij hebben hun eigen boek daar tegenover gesteld: Ons leven met Reve. In de Openbare Bibliotheek van Amsterdam (OBA) wordt binnenkort een tentoonstelling geopend door beide mannen. Bijzonderheid: '3 authentieke hoofdharen, namelijk één van Gerard Kornelis Franciscus van het Reve, één van Teigetje en één van Woelrat, geknipt in Huize Het Gras in het jaar 1970.' Het Gerard Reve Museum in hetzelfde OBA herbergt overigens meer van dit soort relikwieën: 'plukjes haar, vingernagels, hechtingen uit operatiewonden en zelfs een verstandskies, alles door de schrijver voorzien van certificaten van echtheid.' Een omreis waard.
Verscheen eerder in de Leeuwarder Courant, 20 april 2013.
Margreet Hirs, de weduwe van schrijver en recensent Ab Visser, werkte niet mee aan een biografie over haar man. Ze vond biograaf Michiel van Diggelen 'niet geschikt'. Van Diggelen betreurde dat, maar ging toch door. Nu de biografie er ligt, is de weduwe nog steeds niet tevreden. Anton Scheepstra van uitgeverij Passage 'Zij is niet alleen mokkig, ze schrijft ook nog eens boze mails aan een ieder die aan het boek meewerkte.' De biograaf reageert laconiek: 'Ik maak me niet zo druk om haar reactie; die was ingecalculeerd. Hoe zou zij een biografie, waaraan zij niet hartelijk meewerkte, kunnen waarderen!? Zoveel grootmoedigheid verwachtte ik niet.'
Het lijkt wel of weduwen op alles ja moeten zeggen, schreef Volkskrant-recensent Arjan Peters. 'Als het nee blijkt te zijn, wat het goed recht is van een nazaat, heet die prompt eigenzinnig of lastig.' NRC-journalist Pieter Kottman liet begin april in zijn eigen krant weten dat hij een conflict had met de weduwe van Rudy Kousbroek. Hij zou eerst de briefwisseling tussen Kousbroek en Reve redigeren en daarna werken aan een biografie. Het brievenboek is voor onbepaalde tijd uitgesteld. Uitgeverij Augustus ging op haar website in de aanval: 'in 2011 heeft Pieter Kottman zichzelf aangeboden als mogelijke biograaf van Rudy Kousbroek, najaar 2012 liet hij weten deze biografie toch niet te willen schrijven. Er is bovendien nooit een concreet plan of enige contractuele afspraak over gemaakt.'
De zelfbenoemde weduwnaren Teigetje en Woelrat waren de minnaars van Gerard Reve toen deze zijn beste werk schreef. De 'echte' weduwnaar Joop Schafthuizen is uitgeteld na een rechtbankgang tegen deel drie van de biografie van Nop Maas waarin hijzelf een grote rol vervult. Teigetje en Woelrat waren op hun beurt niet blij met deel twee van de biografie, maar zij hebben hun eigen boek daar tegenover gesteld: Ons leven met Reve. In de Openbare Bibliotheek van Amsterdam (OBA) wordt binnenkort een tentoonstelling geopend door beide mannen. Bijzonderheid: '3 authentieke hoofdharen, namelijk één van Gerard Kornelis Franciscus van het Reve, één van Teigetje en één van Woelrat, geknipt in Huize Het Gras in het jaar 1970.' Het Gerard Reve Museum in hetzelfde OBA herbergt overigens meer van dit soort relikwieën: 'plukjes haar, vingernagels, hechtingen uit operatiewonden en zelfs een verstandskies, alles door de schrijver voorzien van certificaten van echtheid.' Een omreis waard.
Verscheen eerder in de Leeuwarder Courant, 20 april 2013.
zondag 29 juli 2012
Belcampo Stipendium: Rudolf de Mepsche
Ik ga deze week eerst maar eens de roman van Ab Visser lezen. Later wil ik nog een keer het schuldige gebied terugvinden.
Abonneren op:
Posts (Atom)