Stralende dag 10 - Het begint eentonig te worden. Vanmorgen twee nieuwe vrouwen bij het apparaat. Dacht dat ze de knop iets te lang ingedrukt hielden. Verder niks nieuws. Weeg al bijna 90 kilo. Kanker is een echt dikmakertje. - Mijn broer mailde vorige week dit bericht uit de Volkskrant: 'Hausse aan UFO's boven Groningen'
ZUIDLAREN - Vanuit de provincie Groningen zijn afgelopen maanden enkele honderden meldingen binnengekomen van mensen die vermoeden een UFO te hebben gezien. Dat meldt het UFO-meldpunt Niburu in Zuidlaren vrijdag. De zegsman spreekt van een ware ‘hausse’.
Volgens een woordvoerder stijgt het aantal meldingen dat binnenkomt vanuit Groningen met de week. Het zou de laatste tijd gaan om enkele ooggetuigen per dag. Ook uit de rest van het land melden zich geregeld mensen die een UFO denken gezien te hebben, maar Groningen spant de absolute kroon, aldus Niburu.
Met name boven Winschoten, Hoogezand en Hoogkerk zouden mensen geregeld iets vreemds in de lucht hebben gesignaleerd. Het zou vooral gaan om witte bollen en zigzaggende objecten.
Mijn filmpje op YouTube schiet naar de 3000 kijkers. - Ik had de primeur al maanden geleden, maar vandaag is officieel bekend geworden dat Daniël Dee weer terugkeert naar zijn oude uitgever Passage. Zijn derde bundel heet: Koffiedik zingen. In het najaar ook het dikste poëziedebuut ooit: Meisjespijn van Karel ten Haaf. Slechts 544 bladzijden. - Nog drie keer.
Stralende dag 9 - Vorige week was mijn radioloog op vakantie en dus zou ik pas vandaag een gesprek hebben met mijn arts. Toen ik uit de bestralingsruimte wegliep dacht ik mijn dossier mee te krijgen. Dat was niet nodig zei men. Dat gesprek zou pas vrijdag plaatsvinden. Vreemd, dacht ik, maar dat zei ik niet, want als patiënt ben ik dociel en gezagsgetrouw. Uit de ondergrondse bunker komend dacht ik: ik ga het toch eens navragen bij patiëntenservice. Daar zei men: nee, dat gesprek vindt vandaag plaats, neem maar plaats in de wachtkamer. Mijn dokter is nog steeds op vakantie, maar iemand anders zal waarnemen. Na vijf minuten zie een verpleegkundige met mijn dossier naar boven komen. Na tien minuten komt iemand van patiëntenservice zeggen dat de dokters nog in bespreking zijn. In de tussentijd lees ik het laatste brievenboek van Reve bijna helemaal uit (de verschillende kankerfolders hebben nu hun charme wel verloren evenals de Libelle). Na bijna een uur word ik binnen geroepen door mijn vervangdokter. Binnen vijf minuten sta ik weer buiten. Zij heeft enkele vragen gesteld (-Gaat het goed? -Ja, wel vermoeid, soms misselijk). Ik heb wat vragen gesteld (-Is het erfelijk? -Nee. -Mag ik weer in de zon? -Na een paar weken. -Krijg ik bonuspunten? -Nee.) Daarna mag ik een afspraak maken voor mijn eerstvolgende ziekenhuisbezoek na de bestralingen (30 augustus). - Gisteren met Karel en Sybe naar Het Nijenhuis geweest. Een beetje bijzonder, want het kasteel vormt voor een groot deel het decor van een roman die nu bij een uitgeverij ligt. Het is wel een kwart eeuw geleden dat ik in het kasteel was met mijn oma uit Raalte. (Toen was het kasteel maar 1 dag per jaar open voor het bezoek; nu het hele jaar door.) Verschillende zaken blijken toch niet te kloppen met mijn roman. Geeft niet, want het is fictie, maar nu ik door de gangen en kamers liep zou ik toch graag weer wat dingen willen veranderen in het manuscript. Het schilderij van Bart van der Leck hangt niet meer in het museum. Picabia ontbreekt ook. Die hangen nu in Zwolle. Ten onrechte, want nu wordt de collectie van de oud-directeur van Boymans van Beuningen, Hannema, verdeeld over twee locaties. En Van der Leck en Picabia horen bij de beelden van mijn jeugd. Die moeten dus terug! Koet ke koet. - Mijn vader is al vijf jaar kankervrij. Heeft donderdag de laatste controle gehad. 'Ik had een tumor van viereneenhalf en een van drie centimeter,' zegt hij. 'Ik van viereneenhalve centimeter,' zeg ik. 'Van mij was erger.' 'Maar ik heb bestralingen.' Karel ziet het wat meewarig aan in de tuin van mijn ouders: 'Gaan ze een beetje tegen elkaar opbieden.' - Wel een tentententoonstelling bij Het Nijenhuis in de tuin. Of een 'Shelter' tentoonstelling, zoals zij het noemen. Huisjes, caravans waar je in kunt kruipen, tenten, doeken die je kunt aantrekken: van alles is er.
