Kroniek Leeuwarder Courant: Multiculticlown

Multiculticlown

Christiaan Weijts schreef in De Groene Amsterdammer een essay over de ‘boekloze schrijver’. Dat is een schrijver die je wel van tv kent, maar bij wie je geen idee hebt wat hij heeft geschreven. ‘Wat schreef Nico Dijkshoorn ook al weer? Noem twee titels van Bart Chabot. Wat schreef Johan Fretz? Anton Dautzenberg? Denk ook aan Akyol Özcan […].’ Bijna geen enkele auteur kan meer van de royalty’s leven dus moeten ze bijschnabbelen met interviews, jurylidmaatschappen en optredens op festivals. Hoe vaker je op tv komt hoe beter je marktwaarde elders is. Het boek is een bijproduct van de wil om beroemd te worden, aldus Weijts. ‘Het nieuwe boek is een sollicitatiebrief naar een plekje aan een studiotafel.’

Akyol Özcan heet in werkelijkheid Özcan Akyol (hij schreef Eus) en toonde zich deze week in zijn column voor Nieuwe Revu not amused over dit ‘braaksel van broodnijd’ van Weijts. Akyol vindt de ‘schromelijke arrogantie van de zelfbenoemde literaire elite’ de ware reden van ontlezing in ons land. Maar Akyol houdt niet van iedere schrijver die op tv komt. Weijts haalt met instemming P.F. Thomése aan die het heeft over ‘een multiculticlown als het vergaderproduct Abdolah met zijn geraffineerde Iraanse straattoneel.’ Akyol wantrouwt eveneens de goede bedoelingen van deze ‘Iraanse multiculticlown en zijn uitgekookte act’. Daarmee onderschrijft hij in principe het uitganspunt van Weijts van wie Akyol nog nooit een boek heeft gelezen. Misschien zouden de mannen daar eens mee moeten beginnen: elkaars werk lezen.



Intussen worden de echte literaire programma’s in Hilversum de nek omgedraaid. En dan hebben we het niet over Lingo, maar over de Dode Dichters Almanak. Een programma van een paar minuten, tune, fragment waarop een inmiddels overleden dichter een gedicht voorleest, eindtune. Een alternatieve dagsluiting aan het einde van de tv-avond. Mart Smeets één avond op een weiland in Frankrijk kost meer dan een paar seizoenen van dit programma, maar toch wordt het geschrapt door de netmanager. Samensteller Hans Keller reageert teleurgesteld in NRC Handelsblad: ‘Op televisie wordt weinig aan poëzie gedaan. Met dit programma verdwijnt ook een heel genre van tv.’ Je vraagt je als lezer wel eens af waarom je überhaupt nog een tv hebt.

Verscheen eerder in de Leeuwarder Courant op 9 augustus 2014

Kroniek Leeuwarder Courant: Uitlokking

Uitlokking

'Hij eruit of ik eruit, dat was de strekking,' aldus Arie Storm in Het Parool over zijn gedwongen vertrek bij de TROS Nieuwsshow. De koude oorlog tussen de schrijver en presentatrice Mieke van der Weij trad vorig jaar in nadat zij de volgende passage las in Storms roman Hoe huizen ademen: 'Het radioprogramma werd gepresenteerd door een man die deed of hij nooit een boek las en een vrouw die op haar beurt juist de indruk probeerde te wekken dat ze altijd alles las en alles wist. Het werkte, want de gemiddelde luisteraar dacht dat de man heel dom was en de vrouw heel slim. In werkelijkheid was het precies andersom.' De laatste weken ontdooide de sfeer, tot Storm facebookte: 'Naar Hilversum geweest, boeken besproken, met Mieke getongd - het bier kan open.' Netto resultaat: Arie Storm eruit.

Tijdens de publiciteitstour voor Geachte heer M deed Herman Koch meteen wat stevige uitspraken. In een interview met De Morgen was hij niet mild over leraren: 'Mensen met een beetje persoonlijkheid, worden geen leraar.' Dat schoot schrijver en leraar Gerwin van der Werf in het verkeerde keelgat: 'Niet helemaal serieus te nemen natuurlijk, zo’n aanval van iemand die waarschijnlijk veertig jaar geleden voor het laatst een leraar in actie heeft gezien.' Koch heeft het vooral over de gemiddelde leraar: 'Die neemt zichzelf veel te serieus en dramt maar door over wat niemand interesseert, en laat zich voorstaan op een autoriteit die hij in wezen niet bezit.'


'Ik ben geboren en getogen Amsterdammer en ben trots op mijn stad, dus pleur lekker terug naar je eigen dorp achterlijke kut turk en ik ga aangifte ook doen tegen je racist.' Het zijn niet de meest beschaafde reacties die schrijver Özcan Akyol kreeg op zijn column over Amsterdam in de Nieuwe Revu. Akyol woont in Deventer, maar heeft een pied-à-terre in Amsterdam. Echt verliefd is Akyol niet geworden op de stad: 'Ik heb een pesthekel aan Amsterdam en aan alle uitwassen van die verdomde kutstad. Als Amsterdammer een ras was, dan was ik een racist. Minder, minder, minder.' Akyol ontving bedreigingen. Het is de vraag of we hier niet met uitlokking te maken hebben.

Deze kroniek verscheen eerder in de Leeuwarder Courant op 10 mei 2014