Onderweg nog even langs mijn geboortehuis gereden. Zag er een beetje verwaarloosd uit. Op de terugweg naar Groningen misselijk en hoofdpijn. Toch nog niet helemaal de oude. Ben blij als ik in huis op de bank in slaap kan vallen. - Kreeg van Renée Aagtjes een foto van alle geslaagden van afgelopen vrijdag. - Nog vier keer.
Het lijkt me nog een heel gedoe: de trappen van de Eifeltoren oplopen met skates onder, maar Martin Wiegersma en Carmen deden het en Jerry Vinke maakte er een lekker filmpje bij met een loom muziekje dat in je hoofd blijft zitten. En dan maar skaten om die kleine pionnen op een paar honderd meter hoogte, terwijl de lichtstad aan je voeten ligt. Prettig vitalistisch zijn deze vids. Je krijgt meteen ook zin om naar Parijs te gaan, rond te lopen en te kijken. Ik wil twintig jaar jonger zijn.
Stralende dag 8 - Gisteren alweer. Nu is het straalloos weekend. Ik dacht dat die wereldwijde opwarming voor meer zonuren zou zorgen, maar nu we al die regen hebben, ben ik er ook tegen. Maar goed, routinebestraling gisteren. Kruis op mijn buik fors bijgekleurd, zodat die het hele weekend goed zichtbaar blijft. Geholpen deze keer door mijn favoriete vrouw en door een mooie donkere meneer, die best wat langer door had mogen gaan met mij goed leggen. Nog vijf keer te gaan: ik zal het nog gaan missen. - Hoorde op de radio een deel van een gesprek met Connie Palmen. Zij krijgt na voltooiing van een boek altijd een lichamelijke klacht. Ze had nu last van tanden die uitvielen. Voordat ik kanker kreeg had ik net een poëziebundel af en een roman opgestuurd naar een uitgeverij. Zou het gewoon toeval zijn of krijgt iedere schrijver ergens last van? Zou Harry Mulisch nog wel leven na zo'n oeuvre? - Mijn vaste Martiniziekenhuisvriend Karel Knarren heeft ook een blog geopend. - Nog even langs de uitgeverij geweest gisteren om de laatste dingen af te spreken voordat Peter op vakantie ging en toen door naar Leeuwarden. Gisteren studeerden maar liefst tien mensen af uit één hele leuke groep. Ik heb drie mensen toegesproken (uit het hoofd, zoals altijd): Malou Kars (ook zangeres), Renée Aagtjes (ook zangeres, o.m. met Paul de Leeuw) en Bart Temme (geen zangeres)(maar wel Tzum-debutant). De laatste kreeg ook nog een speciaal door Gerbrand Bakker gesigneerd exemplaar van de Tzum. Daarna zo'n receptie met heel veel mensen, waarbij ik vooral denk: hoe kom ik hier weg. Heel veel mensen die ook kwamen vragen hoe het ging, zoveel dat het een beetje teveel werd en ik samen met Corrie ben weggevlucht om in de stad te gaan eten. Op den duur ken je je eigen praatje over kanker en de bestralingen wel en lijk je op die foute oom die op commando het alfabet kon boeren. Van heel weinig mensen afscheid genomen. Op de trap wel tegen iemand 'Prettige vakantie' gezegd. 'Voor sommige mensen is het al vakantie, ja!' zei hij. Op dat moment had ik wel wat meer medeleven verwacht. Het is ook nooit goed.
Stralende dag 7 - Dat betekent: op de helft. Vanmorgen afspraak om 9.00 uur (dat is tenminste een christelijke tijd). Nu eens geholpen door twee mannen, die eerst weer de rode kruizen op mijn lichaam moesten bijkleuren, gewoon met een dikke viltstift. Een man had mij al eens eerder klaargelegd onder het apparaat. Hij is het meest secuur van allemaal. Als je eenmaal klaarligt onder je coördinaten gaan ze toch nog even wat sjorren en duwen. Je mag niet meehelpen. Net alsof ze in dikke klei staan te boetseren. Die dikke klei is dan jouw lichaam. De man vanmorgen ís nooit helemaal tevreden. Nog maar een duw hier aan mijn flank en sjor daar in mijn lurf. Daarna gingen ze weg. Tot nu toe begint de scan van boven waarna het apparaat 180 graden om je heen draait. Nu begonnen ze beneden. Dat zou toch geen kwaad kunnen? Na zes keer een behandeling te hebben doorstaan op een manier weet je het als patiënt toch wel hoe het moet? - Vanmiddag een aardige kaart gekregen van zuster Eisses uit het Martiniziekenhuis. Dat was de aardige, menselijke zuster. Ik denk nog regelmatig aan haar, maar weet niet eens precies meer hoe ze eruit ziet. Ik weet nog wel alles wat ze zei en deed. - Deze week is ook bijna de nieuwe Tzum naar de drukker. Moest af vanwege de Dichters in de Prinsentuin-special. Nu nog een paar dingetjes voor school nakijken en ik heb vakantie.
Stralende dag 6 - Slopende dag vandaag, want ik moest optreden met muziek in café Marleen. We gaan met de Dichtclub twee dagen staan op Noorderzon. En deze keer met muziek van Wil Schmal en Obed Brinkman (die jullie nog wel kennen van dit filmpje). Ik had vorige week maandag al een keer geoefend met Wil, maar dat wil niet zeggen dat ik er helemaal gerust op was. Als a-muzikaal en a-ritmisch persoon sta ik doodsangsten uit op het podium. Zet me voor tweeduizend man en ik lees mijn gedichten zonder haperen op, maar zet twee muzikanten achter me en ik voel me weer dat onzekere jongetje in de muziekklas die weigert mee te zingen. Ik weiger ook altijd mee te zingen met cabaretiers die de zaal dwingen gezellig mee te doen. - Vanmorgen was mijn favoriete vrouw van dag een weer in de bestralingsruimte. Ze vroeg of SuperGrover nu op mijn weblog stond. Er was ook weer een nieuwe vrouw die een beetje verbaasd was dat ik alles zo maar op internet zette. Ik zei dat mijn familie, studenten en bekenden dan meteen alles konden volgen. Bij het weggaan vroeg ze, ietwat stellig: 'U bent zeker gestopt met werken.' Ik kan dan met enige trots zeggen dat ik nog steeds werk (iets rustiger natuurlijk). Direct daarna denk ik dan paniekerig: is dat wel het goede antwoord? Had ik niet meteen moeten stoppen met werken een paar weken geleden? - Ja, Jan Glas kan zingen. Die gaat zelfs een beetje a capella staan doen. Maar ik, arme ik, weet niet eens wanneer ik moet invallen. Heb toch heel erg de indruk dat ik door de muziek heen praat. Volgens Krakatau-debutant Emiel Mathulewicz viel het optreden wel mee. Ik had het zweet op de rug. - Las vandaag in De Pers de column van oud-Tzumredacteur Peter Middendorp. Hij zit een jaartje in Den Haag om de politiek te volgen. In deze column schreef hij dat hij van de publieke tribune was gestuurd omdat hij de krant zat te lezen. Dat wordt niet op prijs gesteld. Het kostte Peter bijna zijn perskaart. Je kunt de column hier nalezen (De Pers van woensdag 4 juli, blz. 5) - Vandaag ook in de krant gelezen dat er in België verschillende mensen waren overleden na een verkeerde bestraling. Foutje met de apparatuur. Beam me up, Scotty.
Stralende dag 5 - Hier is ie dan: SuperGrover aan het plafond. Vanmorgen gefotografeerd. De vrouwen die me holpen (met mijn favoriete vrouw van dag één) dachten eerst dat ik de apparatuur wilde fotograferen. 'Nee, SuperGrover,' zei ik. Dat hadden ze nog niet eerder meegemaakt. 'Hij hangt er niet alleen voor de kinderen!' zei de andere vrouw. - Daarna kon ik wachten tot ik een ons woog voor mijn afspraak bij de diëtiste (meer dan een uur en wachten in de kankerwachtkamer is nooit leuk). De diëtiste vroeg of ik was afgevallen. Dat moest ik ontkennen: omdat ik gestopt ben met roken en meer snoep ben ik juist aangekomen. Mijn behandelplan is als volgt: veel drinken (voor de afvalstoffen van de bestraling) en meer zuivel. En als ik afval, dan mag ik chips en patat eten. Vanavond bij het etentje met de collega's in Leeuwarden maar chocoladecake genomen bij de koffie. Als ze preventief bestralen, dan mag ik ook wel preventief mijn gewichtsverlies tegengaan.
Stralende dag 4 - Vandaag enige wachttijd, want de apparatuur was stuk. Wat paniekerige mannen liepen de wachtkamer in en uit. Na twintig minuten, ruim genoeg om De Pers en Spits te lezen en de Libelle voor de boekenweek, mocht ik mijn vertrouwde omkleedhokje weer in. Nu ook eens een man die hielp. Beetje warrige verklaring waarom het apparaat het niet deed: te hoge luchtvochtigheid. Ik neem zoiets direct aan (zoals ik ook altijd alles geloof van tandartsen, fietshandelaars en als ik auto zou rijden automonteurs). Pas later denk je: waarom zijn die die andere bestralingsapparaten in ruimte A, B, C, D, E, F dan niet kapot? Waarom alleen bij G? Had wel mijn fototoestel meegenomen om SuperGrover te fotograferen, maar vanzelfsprekend heb ik maar niet gevraagd of ik het ding mocht fotograferen. Stel je voor dat er dan nog wat kapot gaat. - Vanmorgen een mooi stuk over Poëtisch Rotterdam in NRC Next geschreven door Anne-Marie van der Poel die ik ken van Literair Nederland (ik wist niet eens dat ze ook bij NRC Next werkte). - Vandaag stond ook het eerste gesprek gepland met mijn radioloog. Ik kreeg dus vanuit de kelder mijn dossier mee. Daarmee liep ik naar patiëntenservice. Daar zeiden ze dat mijn chirurg op vakantie was. 'Dat moet ook gebeuren.' Dat mag wel zo zijn, maar toch niet als ik daar een beetje bestraald wordt. Volgende week krijg ik nu een gesprek. Korte vakantie dus. Als ik echt problemen had, mocht ik wel met iemand anders praten. Maar ja, preventieve bestraling bij kanker-light, dat levert wel vermoeidheid op, maar geen problemen. Voel me wel wat bekocht: ik had recht op een gesprek per week. Als ze dat straks maar niet op de rekening zetten. - Ufo-filmpje nu meer dan 2100 keer bekeken!
Nou, hier is ie dan. Pas op dat je niet over je nek gaat bij het kijken naar deze foto (voor weer prachtboek van Uitgeverij kleine Uil). Als kind al moest ik vomeren van snert, waarschijnlijk vanwege de overeenkomst in substantie tussen erwtensoep en kots. Fotograaf Jan Glas heeft later die avond nog alles opgewarmd en opgegeten. Las gisteren in de Trouw een stuk van Jeroen Thijssen over eten (zijn rubriek heet ook 'Over eten') en dan vooral 'biologisch' snoep. Dat is verantwoord snoep met minder suiker, snoep dat dat vooral bij reformzaken te koop is. Wat bleek (en lag voor de hand): naarmate de snoepjes minder biologisch waren, vonden kinderen het lekkerder. Deze week kocht ik voor het eerst een reep Tony Chocolonely, de eerste 'slaafvrije' chocoladereep. De tv-programma's over het product vond ik erg goed. Vooral het gevecht van de eenling tegen de grote chocoladeproducenten die nog steeds gebruik maken van plantages waarop slaven (ook kindslaven) werken. Het is erg goed dat iemand dan opstaat en zegt: dat wil ik niet. Maar ja: ik heb de chocola gekocht, de blauwe reep, maar het was geen melkchocola. Waarschijnlijk is het hele goede chocola, met heel veel cacao, maar erg lekker vind ik het niet. Ik ben zeker gewend aan slaafrijke chocola met veel geur- en smaakstoffen. Dan maar aan de eierkoek. De eierkoek, dat was vroeger een tractatie als opa en oma uit Wijhe op visite kwamen in hun Daf op donderdagavond en wij naar All in the family keken (even wat nostalgie moet toch mogen). Tegenwoordig heeft voedselgodin Sonja Bakker de eierkoek als 'rein' voedsel aangemerkt. De eierkoek is een veilig tussendoortje. Koop echter niet de eierkoeken van Super de Boer, want daarin zijn ze ook de smaakstoffen vergeten. Tot zover dit culinaire bericht.
